Wedstrijdverslag Big Bulls 1 vs Phoenix 37-12 Januari 2012

Ondanks het frisse weer met een waterig zonnetje was er weer een behoorlijke opkomst van supporters voor beide teams. De veteranen wisselde beleefde beledigingen uit, de honden vergrepen zich aan elkaar en de geliefden toonde hun ware liefde door te stampvoeten van de kou. Opvallend was het aantal camera’s dat langs het veld was verzameld. Ongenadig zouden de heldendaden, de missers en het snot uit de ogen worden vastgelegd. De Bulls moesten aan de bak.
De mannen uit Delfzijl waren in aantallen gehandicapt en konden 13 man op het veld brengen. Een getal dat na de ervaring van de week ervoor, de betrokken toeschouwers met een gevoel van onbehagen vervulde. De Bulls zijn niet op hun best tegen een opponent die in aantallen achterblijft, maar dat niet in het spel laat zien. Ook deze keer waren de Bulls niet bereid om direct een speler uit te lenen. Omdat het 2e team vrij was, was de reservebank goed bezet en kon iedere fysieke tegenslag worden opgevangen. Het team zelf was nagenoeg gelijk met de voorgaande wedstrijd, met een verschil. De oudere jongere Peter Maas was weer veilig van een religieuze verplichting op een berg teruggekeerd. Kennelijk had het verblijf in de buurt van enige verheven krachten, die verband hielden met een doop hem goed gedaan. Hij was gefocust, scherp, blessure vrij en leek omgeven door een aureool van rust. Het element dat de week ervoor zo met node door de Bulls werd gemist.

De wedstrijd werd deze keer geleid door Richard O, voor intimi beter bekend als Toet. Nu heeft uw reporter weinig met bijnamen, vooral als hij het ontstaan ervan heeft gemist. Hij moet dan ook maar gissen naar de oorsprong van Toet. Wellicht dat in de familie van Richard meerdere oermoeders als Mona door het leven gingen, maar zijn engelachtige aangezicht van een vriendelijke Noorse reus kan ook de aanleiding tot deze bijzondere bijnaam zijn geweest. Het blijft een raadsel voor uw reporter.
In tegenstelling tot de standaard wedstrijd van de Bulls waren zij direct wakker. Er werd fel aangevallen en fel verdedigd. Vrijwel de eerste 20 minuten van de wedstrijd werd de helft van de Bulls niet betreden en vond de strijd plaats rond de 22 van de mannen uit het noorden van Groningen. Nu kent uw reporter dat gebied in de kruin van Nederland een beetje. Het is een streek waar de hardheid van het bestaan de argeloze reiziger te tegemoet straalt. Heel anders dan de vriendelijke glooiingen van het Twentse land. De mannen van Phoenix, die zijn gestaald door het leven van alle dag in de Groninger klei gaven niet op en boden heldhaftig weerstand. Hierdoor konden de Bulls niet tot scoren komen. Ondanks alle inspanningen liep iedere bruine aanvalsgolf stuk op deze vogels uit het noorden. Uiteindelijk werd de ban gebroken en kwamen de eerste punten op het bord en werd ook de conversie verzilverd. Helaas volgde vrijwel direct de tegentreffer van Phoenix, waardoor feitelijk de brilstand weer werd bereikt.

In de tweede helft werd de eerste wissel ingebracht en kwam Sietse voor het eerst sinds lange tijd weer op zijn vertrouwde stek als XV terecht. Langzaam begonnen de aanvalsgolven van de Bulls de Groningse zeewering murw te beuken en kwamen er scheurtjes in de defensie. Langzaam begon de score op te lopen en kon het publiek weer wat ruimer ademhalen.
Gaandeweg de wedstrijd werden verschillende reserves ingezet. Rieni was verstandig en liet zich vervangen om zijn blessure weer wat herstel te gunnen, waardoor Eitan het veld als flanker betrad. Doordat het Almelose wonderwater niet kon helpen bij de “gestampte” enkel van Wouter, schoof Eitan door naar no. 9 en was het aan Leroy om zijn kunsten op de flank te tonen.
De meest onfortuinlijke wissel van de middag was die tussen Fokko en Ruben. Niet dat Ruben het minder dan Fokko deed op de 13, in tegendeel zelfs. Met zijn acties en tackles wist hij zijn jonge geliefde ongetwijfeld te imponeren. Waarschijnlijk in de wetenschap dat hij zich daarmee een heldenbehandeling voor de rest van de dag en avond verzekerde. Oudere spelers weten inmiddels dat de bewondering voor het spel en het medelijden bij blessures van de geliefden rechtevenredig afneemt met de duur van de relatie. Nee dan Fokko, het zit vast hem in de naam, die liet zich na zijn optreden op het veld langs de lijn Fokken door een oude hond met een stok. Dit leverde hem een gapende hoofdwond en ongetwijfeld een imponerend litteken op, maar ook enige spot en hoon. Als laatste kwam Matthijs B in het veld, waarmee Ross de nodige rust werd gegund.
Helaas was met deze laatste wissel geen ruimte meer voor Phillip om als lock het veld te betreden. De wissel voor het dynamische 2e rij duo Maarten en Gerald zou ook een publiekswissel zijn geweest, want de heren waren op hun best deze wedstrijd. Offensief kwamen zij meermalen op centimeters van de trylijn met reële scoringskansen en defensief waren zij ook vooraan in de strijd te vinden.

Uw reporter melde al eerder de verlichte toestand waarmee de heer P. Maas het veld betrad. Dit was ook in het spel van de Bulls te merken. Op geen enkel moment ontaarde de wedstrijd in een kicking match en werd er gezocht naar oplossingen om te spelen. De mooiste break en tegelijk de beroerdste pass komt op naam van Peter. Het was echter zijn innerlijke rust die hij kennelijk op die Oostenrijkse berg had gevonden, die hem in staat stelde om die beginnersfout direct om te buigen naar een fraaie try. Ook nu weer was het de vraag of de vochtige glinstering in de ogen van Maas senior het gevolg was van pure ontroering of toch van de koude wind.

Al met al een klinkende overwinning die de 2e plaats in de klasse binnen handbereik brengt. Volgende week komt de echte test. Zijn de Bulls stieren of blijken het toch pinken te zijn. De tijd zal het leren, maar uw reporter ging met een tevreden gevoel en een glimlach op het gezicht weer over de A35 huiswaarts.
Uw reporter