shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Big Bulls II vs Emmen, 17 februari 2013

Zoals u weet heeft uw reporter na het omkopen van verschillende medische professionals en het “verpakken” van de waarheid voor zijn dames thuis, de kicks weer uit het vet gehaald en zich aangemeld om te spelen. Oorspronkelijk om als bankzitter te fungeren met 5 tot 10 minuutjes per wedstrijd, maar allengs is dit verworden tot halve wedstrijden en meer. Vroeger en dan praat uw reporter over minstens 20 jaar geleden, maalde uw reporter niet om 2 wedstrijden achter elkaar, zonder warming up en voorbereiding. Tegenwoordig is dat wel anders. Met de bedachtzame snelheid van Stoffel de Schildpad wordt het hele proces van wedstrijd klaarmaken doorlopen. Het begint thuis al met het inpakken van de tas. Vroeger werd de schoon gewassen (bedankt mam) zooi zondagmorgen vroeg in de tas geflikkerd in de hoop dat je alles bij je had. Dat kon toen ook makkelijk, want je had alleen een wit broekje, sokken, schoenen en een handdoek nodig. Tegenwoordig heeft de oudere speler een heel assortiment aan smeersels, tape en bescherming nodig, alvorens hij überhaupt op het veld durft te komen. De tas staat dus al op zaterdagavond klaar.

Op de wedstrijddag zet deze trend zich voort. De oudere speler heeft tijd en ruimte nodig om zich gereed te maken. Na het afleggen van zijn burgertenue begint de opbouw van de oudere speler. Lichaamsdelen worden ingesmeerd, ledematen worden ingetaped en bescherming wordt aangebracht. Daarna volgt de grootste uitdaging, namelijk het shirt. De oudere speler is opgegroeid met het oude model rugbyshirt van stevig katoen, met kraag en rubberen knopen. De pasvorm was comfortabel, behalve voor de props, maar dat hoorde zo. Van bodyprotectors hadden we nog nooit gehoord. Dat was immers voor die mietjes van American Football. Rugby is echter met zijn tijd meegegaan en zo heeft ieder zichzelf respecterend team “tigh fit” shirts, waar geen katoenplant maar aan te pas is gekomen. Tight fit is prima als je een twintiger bent met het lichaam van een jonge god, maar als middelbare man blijft zo’n shirt een uitdaging, zeker in combinatie met protectors en high tec ondershirts, ook al tight fit.. Niet alleen vanwege de gewijzigde lichaamscontouren, maar ook vanwege de stramheid in de gewrichten is het aantrekken van zo’n shirt een crime.. Dan na ongeveer een 30-tal minuten is het zover en kan de senior-senior speler het veld betreden voor de warming up. Daar begint hij met trage bewegingen en onhandige acties zijn lichaam gereed te maken op wat gaat komen. Het lichaam weet al wat er gaat komen, maar wat de geest blijft ontkennen. Drie dagen spierpijn, maar dat mag de pret niet drukken. Eerst moet er gespeeld worden.

Deze wedstrijd tegen Emmen was bijzonder. Het was immers de return van een nipt verloren wedstrijd, waar het bestuur twee van haar bestuursleden naartoe had gestuurd. Dit keer was het bestuur op volle oorlogssterkte met de Voorzitter, de penningmeester en een gewoon lid, op het speelveld aanwezig. Emmen was met de gebruikelijke spelers afgereisd, waarvan een opmerkelijk aantal boven de 1.90 m. uittorende en de 100 kg ruimschoots overschreden. De wedstrijd werd geleid door onze Ref in op komst Rutger, die een verjaardagsverplichting hiervoor speciaal naar achter had geschoven. Als “tweede Ref”. zou Marinus B. fungeren, met dien verstande, dat hij ook als Fly Half in het veld zou staan. Marinus kennende zou dit geen beletsel voor hem zijn. Omdat props een schaars goed zijn en er verschillende blessures waren moest er een beroep worden gedaan op de een aantal leden die om verschillende redenen de laatste tijd minder actief waren geweest. Het was dan ook een hele geruststelling om te constateren, dat Anastas en Freddy allebei zich in het tenue hadden gehesen om hun sportieve steentje bij te dragen. Ook Jon, Ahmet, Gerald en Ruben waren present om het team op het veld te ondersteunen.

Niet alleen op het veld, maar ook langs het veld was er veel support te vinden. Veel spelers, oud spelers, familieleden, vrienden en jeugd waren op deze mooie zondag naar het veld gekomen. Onder de aanwezigen was ook onze onfortuinlijke Pink Panter Eitan. Dit keer niet in zijn roze sliding broekje op het veld, maar met roze gipsmanchet ivm zijn gebroken pols. Ook uw reporter kon zich verheugen op de aanwezigheid van bijzonder publiek. Immers zijn Lief en mini Lief zouden na het zwemmen komen kijken naar de verrichtingen van The Bulls. Klokke 13.00 uur werd de kick off genomen en The Bulls namen het initiatief in eigen hand. De scrum stond als een huis en onze voorzitter deed niet onder voor Eitan en Wouter als scrum half en stuurde het pack. Als onvermoeibaar tackelaar ging hij ook zijn team voor in de strijd. Ook de backs hielden de Emmen spelers verdedigend in toom, maar konden aanvallend onvoldoende een vuist maken. Gedurende de eerste helft was Almelo voornamelijk op de helft van Emmen te vinden, echter zonder dit in een score om te kunnen zetten. Emmen stond onder druk, maar een pass op de zware en grote center van Emmen en een paar gemiste tackles later en The Bulls stonden achter met 0-5.

Kort voor het verstrijken van de eerste helft gaf Daniël aan te willen wisselen ivm zijn knie, ondanks de spectaculaire “bandenwissel” met de kniebrace, die door het thuisfront was aangereikt.. Dit bracht Ruben in het veld op de 13 positie. In de pauze was het de beurt aan uw reporter om tussen de lijnen zijn opwachting te maken. Ook nu weer gaven de spieren blijk van instinctief geheugenbesef en werden acties intuïtief uitgevoerd, echter allemaal op 33 toeren ipv 45 toeren (Ja, kinders vraag maar na bij je ouders, dit is pre-CD en MP3 tijdperk). Dit alles leidde helaas niet tot scores, maar wel tot het veelvuldig horen van het bekende “Oeeeeh Pappiiiiiii”, gelijktijdig met of direct na een zware tackle op uw reporters oude botten. The Bulls hielden het initiatief en zette Emmen constant onder druk, maar het mocht niet baten. Twee zekere push over try’s en verschillende breaks vanuit the backs werden door goed verdedigen van Emmen op centimeters van de trylijn gestopt. Ook de komst van vervangers, zoals Leonie, Martin en Ahmet, konden de balans niet in het voordeel van the Bulls doen overslaan. Na 80 minuten was het gedaan. The Bulls hadden meer verdiend, maar Emmen had terecht gewonnen, want zij hadden gescoord.

Teleurgesteld over het resultaat, maar niet ontevreden over het spel liep uw reporter naar de kleedkamer, toen zijn hand werd beetgepakt door een lief klein handje. Het was de kleine meid, die met een stralende glimlach omhoog keek. “Pappi heb je lekker gespeeld” was de vraag, om direct te vervolgen met “dat wil ik later ook, als ik een prinses ben, je weet wel rugby spelen, met jou”. “Ik ga wel wat drinken voor je halen, doei” en weg was ze. De zon brak door, het resultaat en alle pijtjes waren vergeten, immers uw reporter had weer gespeeld en zijn dochter vond het leuk. Wat wil een mens nog meer op zomaar een zondagmiddag in Almelo?.

Uw reporter