A Bridge Too Far.. (September 2013)

Rugbytechnisch roept Arnhem inmiddels ook gevoelens bij uw reporter op. Tot vorig jaar kende uw reporter The Pigs alleen maar van naam. Nooit had hij tegen Arnhem gespeeld. Vorig jaar echter stonden the Pigs voor zowel de eenvoudigste, als de moeilijkste wedstrijd van het seizoen. Werd er nog thuis met 103 tegen 0 eenvoudig gewonnen, moesten the Bulls uit in een snoeiharde haast Arctische wind alle zeilen bijzetten om een bijna zekere nederlaag om te buigen naar een minimale winst van 19-26. De wedstrijd in de voorgaande week tegen de Duuvels gaf aan dat The Bulls op de goede weg waren, maar nu moest de ware klasse getoond worden tegen een goede tegenstander.

In een flauw zonnetje reed uw reporter vlot naar Arnhem. Daar aangekomen kwam hij in een file terecht in verband met een evenement “de Landdagen”, maar dankzij het feit dat hij zijn dienstplicht in Arnhem had vervuld, was een alternatieve route zo gevonden. Klokke 12 uur was uw reporter op de plaats van bestemming in de verwachting aldaar een grote supportersschare aan te treffen. Immers een van de meest trouwe supporters, Robbert de V., had via het Web opgeroepen tot een massale uittocht naar Arnhem om de mannen in Bruin te ondersteunen. Helaas was deze oproep voor het merendeel tegen dovemansoren gericht en waren slechts de diehard fans, zoals Leonie, haar vader en Renee, de toekomstige mevrouw F. Manning, Bert en zijn zoon en het voltallige gezin van de Penningmeester op komen draven. Niet onvermeld moet de moeder van onze nieuwe speler Frank van Ingen blijven, die vanuit het Noord Hollandsche Heiloo naar Arnhem was afgereisd om haar zoon te zien spelen. En zo stonden uw reporter en de supporters in het zachte najaarszonnetje te wachten op de aanvang van de wedstrijd.

De wedstrijd zou geleid worden door een Ref van Engelse orgine. Deze man was goed bij stem, hetgeen niet verwonderlijk was gezien de omvangrijke klankkast die hij met zich meetorste. The Pigs was op volle oorlogssterkte aanwezig en had ook voldoende vervanging langs de kant van het veld staan. Even na 13.00 uur werd de kick off genomen en ontvingen the Bulls de bal. Ook the Pigs hadden de beschikking over een goede kicker en rappe voorwaartsen, die de ontvangende Bulls direct onder druk wisten te zetten. Het spel golfde vervolgens wat op en neer op het middenveld, waarna de eerste scrum volgde. De nieuwe regels waarbij techniek het van brute kracht en de eerste klap wint, is niet in het nadeel van The Bulls. De meeste scrums werden dan ook gecontroleerd door Almelo en zo ook de scrum in de 5e minuut. De bal werd clean geproduceerd, vond zijn weg in de lijn en uiteindelijk wist de altijd rappe Afterburner Fraatz de trylijn in de hoek te vinden. Helaas ten koste van een wat geblesseerde knie en borst en dat terwijl zijn eigen wonderdoktor herr doktor F. dit keer verstek moest laten gaan. Ondanks de schier onmogelijke hoek wist Jelmer het schot op de palen goed in te schatten en stonden de eerste 7 punten op het bord. Na deze vlotte score hielden de twee teams elkaar redelijk in evenwicht op het middenveld, maar sluimerde het gevaar van the Bulls lijn op de achtergrond. Speldenprikken werden voortdurend gegeven, maar het leek alsof de snelle mannen boter aan hun vingers hadden gesmeerd. Vele ballen gingen in een knock on verloren en brachten de Arnhemmers enige verlichting. In de 24 minuut viel echter het zwaard van de scherprechter in de persoon van Frank “The Shadow” en begon een periode waarin met speels gemak the Bulls hun stempel op de wedstrijd begonnen te drukken. Na een gewonnen mole werd de lijn in stelling gebracht en belande de bal op de wing bij Frank. Daar liet hij zijn ritmegevoel spreken en met vloeiende sambapassen, gelardeerd met een vleugje Tango laveerde hij door de Pigs om te scoren. Het hek was nu van de dam en amper een minuut hierna wist Ramon na de kick off samen met Tammo een break te maken, om zo Fokko in scoringspositie te brengen. Met de conversie van Jelmer erbij werd het 0-19.Hierna ging het snel en tot de 40 ste minuut wist Frank tot frustratie van de mannen in het groen nog twee keer onhoudbaar te scoren. Ook Old man Maas droeg zijn steentje bij en met de inspanningen van Jelmer daarbij opgeteld werd de ruststand bepaald op 0-36.

In de rust gaf Tammo aan te willen wisselen en werd Daniël ingebracht. Direct na de hervatting begon de motor weer te lopen. Dit keer was het Pascal die wist te scoren en nog geen 2 minuten later was de beurt aan Ruben, na een uitgespeelde lijn met Peter, Sgt. Kuik en Fokko. Het spel golfde op en neer, waarbij het opviel dat the Bulls veel meer dan in voorgaande jaren support gaven. Ballen werden na een tackle vanaf de grond gepopt en altijd stonden er spelers stonden klaar om deze te ontvangen, ongeacht hun basispositie. Een van de mooiste voorbeelden hiervan was de actie tussen Sgt. Kuik en Rinie “The Hooker” van Dijk. Na een wervelende run van Johan met vele dives, side and backsteps zag hij geen mogelijkheid meer om de defensie van the Pigs te doorbreken, om verrast te worden door de support en afspeelmogelijkheid die Rinie plotseling bood, waarna de aanval verder kon gaan. Inmiddels was het ook tijd geworden om spelers vanaf de bank in te brengen. Eitan, Thijs, Daan en Vincent vonden hun weg naar posities op het veld en voegden nog meer dreiging toe. Ook Oscar werd ingebracht, maar moest wachten omdat de speler die hij moest vervangen eerst zijn gele kaart moest verwerken. Ook de score liep verder door met Fokko na een gewonnen scrum against the head en Pascal met een gewonnen bal uit een mole. Eitan wist te scoren na een leep kickje die hij zelf wist te vangen, zodat hij tegen het einde van de wedstrijd de score op 71-0 wist te brengen. De laatste score is eveneens memorabel te noemen. De mannen uit Arnhem lieten tot het einde toe de kop niet hangen en zochten voortdurend naar kansen. Een paar keer waren ze goed op weg naar de Almelose trylijn, zo ook kort voor het einde van de wedstrijd. Echter in een mêlee van spelers wisten the Bulls de bal bij Frank te krijgen die met een mengeling van danspassen en een serie hand offs die sterk deden denken aan “Annie hou jij mijn tassie effen vast” de weg vrij wist te maken voor Johan die de laatste score van de dag op het bord wist te zetten. De eindscore was bepaald op 0-76. Arnhem was dit keer geen brug te ver, hetgeen de enige paratrooper, onze eigen Ross, getooid in Pegasus T-shirt en met bijbehorende speld, heel veel plezier deed.

Met een positief gevoel reed uw reporter naar huis in de verwachting de bekende vraag van zijn kleine dame weer te moeten beantwoorden. Groot was mijn teleurstelling om te moeten constateren dat zijn dames hem gesmeerd waren. Het bos en pannenkoeken hadden gelonkt. en die smaken nu eenmaal beter zonder uw reporter. Waarom denkt wellicht? Het antwoord is simpel. Uw reporter houdt niet van pannenkoeken, die vindt hij: “Een brug te ver.”

Uw reporter