Big Bulls I vs ERC ’69 &Big Bulls II vs Phoenix, 3 maart 2013

In de afgelopen weken was dit wel anders geweest en waren slechts de echte die hards op de trainingen afgekomen. Meermalen had de trainingsstaf in de afgelopen weken met slechts een handjevol spelers op het veld gestaan en probeer dan maar eens een zinvolle training te geven. Nu ging iedereen enthousiast aan de slag met de oefeningen en de drills en werd er weer hard gewerkt.. Als vanzelfsprekend gingen ook de kwinkslagen en plagerijen over en weer in een vrolijke goedmoedige sfeer. Bijzonder was ook de terugkeer van een tweetal “verloren zonen”. Oskar was eindelijk weer terug uit sub tropische oorden, waar hij Carnaval had gevierd. Hij had zich daar gelaafd aan een combinatie van vrouwen en drank en zijn dode huidcellen door vissen laten afsabbelen. De andere “zoon” die weer was teruggekeerd, was Fokko, die na een ingrijpende operatie aan de pols en duim weer voor het eerst deel kon nemen aan de training. Het spelen van een wedstrijd was voor Fokko nog een brug te ver, maar gloorde inmiddels wel alweer in de verte. Al met al waren de vooruitzichten voor die zondag niet slecht.

Zondagmorgen trok uw reporter, na een genoeglijke avond met de Edwin Eversband en een Argentijnse steak dan ook met een opgewekt lentegevoel richting The Bulls. Er zouden op deze dag des heren twee wedstrijden gespeeld gaan worden. Het 2e nam het op tegen Delfzijl en het 1e trad aan tegen de mannen uit Enschede. De wedstrijd tegen Delfzijl zou de zwaarste worden, want dat waren de koplopers in de competitie. Enschede zou als streekderby ook weer spannend kunnen worden. Vorig seizoen hadden zij the Bulls immers ook weten te verschalken, tegen de krachtsverhoudingen in. Hoewel de lente de wil om te spelen versterkt, is het in de tweede helft van het seizoen altijd moeilijk om voldoende spelers op de been te brengen. Andere bezigheden en blessures in combinatie met het verloop binnen een vereniging maken het vullen van de teams wekelijks een uitdaging. Deze week was het niet anders. Het eerste team zou op een enkele positie na in de normale opstelling kunnen starten. Het 2e team kende echter meer problemen. Gelukkig heeft de gemiddelde Buller een groot hart voor de club en het spel, zodat er ook nu weer 15 spelers het gras konden betreden. Anastas had zich weer bereid verklaard om in de eerste rij zijn plek op te eisen, met Thijs en Jon aan zijn zijde. In verband met zijn verplichtingen in het eerste team zou Jon slechts 1 helft spelen en daarna vervangen worden. De rest van de voorwaartsen bestond uit de bekende namen en gezichten, zoals Herman en Mark, Mattijn en Leonie, met Daan als de sluitpost. De driekwarters bestond dit keer uit een mix van Vijftig Tinten Grijs, met onze voorzitter als scrum half, Sjef als de betrouwbare sluitpost en ondergetekende, die allen de klappen van de zweep kennen. Daarnaast waren er nog wat dertigers en een verdwaalde twintiger opgesteld.

Het beloftevolle weer had deze zondag vele toeschouwers naar het veld gelokt. Het vertrouwde “Statler en Waldorf balkon” van oude mannen was weer op volle sterkte aanwezig om de spelers, de trainingsstaf en de arbitrage luidkeels te becommentariëren. Ook de geliefden, de nazaten en ouders waren weer gekomen om de teams te ondersteunen. Vanzelfsprekend waren ook de medisch specialisten weer aanwezig, met “the man in yellow” onze eigen mister EHBO en The Bulls eigen “zachte heelmeesters”, herren doctor F und M. Niet alleen the Bulls konden zich heugen in de belangstelling van vele supporters, ook de tegenstanders was in het gezelschap van vele belangstellenden afgereisd.

Klokke 13.00 uur ging de wedstrijd tussen het 2e team en Phoenix van start. De wedstrijd werd met strakke hand geleid door niemand minder dan de aimabele heer R. Olde Kotte.
Al snel werd duidelijk, dat de mannen uit Delfzijl terecht de leiders in de competitie zijn. Met vooral goed positiespel in de driekwartlijn en het opkomen van de full back brachten zij direct druk en was er constant dreiging. De scrum van the Bulls stond gedurende de eerste helft redelijk solide en de line out was gelijkwaardig aan die van de mannen van Phoenix. Toch was het klasse verschil al snel duidelijk. De aanvallen van Delfzijl moesten keer op keer gestuit worden en het spel voltrok zich voor het merendeel op de helft van Almelo. Net als in de natuurkunde levert constante druk op een oppervlakte beschadigingen en breuken op. De defensie van the Bulls begon dan ook onder de druk scheurtjes te vertonen en de Vuurvogels uit het Noorden wisten de eerste 5 punten op het bord te zetten.

Hierna bleef Delfzijl de druk opvoeren en kwam Almelo ondanks het harde werk van alle spelers nooit lekker in het spel. Er werd getackeld, gesleurd en getrokken, maar door de betere opvolging en conditie van de mannen uit de Groninger havenstad, begon de score gestaag op te lopen. Verdedigend spel is fysiek heel zwaar en dat begon zijn tol te eisen. Na een herhaling van harde tackles en een opnieuw de kop opstekende oude blessure moest “Devil Dave” het veld ruimen en kwam Pascal in het veld. Met een beheersbare achterstand van 3 try’s werd de 1e helft afgesloten.

Door omstandigheden bleek de beoogde wissel van Jon niet mogelijk en moest hij ook in de 2e helft starten. In de tweede helft ging Phoenix voortvarend verder en kon Almelo steeds minder met een passend antwoord komen. De haarscheurtjes in de defensie werden onder de herhaalde aanvallen breuken en de score begon op te lopen. Dit werd verergerd door het uitvallen van Eitan met opnieuw een polsblessure, welke moest worden opgevangen door Ruben op de wing. Inmiddels was ook onze ervaren internationale arbiter Marinus B in het veld gekomen om te schitteren als fly half. Sjef die de hele wedstrijd al liet zien dat leeftijd niet gelijk staat aan vergane glorie was gewisseld met Xander op de wing. Na eerst als Full Back vele scores te hebben verijdeld door goed positiespel en strakke tackles, wist Sjef nu met een roll off in een tackle en een beheerste plaatsing de enige tegenscore van The Bulls op het bord te zetten. De eindscore werd bepaald op 5-51 en Delfzijl had terecht gewonnen.

Na deze wedstrijd was het de tijd voor het 1e team tegen de Twentse broeders uit Enschede. Net als vele kleine clubs heeft ERC problemen om voldoende mensen op de been te brengen. Dat probleem manifesteerde zich deze keer in het ontbreken van een prop. Aangezien ook the Bulls niet al te dik bezaaid is met dit type speler, moest er een beroep gedaan worden op de mannen die reeds voor het 2e hadden gespeeld. Als mannen met een echt rugbyhart verklaarden Jon en Anastas zich bereid deze taak bij toerbeurt op zich te nemen en ERC als prop te ondersteunen. ERC verklaarden zich op hun beurt op voorhand akkoord met het verliezen van de wedstrijd, maar dat er wel daadwerkelijk gestreden zou worden. Omdat Ross het videoapparaat bediende nam uw reporter het op zich om de spelers van het eerste hierover te informeren. Dit leidde helaas tot een Babylonische spraakverwarring bij enige spelers, waaronder Old Man Maas. Deze steeds grijzer wordende no. 12 kon helaas de vraag van ERC en de door Almelo aangedragen oplossing niet bevatten. Zelfs pogingen van medespelers en uw reporter om het nog eenvoudiger uit te leggen mochten niet baten. Het gevolg was dan ook dat Peter in totale verwarring aan de wedstrijd begon bij het zien van Jon in de kleuren van Enschede. Vermoedelijk trekt het constant aan moeten horen van kinderliedjes en het zien van Dora en SpongeBob tekenfilms een te zware wissel op de geestelijke vermogens van deze niet meer zo jonge vader.

Door het ontbreken van Nick op de wing en de invulling door Ruben daarvan, kwam Pascal weer op zijn vertrouwde stek als Flanker. Omdat Jon moest starten in het 2e begon Philip in de 2e rij. Voor het overige was het team compleet en kon de wedstrijd beginnen. Zoals te verwachten konden de Bulls vanaf de kick off direct druk zetten op het team van Enschede. Op alle fronten kwamen zij tekort, maar hielden de eerste 10 minuten de “deur” wel goed op slot.. Daarna begon de bruin witte motor goed en wel op gang te komen. Dankzij de bewegelijkheid en de snelheid van Tammo “Afterburner” Fraatz en de goede voet van Jelmer werden de eerste scores op het bord geplaatst. Met een gestaag tempo werd de score opgevoerd, waarbij Tammo en Jelmer het leeuwendeel voor hun rekening namen. Rond het einde van de eerste helft stond de teller al op de 45 – 0 waarbij 5 try’s op Tammo zijn conto kon worden bijgeschreven. Hoewel de score gestaag opliep, o.a. door Tammo, Johan en Leroy, haalde the Bulls als team niet hun hoogste niveau. Individueel waren er vele mooie acties te bewonderen, maar als collectief was het bij vlagen slordig en lui. Een zwaardere tegenstander had deze houding van the Bulls genadeloos afgestraft.. Dit was het vertrouwde “Statler en Waldorf balkon” van oude mannen ook opgevallen en werd door hen terecht luid becommentarieerd vanaf de heuvel.

Inmiddels was Jon vervangen door Anastas in de front row van ERC en na een beperkte rust kon hij de plek van de tot dan toe prima spelende Philip innemen. De verwarring was nu, bij het zien van Jon in Bulls kleuren, bij Old Man Maas compleet.. Dit weerhield hem er echter niet van om ook zijn bijdrage te leveren aan de score, ondanks een pijnlijke rug. Deze rug werd in het veld behandeld door onze eigen Richard W, die zijn geheime smeersel met ongetwijfeld gemalen neushoorn en tijgerscrotum angstvallig verborgen hield. In de tweede helft liep de score niet zo voorspoedig op als in de eerste helft.. Opvallend was dat Kevin “Speedy” Bakker het een beetje liet afweten. Na een constante preformance van 3 runs en 3 scores per wedstrijd, bleef hij deze wedstrijd slechts steken op 1 try. Tammo wist echter 7 keer de trylijn te bereiken en was ontegenzeggelijk de topscorer van de dag. De score voor the Bulls bleef oplopen maar niet meer zo snel als in de eerste helft. Vermoeidheid van een aantal spelers en de afnemende concentratie waren hier debet aan. Op het oog simpele bewegingen kwamen niet uit de verf en ballen werden gemist. De wedstrijd liep langzaam naar zijn einde. Het gebrek aan collectieve scherpte, vermoedelijk in combinatie met de pijnlijke rug van Old Man Maas, was de oorzaak van de enige tegentreffer van ERC, waarmee de eindstand op 87 – 7 kwam.

Weer was een rugbydag te Almelo ten einde. Twee teams hadden gespeeld en slechts 1 gewonnen, terwijl we dat normaal anders gewend zijn. In ieder geval hadden The Bulls zich van hun meest sportieve kant laten zien. Hulde voor Anastas en Jon, die zich ondanks zichtbare vermoeidheid en pijnlijke leden en maten zich na een zware wedstrijd toch in de kleuren van de tegenstander hezen om nog een wedstrijd te spelen. Dat is de ware spirit die thuishoort op het Rugbyveld.

Terugrijdend naar de plek die uw reporter thuis noemt, overdacht ik de dag. Een bijzondere met twee hele verschillende wedstrijden, éénmaal winst, éénmaal verlies en zware blessures waaronder mogelijk een gebroken kaak van Leroy. Het zou de volgende week een uitdaging worden om weer twee competitieve teams op de been te brengen en de spelers goed voor te bereiden op de komende wedstrijden. Met deze gedachten stapte uw reporter weer over de drempel van zijn thuis en werd als vanouds onthaald met het bekende “Pappiiiiii heb je gewonnen”. Het antwoordt was het voor een 5-jarige wat raadselachtige ja & nee. De uitleg werd aangehoord en toen uw reporter was uitgesproken kwam de tegenreactie van de kleine. “Toch mooi hè papa dat jullie gewonnen hebben, was het leuk om te spelen ?” en ging vervolgens naadloos verder met een verhaal over K3. Ja, het was mooi om te winnen en nog leuker om te spelen. Je hoeft gelukkig geen kind te zijn om die logica te begrijpen. Je hoeft alleen maar van het spelletje te houden.

Uw reporter.