shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Edwin BBbeach 2013

Bulls Beach Rugby 2013

Het feit dat ik meerdere kilo’s zand in de voering van mijn jas meetorste was niet hetgeen mij in problemen bracht, het was namelijk de was van moeders. Iedere keer als zij mijn jas gewassen had, zat de rest van de was ook onder het zand. Ze zakken waren al leeggehaald op het balkon, maar wat in de ingewanden van de jas verborgen zat, kwam er pas bij het wassen weer uit. Dit alles natuurlijk tot woede en groot verdriet van mijn moeder. U moet begrijpen dat dit nog in de periode was van voor de elektrische wasmachine. Mijn moeder geloofde namelijk niet in de combinatie van elektriciteit en water. De witte was (ook de rugbybroek) werd in de ketel op het fornuis gekookt en de bonte was in de tobbe of gewoon het bad. Menigmaal heb ik dan ook verantwoording moeten afleggen voor al dat zand.

Ook later is het tussen mij en zand niet goed gekomen. Waarom weet ik niet, maar voor dames vanaf een jaar of 16 is het toppunt van romantiek een strandwandeling bij ondergaande zon. En daar sta je dan in je nette kleren, schoenen en sokken in de hand romantisch te doen terwijl je gezandstraald wordt. Bevroren tenen en enkels van het door de branding lopen en als je weer je schoenen aan wilt doen, dan blijkt dat je geen handdoek bij je hebt. Als dat nog niet genoeg is blijk je ook nog een sok kwijt geraakt te zijn. De hele verdere avond heb je last van schurend zand in je onderkleding, hetgeen de romantiek zeker niet ten goede komt.. De romantiek van zand en strand is dus ook niet aan mij besteed.

Ik moest dan ook ernstig nadenken toen ik werd gevraagd mee te doen aan het team van de Tafel voor het Bulls Beach toernooi. In al zijn jaren Rugbyervaring had uw reporter nooit aan Beachrugby gedaan. Wel 7’s maar dat is toch anders. Echter omdat uw reporter van plan is om over 2 weken het zonnige eiland Ameland te bezoeken, leek het hem toch verstandig om op deze uitnodiging in te gaan. Zo gebeurde het dan ook dat op een zonovergoten zondag de reis naar het veld werd aanvaard, aangespoord door een niet mis te verstaan berichtje van onze lieftallige secretaris. Op het veld aangekomen trof ik een bonte verzameling teams, supporters en familieleden, maar opvallend weinig spelers van The Bulls. Incluis de persoon van uw reporter waren er 4 Old Bulls en 7 jongelieden die de strijd op het zand aan zouden moeten gaan. Een van de grote animators voor the Old Bulls, onze penningmeester, kon door een tijdens de Algemene LedenVergadering (JaJa) opgelopen blessure helaas niet meespelen. Andere Old Bulls misten hun kroos zo sterk dat zij zich versliepen of simuleerden ernstige oorlogsverwondingen, zodat zij te laat verschenen of zelfs totaal verstek lieten gaan. Bij de Jonge Garde waren er een totaal gebrek aan belangstelling, andere verplichtingen of door de zon versterkte hormonale driften, die de afwezigheid verklaarde

De Uitmonstering van de teams was qua shirts uitbundig te noemen. De Drentse afvaardiging uit Havelte e.o. was gestoken in het blauw met een anatomische correcte weergave van het menselijke skelet. De mannen uit Leiden hadden een bordeaux rood shirt met de anatomische correcte weergave van een “goddelijk sixpack” waarvan de heren in deze levensfase alleen nog maar konden dromen. Vermoedelijk gold dat ook voor de periode in hun jongere jaren. The Old Bulls waren in het tropische tenue verschenen en Almelo en Enschede hadden de gebruikelijke clubkleuren aan. Het combinatieteam uit de noordelijke provincies kwam in het lieflijke appeltjesgroen, maar zouden een hele harde noot om te kraken blijken te zijn.

Voortvarend gingen de eerste wedstrijden van start, deskundig geleid door de arbiters Buist en Oudekotte. In een ontspannen sfeer werd op het zand sportief gestreden voor ieder punt en werd al gauw duidelijk dat de strijd tussen de Noordelijke Appeltjes en de Jonge Garde van the Bulls zou gaan. Dit gold echter niet voor het onderdeel touwtrekken. Na iedere wedstrijd voltrok zich een bijzonder ritueel, namelijk het touwtrekken. Onder begeleiding van de Buurman Bert en de penningmeester werd er een Tug of War gestreden. Een team stak hierbij met (kei)kop en schouders uit, namelijk de Drentse zwerfkeien. Met een tactiek die ervaring ademde wisten deze mannen iedere tegenstander op dit onderdeel met speels gemak te verslaan. De rol van hun uit graniet opgetrokken ankerman en de “pullcoach” waren hierbij van onschatbare waarde.

Na het allemaal aanschouwd te hebben kwam ook voor uw reporter het moment de kattenbak te betreden. In een wedstrijd tegen jong werden de eerste officiële wedstrijdmeters op het zand gemaakt. Met ploegende benen en gierende longen werd getracht de bal te veroveren en te scoren. De wedstrijd ging redelijk gelijk op, maar door de puntentelling waarbij 3/4/5 punten konden worden behaald, werd het een klinkende overwinning voor Jong. The Old boys hadden echter goed partij gegeven en dat was al heel wat., voor deze veteranen.

Ondertussen waren er steeds meer supporters en spelers boven komen drijven en werd het langzaam een gezellige drukte. De altijd sympathieke heer Burgwal had zich over de catering gebogen en stond onder een tent de hamburgers en de würst te braden. Hij deed dat met ontbloot bovenlijf, hetgeen de verkoop positief stimuleerde. Alle van de ondervraagde aanwezige dames gaven aan dat zij bij het zien van onze Dirk een Coca Cola Light erlebniss hadden.

Gestaag gingen de wedstrijden voort. De jonge garde speelden attractief spel, maar waren zeker niet onafhankelijk van oude waarden, zoals Sgt 1. Kuik en Old Man Maas. Deze twee oudere jongeren, die inmiddels de 40 jaren ook al weer aantikken, speelden in beide teams op onnavolgbare wijze. Toch lieten de jongeren zich niet onbetuigd. Lichtgewichten, zoals Wouter en Tammo wisten met flitsende footshuffles zwaardere mastodonten in de luren te leggen. Mannen zoals Philip, Mattijn en Jon maakten handig gebruik van de natuurkundige wetten van Massa X Snelheid = Kracht.. De middelgewichten als Jelmer, Ruben, Pascal en Jasper combineerden nu juist snelheid en kracht om tot scoren te komen.

Ook de Oudjes lieten zich niet onbetuigd. Maarten en Gerald wisten veelvuldig de bal te veroveren en meters te maken. Net als Koos, Edwin en Marinus die alles gaven in de zandbak van the Bulls. Onze Warme Bakker Mark V (met dank voor de broodjes) verruilde zijn status van Zandmaagd voor Beachtijger en had zichtbaar plezier in het spelletje. Bijzondere vermelding is op zijn plaats voor Ahmet, die met soepele heupbewegingen als ware hij op het strand van Copacabana te Rio, vriend en vijand verbaasde met zijn Topscores. Toch hadden de oudjes voor de continuïteit hulp nodig van de jongeren, die spontaan werd aangeboden en in dank werd aanvaard.
Al met al werd het een bijzonder geslaagd toernooi. Zonder eindoverwinning, want die ging terecht naar de mannen in het appeltjesgroen. Hulde voor de mannen van de organisatie, die voor iedereen een mooie dag wisten te maken.

Tijdens de laatste wedstrijd werd uw reporter verblijd door de aanwezigheid van zijn dames. De kleine dame wilde toch wel graag zien hoe haar Pappiiiii in de zandbak bezig ging. Tot op heden had hij altijd weten te voorkomen met haar in de zandbak te spelen. Alles onder het mom dat hij zand niet leuk vindt. Na het laatste fluitsignaal en een colaatje werd de thuisreis aanvaard. De kleine achterin bij uw reporter, want ze had immers haar Pappiii gemist. We waren nog niet weg van het terrein of de gevreesde vraag werd al gesteld. Pappa, vind je Rugby op zand nu wel leuk? Om direct door te gaan met de conclusie. Dan kan je nu wel met mij in de zandbak spelen!! Een zo geschiede.

Zittend in het zonnetje op de rand van de zandbak met een schepje in mijn hand overdenk ik nog eens de vraag van de kleine. Rugby op zand is leuker dan ik dacht, maar dat opkruipende zand in de onderkleding……… Nee, zand en ik zullen nooit echte vrienden worden, misschien vage kennissen, want het was wel een donders mooi toernooi.

Uw reporter

Ruben BBbeach 2013