shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Big Bulls vs LSRG, 21 april 2013

Het seizoen 2012/2013 is lang geweest, mede door de lengte van de winter. Dit had als voordeel dat in tegenstelling tot het voorgaande jaar er meer tijd tussen de wedstrijden had gezeten en er dus tijd was geweest om te herstellen. Er zaten echter ook nadelen aan dit verlengde seizoen, namelijk dat de positieve flow waar the Bulls op gegeven moment in zaten onderbroken werd. Daarnaast is het een bekend gegeven, dat in de lente de spelers en hun gezinnen ook andere activiteiten ontwikkelen, die qua tijd met Rugby conflicteren. Wie weet wat er zou zijn gebeurd als we Zwolle eerder dit jaar hadden getroffen. Wellicht waren we dan wel als overwinnaar van het veld gekomen en hadden we in een sfeer van onoverwinnelijkheid ook de bekerfinale naar ons toegehaald. Helaas heeft de werkelijkheid ons achterhaald en zijn we in het zicht van de haven als 2e en halve finalist gestrand. Toch zou het seizoen nog goed afgesloten kunnen worden met een laatste wedstrijd. In een finale krachtsinspanning zouden the Bulls de kans krijgen om in een “winner takes all” wedstrijd promotie in de wacht te slepen. De tegenstander was voor Almelo een grote onbekende, namelijk LSRG uit Leiden. Dit Leidsche studententeam was voor uw reporter geen onbekende. In vroeger dagen had hij vaak tegen deze toekomstige academici en faculteitsmedewerkers gespeeld, maar nooit verloren. Wat hij nu kon verwachten was een compleet raadsel. De Stuuds waren als ene laatste geëindigd in de 2e klasse, maar hadden 50% van de wedstrijden gewonnen. Hiermee verschilden zij met b.v. Enschede die in onze klasse alles of bijna alles hadden verloren. Het was dus een team om rekening mee te houden. Vast stond dat de studenten een snel spel zouden spelen en conditioneel vermoedelijk de overhand zouden hebben. In deze wetenschap begonnen The Bulls aan hun voorbereiding. Gedurende de week begon het zich al af te tekenen. The Bulls hadden het zwaar. De dinsdagtraining werd matig bezocht en de eerste afmeldingen stroomden bij de trainingstaf binnen. De vrijdagtraining liet een gelijk beeld zien, met vele afmeldingen en bijna iedere speler had half of niet herstelde blessures. The Bulls waren aan het einde van hun Latijn. Met een gevoel van onbehagen werd na de vrijdagtraining de thuisreis door mij aanvaard. Veel zou afhangen van de tegenstander en het door the Bulls kunnen vinden van die laatste reserve.

De zondag van uw reporter begon dit keer met een cultureel hoogstandje in de vorm van het jaarlijkse evenement, “Het beste van Borne”. Deze feestelijke gebeurtenis, die vermoedelijk is ontstaan om het gat tussen Carnaval en het dorpsfeest in Augustus op te vullen, is een mengeling van een Braderie, Koninginnendag en de Uitmarkt. Een van de hoogtepunten is het levende Standbeeldenconcours dat zich door de oude kern van het dorp slingert. Het echte hoogtepunt was natuurlijk het eerste dansoptreden van de kleine van uw reporter. Nu moet u weten dat de kleine redelijk wat zaken uit de genenpoel van uw reporter heeft meegekregen, waaronder een licht getinte huid en de hypermobiliteit van de gewrichten. De kleine zou dus in principe de sierlijkheid van een Kratondanseres of een beoefenaar van Pencak Silat (vechtstijl) kunnen bezitten die haar Javaans/Chinese grootmoeder wel bezat. Helaas bezit zij meer de bewegingscoördinatie van zowel haar vader, als haar moeder, die geen van beiden als bijzonder sierlijk bekend staan. Ondanks deze kennelijke erfelijke achterstand heeft de kleine wel belangstelling voor dansen en zou ze met haar groepje haar eerste optreden verzorgen. Het zou geen vertolking van het Zwanenmeer worden, maar een vrije dans op de nu al legendarische inzending voor het Junior Songfestival 2012, Tik Tak (zie: Youtube). Zo als iedere zichzelf respecterende artiest dat heeft, had ook de kleine last van plankenkoorts. Dit uitte zich bij haar in een perfect uitgevoerde, maar gesimuleerde blessure aan het been, die op miraculeuze wijze soms van been versprong. Om even voor het middaguur begon het spektakel en gaf de kleine met haar leeftijdsgenoten een nagenoeg perfecte uitvoering ten beste, althans in de ogen van alle toegestroomde ouders, grootouders en andere familieleden. Na het lauweren van de mini artiesten en wat stichtelijke woorden verliet uw reporter zijn dames en vertrok spoorslags naar het veld.

Op een zonovergoten veld trof hij de Bulls aan, die inmiddels met een spelletje touch aan het opwarmen waren. Het veld overziend merkte uw reporter op, dat de zaken er niet beter op geworden waren. Een aantal vaste waarden ontbraken en andere vaste waarden hadden driftig gebruik moeten maken van vage smeerseltjes en meters tape om überhaupt een start te kunnen maken. De tegenstander uit Leiden zag er minder gehavend en vooral ook bijzonder ontspannen uit. Voor deze Corpsballen uit de Sleutelstad was het duidelijk een ontspannen schoolreisje naar de Provincie. Vroeger gingen wij, om koeien en groen te zien naar de Flevohof en tegenwoordig moet men vanuit het westen wat verder rijden, b.v. naar Twente. Op geen enkele wijze leken de spelers van LSRG zich druk te maken over wat zou gaan komen. Ze wilde gewoon lekker spelen en zouden daarna de uitkomst wel zien. Het weer en het feit dat dit wel een wedstrijd met een bijzondere lading was, had de vele fans naar het Bullscomplex getrokken. Tafels werden naar buiten gesleept, de muziek op 10 gezet en het scheelde weinig of de BBQ werd ook aangestoken. Iedere binnen de club aanwezige (belastbare)hond liep rond te rennen en alle nazaten van spelers en andere leden speelden rond het veld. Ware het niet dat het middenterrein werd bevolkt door 30 wildemannen die streden om het ovaal, want anders leek dit bonte en vrolijke gezelschap wel op een ouderwetse kerk picknick, zoals die in de jaren ’50 en ’60 veelvuldig werden georganiseerd. Als welkome gasten werden tevens twee vertegenwoordigers van RC Zwolle ontvangen, die uit een oprechte belangstelling the Bulls kwamen aanmoedigen in hun strijd voor promotie naar de 2e klasse.

Zoals gezegd was het een mooie dag en liep de temperatuur, met name voor de spelers, gestaag op. Extra shirts en onderlagen werden afgelegd, om op die manier beter met de hitte om te kunnen gaan. Een speler viel daarbij in afwijkende zin op, te weten Kevin “Speedy” Bakker. Ondanks de oplopende voorjaarstemperaturen behield deze jongeman zijn zwarte legging aan om zo geen kou te kunnen leiden. In de wetenschap dat met ingang van 22 april Kevin “Onder de Wapenen” gaat en dus ook in tentjes op de heide moet bivakkeren, houdt uw reporter zijn hart vast. Het zou zomaar kunnen dat deze Bakker als eerste rekruut straks met een straalkachel in zijn schuttersput zit. Als electrieker zou hij het in ieder geval voor elkaar kunnen maken. Langzaam kroop de klok naar 14.30 uur en kwamen de twee ploegen op het veld. De strijd om promotie, handhaving of degradatie barstte los.

Vanaf de kick off werd duidelijk waar de kracht van Leiden lag. Met een ogenschijnlijk gemak werden meters overbrugd en lagen the Bulls direct in hun eigen 22 meter gebied onder vuur van de aanvalsdrift van Leiden. De constante bewegelijke aanvallen, in combinatie met de noodzaak te moeten verdedigen, noopten Almelo tot het nemen van maatregelen, die weer tot penalty’s leiden. Na 3 minuten stond het dan ook 0-3 voor de mannen uit de stad van Wittebrood en Haring (Leids Ontzet 3 Oktober 1574, zoals jullie allemaal wel weten, toch??).
Opvallend was dat niet alleen the Backs heel bewegelijk waren, maar dat ook de voorwaartsen van Leiden goed tempo wisten te maken. Daarnaast waren zij ook in de Line Out en de scrum veel al de meerdere van Almelo. The Bulls gingen dan ook gebukt onder de stroom van aanvallen en wisten ternauwernood met heel hard collectief werken het slot op de deur te houden. In de eerste fase van de strijd was Almelo ook zeker gevaarlijk. Vooral als de bal gewoon gespeeld werd, kon de aanvalskracht van The Bulls worden getoond. Dit leidde onder meer tot twee mooie kansen voor Jasper op de wing in combinatie met de hardwerkende gelegenheids full back Vincent. Ook aan de andere zijde werd de wing bereikt, maar ook daar helaas zonder effect. Leiden bleef aandringen en rond de 30e minuut werd de defensie gebroken en kwam de score op 0-8. Nog geen 5 minuten later wist de snelle winger van Leiden met een machtige voetvolley en een chase de score op 0-13 te brengen, waarmee de partijen de rust ingingen.

Het weer en het einde van het seizoen begon zichtbaar zijn tol te eisen, want de koppen van de Bulls waren rood en bezweet. De pijntjes en blessures werden gevoeld en waren van de gezichten af te lezen. Toch geloofden The Bulls nog in de overwinning, slechts 2 try’s en de gouden voet van Jelmer zou al winst betekenen. Vol goede moed begonnen de mannen aan de tweede serie van 40 minuten. De Leidsche Boys begonnen ook vol goede moed aan de 2e helft. Schijnbaar minder last van de warmte en het afgelopen seizoen zetten zij direct druk en begon Almelo te wankelen. Vele aanvallen werden verijdeld op centimeters van de tryline en scores werden voorkomen tijdens worstelingen net over de tryline. The Bulls vocht voor wat ze waard waren, maar konden niet voorkomen dat weer werd gescoord. Gestaag liep de score op met telkens 7 punten, zonder dat Almelo daar iets tegenover kon zetten. Vers bloed van Almelo werd ingebracht in de personen van Philip, Eitan, Dave en Thijs. Zelfs de aspirant strijder Kevin stapte binnen de lijnen om het tij te keren en de geblesseerde Tammo rust te gunnen. Het verse bloed bracht zeker verandering en dreiging, maar ook deze mannen kwamen niet tot scoren. Inmiddels was de druk voor Almelo te groot geworden en vielen er gaten, waardoor Leiden kon scoren. De eindstand werd bepaald op 0-41. Leiden was een terechte winnaar en een maatje te groot voor The Bulls in deze staat en op dit moment. De score was fors, maar op geen enkele wijze een afspiegeling van het harde werk dat was verricht en het “hart” dat het team in wit en bruin had getoond. Het seizoen was teneinde en deze wedstrijd was de zwanenzang voor dit jaar. Met gemengde gevoelens liep uw reporter weg van het veld. Er was gestreden en verloren, een promotiedroom in duigen, maar trots op de prestaties van alle spelende Bulls in dit afgelopen seizoen. Uit mijn ooghoeken zag ik een kleine langharige flits op mij afkomen. “Pappiiiiiii mag ik mee met jou”. De kleine was samen met haar moeder gekomen om the Bulls te ondersteunen in hun strijd. “Jij hebt niet gespeeld hè pappa, dus ook geen spierpijn, toch? Kan je zo mooi met me stoeien!!” Met dat leuke vooruitzicht voor ons beiden, kon deze wedstrijd door mij gemakkelijk worden verdrongen. Volgend jaar nieuwe ronden en nieuwe kansen. Nu begon het “fun deel” van het seizoen.

Met dit verslag is uw reporter gekomen aan zijn Zwanenzang. Wellicht dat de nicht van Rutger, Berrit Olde Niekamp, of een van haar klasgenoten, weer haar opwachting maakt als vakantiereporter. Uw reporter neemt in ieder geval afstand van het ovaal en beraadt zich op de vraag of hij volgend seizoen weer de Ganzenveer op zal pakken. Tot die tijd wens ik u, mijn lezerspubliek, een mooie en warme zomer toe.

Uw reporter