Belevenissen van een reporter uit Twente in het mooie Dublin (Maart 2012)

Menigmaal heeft uw reporter, als overtuigd BOB, reisgenoten voor alle soorten van onheil moeten behoeden, zoals het missen van het schip en/of vlucht, achtervolgende bedrogen echtgenoten (meestal 1e rijers, gek genoeg) of vervolging door de plaatselijke Hermandad. Het was dan ook een genot om dit keer zonder deze zorgen en in bijzonder beschaafd gezelschap (mijn lief) op pad te gaan.

Mijn lief heeft mijn gloriedagen op het veld niet gekend. Pas toen uw reporter was afgezakt tot de veteranen kwam zij in aanraking met het edele spel van de ovale bal. Zij heeft dus nooit de spanning en ontlading van een goede wedstrijd op niveau tussen “jonge goden” meegemaakt. Nee, zij heeft slechts de wedstrijden van mannen die in gedachten nog jongelingen waren, mogen aanschouwen en mijn wonden en stramheden na afloop liefdevol verzorgd. Toch is zij, zoals een goede partner betaamd, ook geïnteresseerd in de zaken waarvoor uw reporter warm kan open. Daarnaast is zij zeer attent, dus was het niet geheel onverwacht dat zij uw reporter verraste met het idee om naar een wedstrijd van het 6 landen toernooi te gaan. In eerste instantie was het idee om naar Edinburgh te gaan, maar de kosten van een kaartje voor een wedstrijd van Schotland werd met £ 300,- per kaartje wat overspannen geacht. Kennelijk kan ook in de relatie van uw reporter aan de liefde een prijskaartje worden gehangen. Vervolgens kwam Dublin als keuze voorbij en zowaar er waren kaartjes voor de wedstrijd Ierland – Italië tegen een aantrekkelijk tarief beschikbaar. Een boeking was dus snel gemaakt.

Op 23 februari was het dan zover. Na een halve dag werk, afstemming met oppas voor kind en de overige levende have werd de tocht naar Schiphol aangevangen. Niet met een bus of in de trein, waar bij vroegere trips de nodige biertjes door reisgenoten meegesmokkeld moesten worden, maar comfortabel in de eigen auto. Ruim op tijd dus voldoende gelegenheid om nog even te eten en wat rond te kijken bij de taxfree, om vervolgens op de vlucht van Aer Lingus te stappen. Na een comfortabele vlucht van 5 kwartier kwamen we rond 21.30 uur plaatselijke tijd op Dublin aan en nog geen 15 minuten later zaten we al in de bus naar het centrum.

Wat direct opvalt is de sfeer in de stad en de gemoedelijke aard van de Ieren. Volgens de reisgidsen zouden er 1.000.000 mensen moeten wonen in het stadsgebied Dublin, met recht een wereldstad. Echter de drukte en de bijbehorende geluiden en beelden van een wereldstad ontbreken. Geen doorlopend geluid van sirenes, geen bedelaars en geen hordes mensen, maar gezellige drukte in een ontspannen sfeer. Het hotel was centraal gelegen bij de O’Connell Bridge en voldeed aan de verwachtingen. Wij vielen dan ook na het installeren, vol verwachting voor de avonturen van de komende dagen tevreden in slaap.

Na een goede nacht werd de dag begonnen met een echt Iers ontbijt. In een eetzaal die deed denken aan een kruising tussen een bruine Pub en een middeleeuwse martelkerker werden we ontvangen door een stevige maar bijzonder opgewekte matrone. De “how are you love’s” vlogen al direct door de lucht en voor we het wisten waren we door haar aan een tafeltje gepoot en kregen we de verplichte uitleg over het ontbijt. Als nieuwe gasten moesten we toch echt gaan voor “the Tripple Bypass”. Deze cholesterol bom is namelijk het echte Ierse ontbijt bestaande uit: ei, sausage , bloed- en bakleverworst, bacon, witte bonen in tomatensaus, hash brown en gebakken champignons. Vervolgens leidde zij ons naar de counter waar een wat morsige kokkin, genaamd Maggy, ons verder hielp. Onder de mededeling van de matrone, “the full load please” begon zij twee borden te vullen met de eerder genoemde lekkernijen, die onder het felle licht van de counter er minder appetijtelijk uitzagen. Lillend en drijvend in het vet, met donkere randjes.

Nu wil uw reporter niemand voor het hoofd stoten, dus opgewekt werd aan het enorme maal begonnen. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het een zegen was dat de verlichting op zijn minst spaarzaam te noemen was. Door het gebrek aan zicht werden de andere zintuigen extra geprikkeld en kwamen de geuren en smaken extra tot hun recht. Met andere woorden, het was een ontbijt dat minimaal 3 sterren van Michelin verdiende. Voldaan en misschien wat overvol rolden wij uiteindelijk om 10.00 uur het hotel uit om de zonovergoten stad te ontdekken. Nu kan ik u verhalen over een dag vol van leuke winkels, Guinness brouwerij, Jameson stokerij, Trinity College, leuke pubs en eettentjes, maar ik volsta met de mededeling dat het een leuke bruisende, maar ontspannen stad is met voor ieder wat wils. Als tip kan ik in ieder geval de Hop on hop off bus met live commentaar aan bevelen. Veel leuke informatie gebracht in die vriendelijke Ierse klank, terwijl je luxe wordt rond gereden door de stad.

De eerste dag kwam teneinde, maar zou worden besloten met een echte Ierse show en bijbehorend diner. Volgens de reisgidsen was de beste show in ons hotel te zien, dus konden wij eenvoudigweg afdalen vanaf onze kamer, naar de spelonken van het hotel. In deze opgeleukte kerker zouden wij vergast worden op een show à la Riverdance met muziek die de Dubliners zou doen vergeten. Zoals gezegd heeft Dublin een heel ontspannen karakter, dit heeft tot gevolg dat tijd een relatief begrip is, zo ook in ons hotel. Het was dus volstrekt onduidelijk hoe laat we aan tafel konden en hoe laat de show begon. Op goed geluk zijn wij dus afgedaald en om 19.30 uur werden wij naar onze tafel gebracht. Van een vriendelijke serveerster kregen wij het menu onder onze neus geschoven en konden wij kiezen uit lokale lekkernijen.

Na onze keuzes te hebben doorgegeven, maakten wij ons op voor een ontspannen en culturele avond. Wij hadden echter niet gerekend op de snelheid waarmee de gangen uitgeserveerd zouden worden. Voorgerecht en hoofdgerecht volgden elkaar in noodtempo op en het nagerecht stond al klaar, terwijl de vork met de laatste hap nog richting de mond moest verdwijnen. In minder dan een half uur hadden wij een compleet 3 gangen menu weggewerkt en moest de show nog beginnen.

Rond 20.30 uur druppelden een drietal jonge mannen binnen die kennelijk voor de muziek gingen zorgen. Een pezige gitarist, een wat uitgezakt exemplaar met een trekzak en een jonge man met een opvallend zwaar ontwikkelde rechterarm, bij een verder slank postuur. Nu was de omvang van deze Popeye arm direct reden voor speculatie en de bevestiging dat a dirty mind is a joy for ever is. Echter alras bleek waar deze opvallende spiergroei aan te danken was. Deze jonge man was de Bodhàran (Ierse trommel) speler. Deze overmaatse tamboerijn wordt enkelhandig bespeeld met een soort houten klopper, vandaar de ontwikkeling van de speelarm. Zonder enige voorbereiding of aankondiging begonnen deze mannen te spelen. Vele bekende Ierse/Engelse wijsjes, zoals The Wild Rover en Molly Malone kwamen langs. De trekzak speler leek af en toe in een trance te geraken en verloor zichzelf dan in het spel. Dit had tot gevolg dat de overige spelers al klaar waren, terwijl hij nog even doorging. Gelukkig waren zijn medespelers dan niet te beroerd om de draad weer op te pakken en hem spelenderwijs uit zijn trance te halen. Een keer was echter een ferme tik tegen het achterhoofd noodzakelijk. Na een uurtje spelen was het tijd geworden voor de groots aangekondigde dansshow. Wie ooit Riverdance live of op tv heeft gezien, weet dat de Ierse dans een spectaculaire vorm van Tapdansen en ballet is en wordt uitgevoerd in grote groepen. Het was dan ook een lichte teleurstelling dat de dansgroep bestond uit een drietal jongedames en 2 studentikoze jongemannen. Voor zover door uw reporter te beoordelen beheersten zij de dans op een hoog niveau, maar een “wheeldance” met 5 man op een wankelpodium is toch anders als je er minstens 25 verwacht.

Tegen 22.30 trokken wij ons terug van deze overmaat aan Ierse folklore en namen nog een afzakkertje in de bar van het hotel. Zoals bij vele hotels in Dublin is dit feitelijk een pub, die voor het gewone publiek open is en bereikbaar via een eigen openbare ingang. Je zag hier dan ook het gebruikelijke uitgaanspubliek dat je in Engelse en dus ook Ierse steden tegenkomt. Opvallend is het feit dat bijna niemand een jas draagt als men gaat stappen. Dit resulteert in dames van alle leeftijden, in weinig verhullende jurkjes, met lagen make up en mega hakken, die bij elkaar staan kou te lijden. De mannen wat morsig in T-hirts staan ook in groepjes wat te drinken, terwijl de muziek op 10 staat. In een hoekje met een frisje naar deze taferelen te staan kijken, is een genot voor de gemiddelde toerist, vooral als je er de nodige verhalen bij kan verzinnen.

De volgende dag stond in het teken van de wedstrijd en nog snel een aantal boodschappen. Er moest namelijk nog een passend shirt gekocht worden en als het even kon een bijpassend hoofddeksel. Omdat uw reporter objectief de wedstrijd wilde beleven heeft hij gekozen voor de neutrale kleuren van een 6 Nations hoodie en bij passende cap. Deze werd aangeschaft bij de officiële IRFU shop. Omdat we er toch waren werd natuurlijk ook direct een shirt van Ierland aangeschaft, met het oog op de komende St. Patricksday. Inmiddels was de stad volgestroomd met supporters van beide teams, herkenbaar aan de kleuren groen of azuur blauw.

Rond het middaguur vertrok de stoet naar het Aviva Stadium, veelal per DART de lokale variant van de sneltram/metro. Na een korte rit stopte de Dart bij het indrukwekkende stadion dat ruim 50.000 toeschouwers kan bevatten en begon de zoektocht naar de juiste ingang. Een uiterst vriendelijke steward hielp ons op weg naar the Purple Stands op de 2e ring. Nu doet de 2e ring, rij Z vermoeden, dat het zicht op het veld beroerd zou zijn, maar daarvan was geen enkele sprake. In het uitverkochte huis zaten we ter hoogte van de 22 en de afstand tot het veld was acceptabel. Het wit van de ogen was niet zichtbaar, maar we hadden een goed overzicht van het veld. Ook de afstand tot het scherm was perfect, zodat de details en de herhalingen ook goed gevolgd konden worden. Ingesloten tussen een vader en zoon aan de ene kant en twee oudere heren aan de andere kant, met een rij Italianen onder en boven ons maakten wij ons klaar voor de wedstrijd. Bij een voetbalwedstrijd had deze opstelling nooit gekund.

Alle stoelen waren voorzien van groene Go Ireland vlaggen, die driftig werden gebruikt bij de binnenkomst van de teams. Na het voorstellen van de spelers werden de volksliederen gespeeld. Naast een Engelse versie werd ook een Gaelic lied gezongen, maar de bekendheid met de juiste tekst was duidelijk minder. Ondanks dat de tekst op het scherm zichtbaar was, bleef het aantal meezingers beperkt, op de oudere heren die naast ons zaten na. Kennelijk is Gaelic als taal ook aan het uitsterven.
De wedstrijd was spannender dan de uitslag doet vermoeden en omdat uw reporter de investering had gedaan voor een scheidsrechtersradio ad € 10,- kreeg het spel nog een extra dimensie. Life meeluisteren met de Ref zijn beslissingen en communicatie in het spel. Vlak voor Half Time kwam Italië gevaarlijk langszij en begon het publiek al op te staan. Later bleek dat dit niets te maken had met de afkeuring voor het spel, maar alles met de behoefte aan Guinness en een sanitaire stop.

Ook bij de het sanitair ontlasten kwam weer de ontspannen geestestoestand van de Ier naar voren. Keurig in een rij schoof iedereen langs de stalen goten om zijn overtollige vocht te lozen. Er werd niet geduwd, voorgedrongen of ander zins. Jonge schavuiten van een jaar of 8 die het toch probeerden, werden vriendelijk door jongemannen van een jaar of 20 op hun plek gewezen en alles werd met een lach en een grol afgedaan. Dat het toiletteren een zaak van internationaal belang is, bleek wel uit het feit dat uw reporter een aantal bekende gezichten uit Rugby Nederland, waaronder (oud) spelers van Zwolle, Den Haag en Rotterdam, op weg naar het porselein tegenkwam .

In de tweede helft verkreeg Ierland overwicht en werd de voorsprong opgebouwd, terwijl het stadion zong en genoot van het zonnige weer en het spel. Met de uitslag 42- 10 won uiteindelijk Ierland de wedstrijd en stroomde het stadion leeg. Geheel gestructureerd werd iedereen naar buiten geleid en in minder dan 15 minuten waren wij alweer op weg met de Dart naar het centrum. Omdat die avond nog een Ghost tour op het programma stond, werd besloten vroeg een hapje te gaan eten. Engeland-Wales moest nog beginnen, dus de keuze voor een sportsbar was gauw gemaakt. Onder het genot van een in Guinness gemarineerde hamburger hebben wij in goed gezelschap de wedstrijd bekeken.

Omdat wij door de vlaggetjes ook herkenbaar waren als liefhebbers die in het stadion hadden gezeten, kwamen afwisselend Italianen en Ieren even over The Game babbelen. Allemaal heel gezellig en heel gemoedelijk. De Ieren waren blij dat ze gewonnen hadden en de Italianen waren blij dat ze zo goed partij hadden gegeven. De avond werd besteed aan The Dublin Ghostbus Tour. In een bus onder begeleiding van een acteur/gids werden we geleid langs the Haunted Places of Old Dublin. Het werd een amusante en deels onverklaarbare avond. In ieder geval was het de perfecte afsluiting van een prima Rugbyweekend.

Dublin is een stad die zeker op een wedstrijdweekend Rugby ademt en ook voor The Bulls de bestemming van een trip zou kunnen zijn. Uw reporter en zijn lief gaan er zeker nog een keer naartoe. Als het even kan in combinatie met een wedstrijd, maar ook zonder Rugby is het een hele leuke bestemming. De volgende bestemming wordt Utrecht op 4 maart voor de wedstrijd tegen URC 2. Naar Twentse begrippen een wereldreis en ook hier zal uw reporter verslag van doen. Voor het geval u niet mee kan om The Bulls te ondersteunen.
Uw reporter