Een Rugby Drieluik (April 2013)

Ik weet niet hoe het met u zit, maar als kind was ik altijd al geïnteresseerd in geschiedenis. Vanaf het moment dat ik kon lezen, verslond ik alle boeken met een geschiedkundig onderwerp, zoals de Gouden Eeuw en de VOC, maar ook de beide wereldoorlogen. Ook de tijd van de ridders, jonkvrouwen en de kastelen, met de Hoofse Liefde en al haar vele gedichten en romantiek, maar ook met kuisheidsgordels (sinds die tijd heb ik een onweerstaanbare behoefte om sloten te kraken) spraken tot mijn verbeelding. Ik zie mij nog zitten met natte haartjes in pyjama voor de zwart wit TV om Ivanhoe en natuurlijk Floris te bekijken. Een van de afleveringen kan ik mij nog goed herinneren, namelijk die waarin een schilderij van Jheronimus Bosch (Jeroen Bosch) een belangrijke rol speelde. In zijn schilderijen, vaak een drieluik, liet hij taferelen zien van hel en verdoemenis, vaak gecombineerd met feest en vrolijkheid. Als kind vond ik deze beelden vreselijk eng en werd mijn nachtrust na het zien van een van deze schilderijen altijd wreed verstoord. Inmiddels ben ik ouder en lig ik om hele andere zaken in de nacht wakker, maar daar zal ik u niet mee vermoeien. Bij het nadenken over mijn verslag van de afgelopen wedstrijden viel mij spontaan het beeld van de schilderingen van Jheronimus Bosch in. Iedere wedstrijd was anders van thema en aard geweest, maar samen vormden ze ook een geheel en vloeiden samen in de geschiedenis van bruin en wit.

Prelude:
Het weekend dat voor The Bulls lag was het meest beladen en belangrijkste weekend van dit seizoen. In een één op één confrontatie met Zwolle zou uitgemaakt worden wie eerste en wie tweede in de 3e klasse Noord Oost zou worden. Op papier hadden The Bulls de beste kansen, immers in de laatste ontmoetingen, ook op het terrein van Zwolle, waren zij als overwinnaars van het veld gekomen. Toch was een overwinning niet op voorhand een zekerheid. Zwolle is een geduchte tegenstander met een aantal individuele uitschieters en een bijzonder zwaar Pack.. Een gedegen voorbereiding was zeker op zijn plaats. De dinsdag training was niet slecht bezocht, maar op vrijdag was het volle bak. Na een korte voorbespreking, mede aan de hand van de recente wedstrijd tussen Enschede en Zwolle, werd er serieus getraind en waren er voldoende spelers om ook realistische spel situaties na te bootsen. Eigenlijk zouden alle trainingen zo moeten zijn, maar vaak ontbreken er te veel spelers. Al met al had men zich voldoende voorbereid en leek de spirit in de spelers voldoende aanwezig, maar toch een onsje minder dan het voorgaande jaar. Dat het een belangrijke wedstrijd was, bleek wel uit het feit dat de lokale omroep van Almelo, AAFM, uw reporter verraste met een telefonische voorbeschouwing op woensdagavond en de toezegging van een live verslag op de zondag. Het zou dus een bijzonder weekend worden.

Luik 1. Old Rugby players never die, they just fade away,
The Big Bulls II vs GSRC II

Zoals al eerder door uw reporter is opgemerkt, gaat het einde van het seizoen vaak gepaard met de afname van het aantal beschikbare spelers. Seizoenswerk, examens, de start van het Klootschietseizoen en blessures zijn daarbij de meest voorkomende redenen. Voor een club als the Bulls betekent dat direct, dat er gesprokkeld en gesmeekt moet worden om voldoende spelers op de grasmat te krijgen. Om de sterkst mogelijke formatie naar Zwolle te krijgen, was het 2e team gekannibaliseerd, zodat de oude garde flink aan de bak moest.. Met de vasthoudendheid en de charme van een herbergpappa (Ja kinderen, onze generatie ging niet op hun 16e met het vliegtuig naar Turkije, maar met de Tienertour naar een jeugdherberg. Vraag maar aan je ouders.) ronselde, smeekte en dreigde onze eigen heer Burgwal een team bij elkaar dat bestond uit spelers zonder enige ervaring tot spelers die met elkaar circa 200 jaar rugbyervaring hadden. Voor de tegenstanders van de Groninger studenten moest ons team er in eerste instantie uit hebben gezien als een uitje van een verzorgingshuis. U weet wel een paar van die idealistische jongeren die in hun vrije tijd ouderen begeleiden met hun rollators, zodat die oudjes ook eens buiten komen. De waarheid zou anders blijken.

Na dagen van snijdende kou en laagte records van nachtvorst zag de zondag er vriendelijk uit. Een strak blauwe lucht, een stralende zon en het ontbreken van de wind gaven bij een temperatuur van circa 8 graden de illusie van een warme lentedag. Kort voor aanvang van de wedstrijd, die weer op zijn inmiddels bekende en kundige wijze door Rutger zou worden geleid, was er weer eens sprake van paniek. Het hebben van een oude garde die wil spelen, is een pré voor iedere club en zeker ook voor the Bulls. Het is alleen jammer dat de oude garde nog niet of niet meer aansluiting heeft met het digitale tijdperk. In een tijd dat de tijdswaarneming middels polshorloges of de telefoon gaat, lijken the Old Bulls, nog steeds heel veel vertrouwen in de Zonnewijzer en dan bij voorkeur Stonehenge, als tijdsduiding. Klokke 11.58 was het team van the Bulls nog steeds niet compleet. Spelers druppelden nog binnen of kwamen pas in de tweede helft. De Ref en de tegenstander waren bereid deze laatkomers gewoon in te laten stromen, dus met het gebruik van Philip en Ramon werd de wedstrijd met 13 man en Leonie als hooker begonnen. Direct werd duidelijk, dat onze Groninger vrienden geen conditionele problemen kende. De snelheid en frisheid van deze jonge en vaak ook minder ervaren spelers waren voor de met name the Old Bull backs een probleem. Met slim positie spel kon nog wel veel worden ondervangen, maar in de achtervolging of bij overlaps konden the backs het niet bijbenen. De voorwaartsen probeerden met man en macht de gaten dicht te lopen en de schade te beperken, maar konden niet voorkomen, dat de Studenten haver als eerste scoorden.

Ondanks het feit dat de klapper van de dag in Zwolle plaats zou vinden, hadden de spelers van Almelo niets te klagen over belangstelling. Het publiek was in ruime getale op komen dagen om eerst dit team van Almelo moreel te ondersteunen. Zelfs de Stuudjes hadden supporters meegenomen o.a. een ouder paar van een van de spelers, naast de gebruikelijke liefjes. Ondanks het vroege tijdstip van 12.00 uur was er sprake van een echte rugby ambiance. Ondertussen waren Edwin en Willem na een lange afwezigheid van de velden ook gearriveerd en in het veld gekomen. Hiermee was het team compleet. Met deze heren van formaat werd de slagvaardigheid van the Bulls vergroot. Met Edwin als Prop kon Thijs weer gaan hooken en met Willem in the Back Row was de scrum van Groningen geen partij meer voor the Bulls. Helaas was daarmee niet het probleem in the backs opgelost. Een combinatie van het gebrek aan snelheid en conditie bij de Old Bulls maakte dat de Studenten vrij spel leken te hebben. Dit werd versterkt door het uitvallen van uw reporter met een blessure aan de knie, wat later een kneuzing en het oprekken van de kniebanden bleek te zijn. De score van die leergierige jongelieden uit het Noorden liep gestaag op, mede door het benutten van de conversies, maar ook the Bulls hadden weten te scoren. Door hard werk van Willem wisten the Bulls de trylijn van Groningen te bereiken en te scoren. Helaas was Marinus B. wel goed bij stem, maar niet goed van voet, zodat de 2 punten uit de conversie niet kon worden opgetekend.
Plotseling werden de spelers en de toeschouwers opgeschrikt door een doffe klap en een schril geluid, dat zelden op de velden wordt gehoord. Het was de kreet van pijn en ontzetting van Leonie, nadat zij het slachtoffer was geworden van een onfortuinlijke tackle. Gedurende de wedstrijd was Leo heel actief geweest en had zijn haar visitekaartje afgegeven als aspirant hooker, maar nu lag zij met een wit vertrokken gezicht op het veld. Na te zijn afgevoerd met de draagbaar ging het spel verder, met snelle aanvallen van Groningen en de verbeten strijd van the Bulls onder aanvoering van de Voorwaartsen.
Met de rust kwam Freddy in het veld en werd Ramon gewisseld om hem rust te gunnen voor de wedstrijd tegen Zwolle. In de tweede helft kwamen the Bulls pas goed los. Onder de niet aflatende aanvallen van de Voorwaartsen en de ondersteuning van the Backs, zoals debutant Jorn en de steeds beter spelende Daniël en Vincent kwamen the Bulls tot scoren. Zelfs onze Voorzitter wist op gegeven moment als een grijze schicht de defensie van de Studenten te penetreren en te scoren. Uiteindelijk was de score in try’s 5 tegen 6 en de eindscore 25-36. De studenten hadden terecht gewonnen, maar het was een mooie strijd geweest, met fair spel en heel hard werk van de voorwaartsen van alle leeftijden. Een wedstrijd the Bulls waardig.
2e Luik
De 7 poorten van de hel.
Direct na de wedstrijd vertrok de karavaan vanaf Almelo naar Zwolle. Gelukkig was dit vooraf met de studenten afgestemd, die onder het genot van een gratis “kannetje” The Bulls allemaal veel succes wensten. Na een rit van 1 uur kwam uw reporter en zijn passagiers aan bij het sportcomplex de Marslanden. Daar aangekomen trof uw reporter op een zonovergoten veld de beide teams en een veelheid aan supporters van beide teams, waarbij Zwolle uiteraard in de meerderheid was. The Bulls waren net klaar met hun pré game voorbereiding en trok zich terug in de kleedkamer. Het team was in zijn sterkste opstelling naar Zwolle gekomen, met een keur aan reserve spelers, zoals Sietse, dit maal zonder snor, maar met haar als een stekelvarken en Leroy, maar ook de helden die net de wedstrijd van het 2e hadden gespeeld, zoals Koos, Phillip, Ramon, Daan en Vincent. De wedstrijd zou geleid worden door een scheidsrechter van Britse komaf, die beide teams niet kenden. Uit de geluiden rond het veld was wel duidelijk dat beide teams het belang van de wedstrijd zagen en behoorlijk gespannen waren. Zwolle was in zijn aller zwaarste opstelling aanwezig en had zelfs “geheime wapens” in de persoon van de scrumhalf van stal gehaald.
Even na 14.30 uur werd de kick off genomen en gaf Zwolle haar visitekaartje af. De zware voorwaartsen dwongen direct balbezit af, maar kregen toen de schrik van hun leven. Tegen iedere verwachting in domineerden de mannen in het blauw niet de eerste scrum en begonnen the Bulls aan hun 20 minuten van goed spel zonder score. Voortdurend waren de mannen in het Bruin op de helft van Zwolle te vinden en stond iedere speler zijn mannetje. Toch was ook Zwolle in die periode een geduchte tegenstander. Op kundige wijze wisten zij gebruik te maken van het smalle speelveld om door middel een goede verdediging het gevaar van the Backs en met name de wingers van Almelo af te stoppen. Ook de individuele doorbraken van de zware voorwaartsen vormden voortdurend een gevaar. Toch waren de eerste scoringskansen voor Almelo, met twee penalty’s op de palen. Helaas konden deze niet verzilverd worden, waardoor Zwolle nog steeds in de wedstrijd bleef. Na de eerste 20 minuten begonnen the Bulls wat onder het geweld van Zwolle te wankelen. Na het benutten van een penalty, wegens off side stond Zwolle met de eerste 3 punten op het scorebord. Dit bracht wat vertwijfeling bij the Bulls en begonnen zij steeds meer fouten te maken. Met name Off side was een valkuil waar zij collectief meermalen in tuinden. Dit zorgde ervoor dat de mannen in het blauw in scoringspositie kwamen en dit met fraai positiespel benutten. Met een stand van 15-0 werd de rust in gegaan.
In de rust werden er wissels toegepast, zodat o.a. Sietse in het spel voor Nick kwam en Kevin weer naar de wing doorschoof. In de tweede helft bleef de druk van Zwolle hoog. In de Line out domineerde Almelo en in de scrum waren zij gelijkwaardig, maar konden dit niet gebruiken om de Backs in scoringspositie te brengen. De individuele aanvallen van de Zwolse 1e en 2e rij waren meedogenloos en konden slechts met moeite gestopt worden en ook de backs wisten moeiteloos met the back row te combineren. Dit alles leidde niet tot scores, behalve na het weggeven van de vele penalty’s door the Bulls. Steeds verder liep de score voor Zwolle op en werd het spel van Almelo wanhopiger en vastberadener, hetgeen de creativiteit niet ten goede kwam. Ook de blessures aan de kant van Almelo begon toe te nemen. Old Man Maas kampte met een gezwollen knie, Ruben tobde met een enkel, Ahmet moest weer in het veld na een schouder blessure van Ramon en iedere andere speler voelde de pijn van het spel en de aanstaande nederlaag. Tegen het einde van de tweede helft kenden the Bulls nog een opleving na een score van Tammo, zodat de eer was gered. Het einde en de nederlaag was echter onverbiddelijk en met het laatste eindsignaal stond de score vast op 22-5 voor de thuisclub. Almelo had terecht verloren, maar wie weet hoe het was verlopen indien zij als eersten op het scorebord waren gekomen.
De terugrit naar Twente was zwijgzaam en uw reporter en zijn mede reizigers, waaronder een mormel met de naam Beau, waren verzonken in hun eigen gedachten. Een droom leek vervlogen en het was onze eigen schuld geweest. Thuisgekomen kon ook de kleine meid al aan uw reporter zien dat het niet goed was gegaan en vroeg dan ook maar niet naar de uitslag. Ze kon papa toch niet troosten.
3e Luik
Het Hof van Eden
Zoals u weet heeft uw reporter geen goede relatie met het Friessprekende deel van Nederland. Enerzijds neemt hij hen nog steeds de moord bij Dokkum op de heilige Bonifatius kwalijk en anderzijds acht hij hen niet in staat tot het spelen van een faire en fatsoenlijke pot rugby. Dat ze daarbij in meerderheid nog steeds een kapsel dragen uit de tijd van Greate Pier en Koeterwaals spreken draagt ook niet bij tot ene goede verstandhouding. Nu zullen er vast goede Friezen zijn, maar in de beleving van uw reporter spelen deze gaan van allen bij Feanster. De woensdag na de zwarte zondag dienden the Bulls een inhaal lichtwedstrijd tegen het team uit Hoogeveen te spelen. Nu zijn lichtwedstrijden heel karaktervol door de invallen de schemering en de feeërieke verlichting, maar het zijn voor de spelers hele lastige wedstrijden om te spelen. Door de vaak amper afdoende verlichting van afgedankte lantarenpalen en gestolen lichtmasten van het nietsvermoedende VV Samen Vooruit is het inschatten van afstanden en hoge ballen een ramp. Dit betekende voor the Bulls, dat zij niet konden verslappen en 100 % voor 80 minuten zouden moeten geven om de overwinning te kunnen claimen. Nu hadden de mannen in Bruin ontegenzeggelijk een mentale klap opgelopen van het verlies van de zondag daarvoor. Uw reporter en de trainingsstaf maakten zich dan ook terecht zorgen over deze wedstrijd. Dat er een aantal blessures, zoals die van Old Man Maas en afwezigen te betreuren vielen maakten het allemaal niet beter. Na een vreselijk gehaast van werk en gezin vertrok uw reporter dan ook met een wat bezwaard gemoed richting het veld.
Ondanks het feit dat het een doordeweekse dag was, waren de fans weer in ruime getale op de wedstrijd afgekomen. Leo zat met krukken op haar troon biertjes te happen boven op de bult en mevr. de secretaris was er om haar Maarten met lieve woorden en bedreigingen aan te vuren. De meest bijzonder gast was wel de jongste Kuik die tevreden op de buik van moeders en met een Bulls muts op het allemaal over zich heen liet komen. Rutger zou de wedstrijd leiden onder de toeziende kritische blik van Marinus B. Omstreeks 20.00 uur werd de Kick off genomen en zoals wel vaker stonden the Bulls direct onder druk. De Feanster aanhang was hier duidelijk van onder de indruk, gelet op de vele onverstaanbare keel klanken die zij uitstoten. Althans dat neemt u reporter maar aan, want het is ook mogelijk dat zij een broodje Dönner bestelden. Na 6 minuten zetten the Bulls echter orde op zaken door het openen van de score door Ruben. (Uw reporter begrijpt nu ook zijn niet subtiele aansporing aan het adres van uw reporter om het verlag af te maken.) Dankzij de gouden voet van Jelmer kwam de score op 7-0. Uw reporter en de aanwezige supporters haalden opgelucht adem, de ban zou nu wel zijn gebroken en de score zou oplopen. Helaas was Feanster niet bekend met deze afspraak en zij ging onvermoeibaar in de aanval. Deze aanvalsdrift in combinatie met de vele knock on’s die the Bulls maakten, zorgden voor constante druk en dreiging. Gaande weg gingen de mannen uit Almelo zichzelf steeds meer in de weg zitten en moeilijke oplossingen zoeken, die zelden een uitkomst boden. Rond de 40e minuut hadden de bloedsnelle mannen van the Bulls al twee keer een doorgebroken Fries op centimeters van de trylijn moeten terugslepen onder luide keelklanken vanaf de Friese kant.
Gelukkig werd de rust gehaald met de 0 voor Hoogeveen op het scorebord en konden the Bulls zich opmaken voor de 2e helft. Peter M. werd verzocht zich warm te draaien om zijn plaats in the Backs weer in te nemen. The Bulls begonnen weer en kennelijk was er een knopje om. Het spel werd simpeler en daarmee solide. Na 10 minuten in de 2e helft wist een tot het uiterste getergde sgt I Kuik met zijn weergaloze bewegingen de Friese lijn te doorbreken en de 12-0 aan te laten tekenen, om vervolgens weer de 13 positie in te nemen. Old man Maas was weer op zijn vertrouwde 12 positie gekomen, ondanks een dikke knie. The Bulls hadden weer ritme gevonden en begonnen te swingen. Na 5 minuten bleek Kevin Speedy Bakker weer onhoudbaar en werd mede dankzij Jelmer de 19-0 opgetekend. Nog geen 10 minuten later werd Johan weer in stelling gebracht en stonden de volgende 5 punten op het scorebord. Met de bonus veilig werden ook de reserves allemaal ingezet Daniël kon zijn kunsten op de wing vertonen, terwijl Tammo van zijn rust kon gaan genieten. Ook Kevin werd gespaard, waardoor Jelmer zijn plek in moest nemen en Rob “Babyface” Maas op 10 naast zijn broer kwam. Ook de aimabele heer Wegkamp werd gewisseld voor Daan the Octo (mom?)pus. Deze laatste wissel bleek een gouden wissel, want uit een 5 meter scrum wist Daan als nummer 8 met de bal in de hand zijn lange lijf door de verdediging heen te wurmen en te scoren. Door de conversie van Jelmer kwam hiermee de eindstand op 31-0. De laatste 10 minuten van de wedstrijd speelden the Bulls met 14 man door de uit het veld zending van Jon. Jon die deze wedstrijd zich weer van zijn goede kant had laten zien met harde tackles, felle breaks en hard werk in the scrum had zich vergaloppeerd met een slaande beweging in het zicht van de Ref. Gelukkig konden de mannen in Bruin de 0 houden en werd de wedstrijd afgerond met het laatste fluitsignaal. De Friezen waren andermaal verslagen en The Bulls hadden zich herpakt. Ze hadden ondanks hun zenuwen en de moeilijke omstandigheden gestreden voor elkaar en gewonnen.
Met een tevreden gevoel ging uw reporter in het duister naar huis. Daar aangekomen was het al donker. Zijn lief en de kleine lagen al lang en breed op bed. Bij het brengen van de nachtkus werd de kleine toch nog half wakker. Als een dronken kip volgde met een krakende stem: “Pappiiiiii heb je gewonnen?” om vervolgens weer met haar knuffel weg te zakken in een zalige droom over alles behalve Rugby. Even stond uw reporter na te genieten van het moment en de overwinning en waande zich even in een hemel op aarde, een Hof van Eden zo u wilt.
Uw reporter