shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Big Bulls vs Drachten, 02 december 2012

Als een ding mag blijken uit het rotsvaste geloof van uw reporter in de Sint, dan is het wel, dat hij ook gelooft in een goede afloop van zaken. Ieder jaar gaat er iets mis met de echte Sint. Zijn boot is lek, de pakjes zijn weg, het paard is ontvoerd of de Pieten staken, maar het komt allemaal goed en dat gevoel overheerst ook bij uw reporter als hij aan de Bulls denkt.

Inmiddels ruim 1.5 jaar geleden hebben The Bulls zich uitgesproken over een aantal doelen. Een daarvan was serieus een gooi te doen doen naar het kampioenschap in het seizoen 2012/2013. Het voorgaande seizoen was bovenverwachting verlopen met een 2e plaats in de competitie en een finaleplaats in de beker. Dit seizoen was de start belabberd, maar ze wisten zich te herpakken en na de verloren eerste wedstrijd tegen Drachten werd verder alles gewonnen. Dit weekend zou de eerste stap gezet kunnen worden in het behalen van dat lang verwachte kampioenschap. Er zou revanche op Drachten genomen kunnen worden. Om de kansen zo groot mogelijk te maken hadden de coaches bedacht dat er 4 gespecialiseerde trainingen gegeven zouden worden voorafgaande aan de twee belangrijkste wedstrijden van dit seizoen. Niet geheel onverwacht, maar prettig verrast was de opkomst en ondersteuning op deze trainingen groot en werden er twee sessies gedraaid, waarbij inzet en plezier hand in hand gingen. Op vrijdagavond werd de training dan ook besloten met het gevoel dat er op dat moment niets meer gedaan had kunnen worden.

Met een gevoel van blijde verwachting, die zich laat vergelijken met het gevoel van het wakker worden op de ochtend, nadat de schoen was gezet, vertrok uw reporter naar het veld. Daar aangekomen trof hij de spelers en coaches, vervuld van een lichte, maar positieve spanning. Dat het een belangrijke wedstrijd zou worden bleek al uit het feit dat forwards coach Danny, zijn zondagse (of trouw?) pak had aangetrokken en zijn bril, type dienstfiets, had vervangen voor een modieus model. Gedisciplineerd liet het team zich naar de kleedkamer sturen om met de wedstrijdvoorbereidingen te kunnen beginnen. Even later trof uw reporter Old Man Maas aan in de kantine. Gekleed in shirt, spannend broekje en teenslippers stond hij vooruit te staren met een bakje koffie in de hand. Uw reporter rook natuurlijk een human intrest verhaal, b.v. dat hij zijn bloedjes van kinderen miste, of melancholisch was geworden van een documentaire over honger in Afrika die hij de avond ervoor op tv zou hebben gezien. Niets was echter minder waar. Deze oude rot en dirigent van The Backs was zenuwachtig. Na deze ontboezeming kon uw reporter niets anders doen dan Old Man Maas met rust laten en vertrouwen op de uitkomst. Dat de spanning ook bij de andere spelers was toegenomen bleek wel uit het feit dat het toilet veelvuldig werd opgezocht. Uw reporter moest meermalen de voorraad toiletpapier aanvullen.

Inmiddels was het publiek zich aan het verzamelen voor de kraker van die middag. Naast de bekende gezichten van (oud) spelers, familieleden, vrienden en vriendinnen, kinderen en lovers viel Stamvader Maas op door zijn verschijning. Als trouwe supporter van het team, maar vooral van zijn beide zoons staat hij wel vaker langs de kant, echter dit keer viel hij extra op. Hij was uitgedost met een hoofddeksel dat hij tijdens de afgelopen tafelavond van de Sint had ontvangen. Als liefhebber van hoofddeksels kon uw reporter vaststellen, dat het een aardig hoedje was, geheel in de traditie van Der Alte of Derrick. Niet geheel verwonderlijk gezien de korte afstand tot de grens. Op de juiste manier gedragen door Godfather Maas, zou hij hiermee een sportief statige uitstraling hebben gekregen. Echter door het koddige hoedje achterstevoren op zijn vriendelijke hoofd te plaatsen, werd dit effect volledig te niet gedaan. Hij zag er nu uit als het minderbedeelde broertje van Malle Pietje (voor de jongeren onder ons, uit Zwiebertje en vraag maar verder aan je ouders) en dat is geen aanbeveling. Ondanks de zichtbare schaamte van de beide zonen, lieten ze uit pure liefde hun vader begaan, maar namen zich voor het hoedje na de wedstrijd ritueel in de haard te verbranden. Naast de twee benige supportersschare was de viervoeterbrigade ook weer in grote getale uitgerukt. Het lijkt echter of het er iedere keer meer worden.

Kort voor aanvang van de wedstrijd trok het team zich terug in de kleedkamer, voor een laatste moment van muzikaal omlijste bezinning. Nu luistert uw reporter graag naar klassiekers, zoals Frank Sinatra, of Motown Soul, dus begreep hij weinig van de keelgeluiden op een housebeat, maar de spelers konden het schijnbaar waarderen. Ja, uw reporter wordt oud. Klokke 14.30 uur begon de wedstrijd. Dit keer strak geleid door ons opkomende scheidsrechter talent, de heer R.. van Faassen en zijn side kick, M. “mister international” Buist. Dit arbitrale duo had de dag ervoor Heidelberg onveilig gemaakt in een omgekeerde rol. Kennelijk gaan we dit Wonderduo in de toekomst vaker zien. Iets waar uw reporter met plezier naar uitkijkt.

De start van the Bulls leek wat onwennig. Na de kick off werd er enorme druk door Drachten gezet, waarna de Friezen zich direct in de 22 van Almelo nestelde. Door een solide verdediging en goede organisatie wist de Brigade in Bruin Drachten af te stoppen en met een gerichte kick ruimte en lucht te verschaffen. Een nieuwe kick bracht de bal op een kleine 10 meter van de tryline over de zijlijn. Nu kon een van de krachtigste wapens van The Bulls worden ingezet, namelijk de twee jumping pods in de line out. In een magnifieke lift en vangst wisten The Bulls de bal te verzekeren en met een korte drive kon Laurens de eerste 5 punten laten aantekenen. Met deze vroege score was de ban gebroken en de toon gezet. The Bulls kwamen op stoom. Inmiddels was ook duidelijk geworden, dat het nieuwe scheidsrechter tenue van de bond in overwegend Rood en Donkerblauw geen gelukkige was in combinatie met de shirts van de Friezen. Rutger, die het spel met overtuiging leidde, ondanks of dankzij de aanmerkingen van de kant en MB in het bijzonder, trok snel een ander shirt aan, waarna het spel hervat kon worden.

Met krachtig werk vanuit de voorwaartsen werd de druk op Drachten opgevoerd. Dit betekende niet dat Drachten niet aandrong en soms zelfs gevaarlijk was, maar de gelederen bleven gesloten. De fly half van Drachten had het zwaar te verduren van de flankers van Almelo. Constant zat Ruben in zijn nek te hijgen, als ware het zijn vriendinnetje. De aanvallen vanuit de lijn van the Bulls waren een constante dreiging. De wingers werden goed bereikt en Kevin, die het zichtbaar leuk vindt als 15, was een permanente dreiging als een overlap. Vele aanvallen wist Drachten te stuiten, maar gegeven moment wisten Kevin en Johan de defensie van Drachten aan stukken te trekken, waarna Nick met goed loopwerk, eerst naar binnen snijdend en daarna de hoek opzoekend, de score wist af te maken. Helaas was ook nu de hoek niet goed voor Jelmer, zodat de stand op 10-0 bleef steken. Vlak voor rust gaven the Bulls blijk van het “het Heads Up” spelen, waar de laatste weken op was geoefend. Spelen en reageren op de kansen die zich voordoen. Vanuit een situatie in open spel, werd vanuit The Backs een kans gezien, dwars door de defensie van Drachten. Een roep om de lange bal werd beantwoord met een lange strakke pass, een soepele loop en het lanceren van Tammo “Afterburner” Fraatz, die weer met zijn Roadrunner beentjes de achterlijn wist te bereiken. Met een score van 15- 0 werd de rust bereikt.

De tweede helft probeerde Drachten er een schepje bovenop te leggen. Met pure kracht werd geprobeerd de verdedigingslinies van Almelo te overrompelen, maar deze gaf geen krimp. Iedere speler maakte zijn tackles en vocht om iedere bal. Zelfs vlieggewichten, zoals Tammo wisten bij 30 kg zwaardere tegenstanders de bal te rippen en er mee weg te komen. Na 10 minuten werd vers bloed in de scrum gebracht in de persoon van Ramon, die Ahmet verving. Toch werd ook nu de druk van Drachten flink gevoeld en werden er fouten gemaakt. Op gegeven moment had Almelo 3 X 10 m aan de broek wegens overtredingen en te weinig afstand. Ook nu wist de Bruine Brigade de Friezen af te stoppen, maar ten koste van penalty’s. Op gegeven moment was de maat vol voor de Ref en kreeg Jon voor een herhaalde overtreding geel en moest hij voor 10 minuten het veld verlaten. Nu roken de mannen uit Drachten hun kans en zetten alles op alles in de scrum. Deze gaf zelfs met 7 man geen krimp en werden er zelfs ballen against the head door the Bulls gewonnen.

Al die tijd bleef het offensief vanuit de lijn gevaarlijk. De centers maakten ruimte en de wingers en full back zochten de gaten. Dit leidde op gegeven moment tot een hele attente bal van Old Man Maas. Door druk vanuit de backs werd een knock on afgedwongen die door Peter werd opgepakt. Een korte aanzet van The Old Man maakte ruimte voor Jelmer, die in het gat trok, terwijl Tammo op de wing voor de support en afleiding zorgde. Het gevolg was een score voor Jelmer en dit keer 7 punten extra op het bord. Na 10 minuten sin bin kwam Jon weer in het veld en even later verving Gerald, die eigenlijk in het 2e had moeten proppen, Philip die weer alles had gegeven. De aanvallen van Drachten bleven onvermoeibaar doorgaan, net als de defensie van the Bulls. Lachend werden tackles uitgedeeld, combinaties gevonden en aanvallen opgezet. Ook werden er onwaarschijnlijke acties uitgevoerd, zoals een volley in de lucht op de voet bij Kevin, die stiekem toch liever op voetballen had gezeten (maar niet mocht van zijn vader). Alles leek te lukken en alle leek te kloppen.
Om de defensieve kracht van Almelo te versterken werden de laatste 10 minuten Eitan en Thijs ingebracht en konden Wouter en Rinie van hun welverdiende rust genieten. Het slotakkoord van de wedstrijd was een prachtig uitgespeelde actie in de backs, die door de gedreven Nick werd verzilverd en door Jelmer werd geconverteerd. De slag om de 2e plaats in de competitie was gestreden en terecht gewonnen door the Bulls.

Het was een leuke en spannende wedstrijd geweest. Met een tevreden gevoel ging uw reporter weer naar huis. Binnengekomen werd hij weer verwelkomd met het vertrouwde Pappiiiiii en de vraag: “heb je gewonnen pappa? “. Na het bevestigende antwoord volgde direct: “Zullen we zingen pap?, Hoort wie klopt daar……”. Pappa reporter vond het goed, want hij hoorde niet de Goedheiligman kloppen. Hij hoorde zoals de Angelosaxen dat zo mooi kunnen zeggen: “Oportunity Knocking at the door”. Het is aan the Bulls om die deur te openen en de kans te grijpen, want het kampioenschap wordt steeds meer een reële mogelijkheid.

Met die gedachte stortte uw reporter zich vol overgave op het zingen van Sinterklaasliedjes. Uw reporter is tenslotte een gelovige. En net als in de Sint gelooft hij heilig in the Bulls.

Uw reporter