shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Bespiegelingen bij een sportief weekendje Ameland. (Juni 2014)

Dag 1.
Nadat de kleine haar schoolverplichtingen om 14.00 uur weer had afgerond werd het gezin in de auto geladen en begon de lange reis naar het noorden van Friesland. Rekeninghoudend met alle soorten oponthoud, zoals grenscontrole tussen Drenthe en Friesland, moest de gereserveerde boot van 17.30 uur tot de reële mogelijkheden behoren. Helaas had bij de reporter zijn lief het idee post gevat dat wij de boot een uur eerder moesten hebben. Hierdoor kon zij opvallend weinig begrip voor de relaxte rijstijl van uw reporter opbrengen. Nadat dit misverstand was opgelost werd de reis in volledige harmonie vervolgd en werden wij op een welhaast onFriese (Nee, niet onfrisse) manier vriendelijk welkom geheten door de medewerkster van de Veerdienst. Met een vriendelijk “Goedemiddag Familie Reporter” verwees zij ons naar rij 1 en meldde ons direct dat we nog met de vertraagde boot van 16.30 uur meekonden. Door deze meevaller waren wij ruim een uur eerder dan gepland op Ameland en bij ons appartement. Hier werd een voedzame maaltijd bereid en met een blik op de Amelandse natuur in een gezellige vakantiestemming opgegeten. Na de gebruikelijke huishoudelijke zaken en het naar bed brengen van de kleine trok uw reporter er met zijn fietsje op uit om Campo del Torro te bezoeken. Dit jaar waren er meer spelende Bulls meegereisd dan het voorgaande jaar en was het aandeel eerstejaars senioren en/of Beachmaagden (Virgins, met een V in permanent marker op het voorhoofd) redelijk groot. Jongemannen, zoals de recent geslaagde Bas P., Nick G., Frank M, Kars en Sjors waren samen met “The Big Butt Brothers” Niels en Nico voor het eerst op Ameland voor het toernooi. Zandveteranen als Papa Maas, Captain Ahmet, Wouter Kabouter, de Manning Brothers, Flip, Ramon “B-Boy”, Tammo en Daniël Fraatz (naar verluidt neemt Daniël de naam van Ayla aan bij een eventueel huwelijk), Pascal “Horsey”, Daan Octo 1, Ruby B en El Torro zelf in de persoon van Oscar. Ook the Ginger Brothers waren aanwezig, waarbij de ene een gelouterde zandveteraan was en de ander een “Beach Virgin”. Al met al een bont maar vrolijk gezelschap, aangevuld met Tafelgenoten, Old Bullers en kalveren in wisselende samenstelling.

Nu was uw reporter al wat gewend na de voorgaande editie en dus op alles voorbereid. Wat hij aantrof was echter niet de overtreffende trap van Sodom en Gomorra, maar op het eerste gezicht een beeld dat niet zou misstaan op de camping van een EO jongeren weekend. De tenten stonden strak, de onmiddellijke omgeving was redelijk schoon en de sfeer was vrolijk maar niet overdreven uitbundig. Dit was echter de eerste aanblik. Een nadere beschouwing liet echter een ander beeld zien. Kennelijk hadden de ochtend en de middag al een zware wissel getrokken op een deel van het gezelschap. De combinatie van inspanningen en alcohol hadden bij deze dames en heren hun tol geëist. Meerdere heren lagen op hun matje of stretcher bij te komen van wat reeds was geweest en aan te sterken voor wat nog ging komen. Met een van de twee meegereisde dames was het echter nog slechter gesteld. Renée, die met Leonie een tent deelde, had een kin die langzamerhand de kleuren van een zonsondergang aan zee in de tropen vertoonde. Diepblauw, omringd door met geel doorschoten fel rood, tekende haar kin en aangezicht. Deze aanblik gecombineerd met een stemgeluid dat het midden hield tussen Hildegard Knef ( Jawohl kinder onder de 40 jaar, dit was een bekende Duitse met een herkenbaar hees stemgeluid) en een rasp lieten de fantasie van uw reporter overuren draaien met betrekking tot de vraag hoe dit zo was gekomen. De vermoedelijke juiste versie van het verhaal is een uit de hand gelopen stoeipartij, waarbij de kin hardhandig met een tray bier in aanraking is gekomen. Naarmate het weekend vorderde werd het verhaal echter steeds spectaculairder, variërend van een mislukte enkeltap tackle, tot het worstelen met een reeds uitgestorven holenbeer. Hoewel minder uitbundig dan gevreesd drukten the Bulls wel al hun stempel op de toch minder drukke camping. Onder het mom van “We spekken de nieuwbouwkas” hadden wat briljante geesten een gimmick bedacht die geld op moest leveren. Net als de “Cigarette Girls” uit de horeca in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw gingen koppels Bulls op pad om de Tequila Suïcide voor € 7,- aan de man te brengen. Op hun mooi vervaardigde draagtafeltjes stonden, shotglaasjes, een spiegeltje een bus zout en een bak citroen naast één of meerdere flessen met de Mexicaanse alcohol. De heren zelf waren aangekleed in een zwart singlet met opdruk die tegelijk een handleiding was van de beoogde “alcoholische zelfmoord”. Uiteraard waren deze singlets ook tegen het aantrekkelijke tarief van € 7,- verkrijgbaar. Met enige overredingskracht en een lading charme wisten de heren menig argeloos campingbezoeker te verleiden tot deze zelfmoord, onder de opvallend succesvolle reclame leus: Één voor € 7,- en twee voor € 15,-. Wat hield deze aanbieding precies in? Een snuif zout vanaf het spiegeltje door de neus, een uitgeknepen citroen in het oog en een shot tequila. Een ervaring die kennelijk als onmisbaar voor dit weekend werd geacht, gezien de omzet die de heren maakten. Na met de aanwezigen een tweetal genoeglijke uurtjes te hebben doorgebracht maakte uw reporter de afspraak dat hij zich de volgende dag met de opstellingen en het coachen zou bemoeien. Met deze afspraak en de twijfel over de goede afloop van de komende nacht fietste uw reporter in de schemer terug naar zijn appartement.

Dag 2.
Volgens afspraak nam uw reporter deze zaterdagmorgen vroeg afscheid van zijn dames, om de heren direct vanaf de eerste wedstrijd bij te kunnen staan. De eerste taak was het team tijdig en compleet op veld 8 te krijgen. Nu was dat geen groot probleem want tijdens de fietstocht werd hij ingehaald door de heren Maas en Izaks die gezamenlijk in een appartement verbleven en waren de campinggangers allen bijtijds wakker en klaar. De nacht was een groot feest geweest, maar zonder grote incidenten, althans zo leek het. Na de tocht over de duinen zag uw reporter het veld liggen, dat verder geprepareerd werd door onze eigen veldbeheerder a.i. de heer R. de Vries. Samen met zijn trouwe dekzwabber Filou ploegde hij het zand om en verwijderde takken, stenen en zeewier, zodat de kansen van the Bulls optimaal waren. The Bulls waren ingedeeld in een poule met Groningen, Utrecht, Dwingeloo, the Dukes, het Duitse Worms, de meervoudig kampioenen Bababandits en the Weaselcatchers. Om 10.15 uur waren the Bulls tegen Groningen aan de beurt. In een van de sterkste opstellingen werd het veld betreden en korte metten gemaakt met Groningen. De combinatie van bewegelijkheid, snelheid en begrip van het spel maakte the Bulls ongrijpbaar en onverslaanbaar. Hierna volgde om 11.00 uur de wedstrijd tegen The Bababandits. Op papier een sterke tegenstander met een indrukwekkende erelijst, maar reeds in de eerste wedstrijd door Dwingeloo verslagen. Omdat afgesproken was dat het resultaat op de eerste dag van belang was, werd collectief besloten Virgins gedoceerd in te brengen.
Met slechts een beperkte aanpassing in het team werden ook de Bababandits terzijde geschoven. Inmiddels waren ook de supporters in grote getale naar het veld gekomen. Zo waren er de Buurmannen met hun partners/gezin, de Jazetjes, de Swarthofjes, de Bakkertjes, de Fraatzjes, de Ossenkopjes en zelfs de Izakjes over de duinen geklommen om The Bulls te zien spelen. De altijd sympathieke heer Burgwal was dit keer zonder hond en dochter afgereisd, net als de heer Hubbelmeyer en stond met Paps”The Needle” Greveling de boel te bekijken. Het merendeel van deze toeschouwers was naar Ameland gekomen om hun jeugd te herbeleven. Zij verbleven namelijk in een kampeerboerderij, die kennelijk de herinnering opriep aan Tienertour, jeugdherbergpapa’s en twee keer per week met een rolletje kwartjes naar huis bellen. De derde wedstrijd tegen Dwingeloo was de kraker van de dag. Inmiddels was duidelijk geworden dat The Bulls en Dwingeloo de teams waren die om de 1e plaats in de poule zouden strijden. Dwingeloo die het spelletje ook beheerste, was zwaarder en sterker, maar met voldoende snelheid. Zij combineerden traditioneel voorwaartsen spel, met goede opvolging en balbehandeling over de breedte van het veld. The Bulls werden helaas in het voorwaartsenspel meegetrokken en konden daardoor niet hun eigen spelletje spelen. De winst van Dwingeloo was verdiend, maar deed wel even pijn.

Tussen de wedstrijden door zat ongeveer een uur tijd. Door het wegvallen van the Dukes kwam er nog een gat in het schema, waardoor de tijd tussen de wedstrijden fors was. Gelukkig was het weer acceptabel, met zonnige perioden en droog, zodat het best uit te houden was. Inmiddels waren de dames van uw reporter ook gearriveerd en hield uw reporter zich tussen de wedstrijden samen met zijn kleine dame bezig met het bouwen van zandkastelen langs de vloedlijn, gedecoreerd met kwallen. Na de nederlaag tegen Dwingeloo konden the Bulls zich revancheren in de wedstrijd tegen het Duitse RC Worms. Omdat Worms de minste tegenstander was gebleken, werd besloten tot de inzet van meer eerstejaars beachspelers. Na al eerder Bas, Mathijs en Kars een kans te hebben gegeven, kwamen nu ook Niels, Frank en Sjors en Nick aan de beurt. Alle nieuwe spelers deden hun uiterste best en lieten zien dat ze er zin in hadden. Naar het voorbeeld van de meer gelouterde spelers tackelden en sleurden de Virgins dat het een lieve lust was. Nu is het een goed gebruik dat een speler die een score maakt dit doet met een zogenaamde Showdive. Zeg maar “Sterren springen in het zand”. De meer ervaren spelers, zoals Fokko en Tammo hebben dit geperfectioneerd en tot een kunst verheven. Dit leidde tot bewondering en navolging bij the Virgins, maar helaas niet altijd met het gewenste resultaat. Na een mooie break rende Nick G. richting het 5 puntenvak en begon aan zijn zweefduik met schroef. Helaas vergat hij zijn bal vast te houden, zodat hij zonder een punt te scoren in het zand hapte, de hoon van alle toeschouwers over zich heen stortend. Gelukkig had dit geen invloed op de winst en werd ook deze tegenstander terzijde geschoven. De wedstrijd tegen the Weaselcathers werd haast plichtmatig zonder al te veel problemen afgewerkt. Goede opvolging en zware tackels maakten gehakt van dit team in het groen. De laatste wedstrijd van de dag was echter die tegen Utrecht en dat zou nog wel eens een zware kunnen worden. In enkele van de voorgaande wedstrijden had Utrecht de beschikking gehad over een speler, met de uiterlijke verschijningsvorm van een Maori/Tonganees en de skills die daar bij hoorden. Gelukkig was hij in geen velden of wegen te zien en werd ook Utrecht door the Bulls van het veld geveegd. De finaleronde was bereikt en het doel was behaald. The Bulls gingen zich opmaken voor hun Tropical Night en het feest dat daarop zou volgen. Uw reporter ging weer tevreden naar zijn appartement om zich te laven aan het gezelschap van zijn dames, goed voedsel en rust om zich daarna weer aan te sluiten bij de groep.

The Nights:
Traditioneel schijnen (uw reporter krijgt hiervan niets uit eerste hand mee) de avonden op Ameland een bacchanaal van drank en vrouwen te zijn. Op de vrijdag worden daarvoor de eerste contacten op de camping gelegd, die verder worden uitgebouwd in de feesttent. Met enig geluk leiden deze contacten tot het uitwisselen van lichaamssappen en mogelijk zelfs schurend zand in de bilnaad na een bezoek aan de duinen. Een aantal Bulls is hierin zeer bedreven. Opvallend hierbij was het dit jaar dat de mannen met baarden zeer in trek waren bij de dames. Onze zoon uit Vjenne was sowieso verzekerd van paarsharige Noordelijke Aandacht, maar wist ook andere dames te bekoren. Onze aimabele arts in opleiding wist zich verzekerd van de aandacht van zeker 2 groupies, die als satellieten om hem heen cirkelden in afwachting van wat aandacht. In één geval was echter het bijzonder aantrekkelijke koppie (met blauwe lenzen) niet voldoende om de rest van de verschijning en de verregaande dronkenschap te compenseren. In navolging van de vorige editie wist een andere speler wederom twee dagen de duinen te vermijden en de fysieke uitwisseling van lichaamssappen in een bebouwde omgeving tot stand te brengen. Dat hierbij de kamer/huisgen(o)ot(en) alles tot in detail kon(den) volgen deerden deze jong geliefden niet. Inmiddels staat onze speler zowel in Twente, als in Den Bosch en omstreken bekend als het “19 jarige” Duracell Konijntje vanwege zijn uithoudingsvermogen en bijzondere techniek. Laten we hopen dat daarmee verder iedere vergelijking met konijnenras achterwege kan blijven, zodat het vroege vaderschap met een vol nest nakomelingen hem bespaard blijft. Of de overige heren nog aan hun trekken zijn gekomen is niet bekend, maar naar verwachting zullen zij zich discreter hebben opgesteld. Opvallend waren nog de “Player” escapades van de jongste Swarthof, voor wie twee bakvissen zich giechelend bij Campo del Torro kwamen melden. Kennelijk heeft deze jongeman de zichtbare Don Juan kwaliteiten van zijn vader in zijn genen zitten

De vrijdagavond hield de groep zich bezig met het verkopen van de drank en de shirts, in combinatie met het “trainen van the Virgins”. Gelaten lieten de jongemannen deze goedmoedige pesterijen over zich heenkomen. De met permanent marker aangebrachte V op het voorhoofd werd geaccepteerd, net als alle opdrachten, ten aanzien van de drankvoorziening. Bij de openingsceremonie kon opnieuw Virgin Niels zich net als in Groningen weer niet bedwingen om wederom een bommetje te maken in het meegebrachte zwembad, hetgeen conform de wet van Archimedes tot de nodige nattigheid leidde. Over wat de rest van die avond gebeurde is men redelijk vaag. Feit blijft dat er illegaal vuurwerk is afgestoken en dat er in ieder geval één kunststoffen slachtoffer valt te betreuren. Gelukkig waren er verder geen incidenten te melden, die Politie, Ambulance of Brandweer behoefden. Op zaterdag stond the Tropical Night op het programma. Met een verzorgde BBQ en dito verkleedpartijtje brachten the Bulls hun eigen sfeer mee. Frank liep als ananas rond, terwijl de rest in Rasta of Hawaï uitrusting was. Mensen die het niet helemaal begrepen hadden waren verdwaalt in Kippen of Piratentenue. Opvallend als altijd was de verschijning van Sietse Manning die op geheel passende wijze gestalte gaf aan een tropische plantage-eigenaar uit de Belle Epoque. In wit linnen colbert met strohoed en streeppantalon wist hij de juiste toon te treffen, welke werd afgemaakt door een perfect met pommade gekrulde snor die Hercule Poirot niet zou hebben misstaan. Niet onvermeld moeten de heren Maas en Izaks blijven, die in scuba gear waren verschenen. Strak in het rubber toonden de heren hun al dan niet met sokken gepimpte rauwe mannelijkheid, met in de hand een bodyboard. Of deze uitdossing paste bij het thema is zeer de vraag, dat de temperatuur binnen het pak tropisch was, staat buiten kijf. Nadat al het vlees op de BBQ terecht was gekomen begon het feestje wat in te zakken. Enige lamlendigheid daalde neer over de groep. De jeugd ging weer kaarten en de commissie probeerde sfeer te maken met een aantal verplichte Willekes. Langzaam werd het donker en nog steeds maakte de groep geen aanstalten om naar de Feesttent te gaan. Uw reporter begon het langzaam wel voor gezien te houden. Een tocht naar het strand om de planning voor de zondag op te pikken, was het slotakkoord van die avond en tevreden fietste uw reporter weer naar zijn uitnodigende bed.

Dag 2.
In de finale poule moesten de Bulls aantreden tegen Alkmaar onder de naam De Verhofstad
Groep, de Utrechtse studenten onder de naam DSL en RC Köln. Iedere wedstrijd zou gewonnen moeten worden om in de 1/2 finale en uiteindelijk de finale te kunnen komen. Om 10.45 uur was de eerste wedstrijd en zoals afgesproken was uw reporter om 10.15 uur bij Campo del Torro. Daar trof hij een gezellige bedrijvigheid en trokken verschillende spelers richting het hoofdveld. In de verwachting dat hiermee iedere speler al op of op weg naar het veld was, sloot uw reporter zich aan. Vanwege het systeem en de belangen was afgesproken dat per wedstrijd het beste team zou worden opgesteld en dat bij verlies en daarmee het verlies van de kans op de 1/2 finale alle Virgins zouden worden ingebracht. Voor aanvang van de eerste wedstrijd waren de heren Maas en Izaks nog niet gearriveerd, zodat 10 anderen hun opwachting moesten maken. De wedstrijd tegen DSL verliep echter voorspoedig en ondanks het hogere niveau van de tegenstander werden de studenten van het veld geveegd. Inmiddels waren alle spelers op het veld aangekomen en waren ook de supporters gearriveerd, waaronder ook de Bloempjes, die eerst nog op zaterdag gewerkt hadden. De wedstrijd tegen Alkmaar stond op het punt om te beginnen en ook nu weer werd gekozen voor de zwaarste opstelling. Deze was ook hard nodig, want Alkmaar bleek een tegenstander van formaat. Het spel golfde op en neer, maar The Bulls namen de voorsprong. Deze voorsprong kon zelfs worden uitgebreid, maar toen sloeg het noodlot toe. Een schouderblessure bij Tammo beperkte het aantal wissels tot 2 waardoor Alkmaar de overhand kreeg. Puur op het gebrek aan een extra wissel en de daarmee gepaard gaande vermoeidheid brak the Bulls op en moesten zij de meerdere in Alkmaar erkennen. De strijd was gestreden en de kans op een finale plaats was vervlogen, maar The Bulls hadden gestreden voor wat ze waard waren. De laatste wedstrijd bood nu ongekende mogelijkheden voor de Virgins. In zijn beste Duits ging uw reporter het gesprek aan met Köln om de mogelijkheden van onbeperkte wissels te bespreken. Zo konden the Virgins allemaal spelen. Gelukkig waren de Duitsers, die eveneens waren uitgeschakeld heel schappelijk en wilde de ref er ook zijn medewerking aan verleden, zodat the Virgins met z’n allen zouden kunnen spelen. Vanaf het eerste fluitsignaal ontspon zich een wedstrijd, waarbij het plezier van beide teams en de Ref afspatte. Aanvallen gingen over en weer, net als de score. Met het doorwisselen wilden ook de meer ervaren spelers het veld in en werd het een bonte opeenvolging van wissels, sores en lachende gezichten. Wie er gewonnen heeft, is uw reporter onbekend en totaal irrelevant, want het plezier dat alle betrokkenen en toeschouwers aan deze wedstrijd hebben beleefd is onbetaalbaar. Een waardige afsluiter van een mooi sportief weekend.

Na deze wedstrijd kwamen de doedelzakken weer op het veld voor de damesfinales en was het voor uw reporter het teken om op te breken. De aanwezige Bulls werden gegroet en na het uitruimen van het appartement werd nog een bezoek gebracht aan het naastgelegen museum met de bekende Blauwe Vinvis. Even voor 17.00 uur verliet uw reporter met de vertraagde boot het eiland om na een reis van bijna 3 uur weer veilig in Twente aan te komen. Met een heerlijke maaltijd en een verkwikkende douchebeurt spoelden uw reporter het zand en de vermoeidheid van zich af. Hij was weer thuis.

Slotgedachte:
Als er geen sprake is van liefde op het eerste gezicht, dan kan dat zeker groeien. Zo is het in ieder geval tussen uw reporter en beach rugby. De liefde is groeiende. Het was een mooi weekend met een goed resultaat. Uiteraard kunnen zaken verbeterd worden, zoals het vooraf bekijken of een 2e team wenselijk of haalbaar is, maar overall was het zeer geslaagd. Of uw reporter en zijn dames er volgend jaar weer bij kunnen zijn, dat zal de toekomst ons leren. Uw reporter hoopt er in ieder geval wel al stiekem een beetje op.

Uw Reporter