Emmen vs Big Bulls II movember 2012

Tuurlijk laten Emmen en Almelo zich niet vergelijken met een Amsterdam. Dat lijkt heel wat, maar is feitelijk ook niet veel meer dan een reservaat voor toeristen. Nee, Emmen en Almelo hebben hun eigen kwaliteiten. Het zijn no nonsens steden, die roeien met de riemen die ze hebben en er het maximale uit proberen en weten te halen.

Deze, in de ogen van uw reporter goede eigenschappen, vinden we ook terug in de beide rugbyclubs. Niet de grandeur van de grote clubs uit het westen en midden van het land, maar sober, gezellig en doelmatig. Hoewel Emmen en Almelo in vele opzichten op elkaar lijken, is de verhouding tussen de beide clubs wat onder druk komen te staan. Dit heeft te maken met het feit dat the Bulls een hoger spelend team hebben. Bij Emmen was namelijk de indruk ontstaan dat The Bulls II alleen maar wilde spelen als het eerste vrij was en dat op die manier er sprake was van oneerlijke competitie. Dit gevoel leidde al in het begin van het seizoen tot enige wrijving toen de eerste wedstrijd tegen Emmen niet door kon gaan vanwege het gebrek aan voldoende spelers. Emmen was zo grootmoedig om de wedstrijd te verplaatsen, maar de toon was gezet en de verdenking was op the Bulls geladen. Om dit te doorbreken had het bestuur dan ook de enige juiste beslissing genomen en minimaal twee van haar bestuurders als vrijwilligers aangemeld om de inhaalwedstrijd tegen Emmen te spelen. Om een zo groots mogelijk gebaar te maken werd hierbij eerst gedacht aan de voorzitter en de actief spelerskaart houdende secretaris, maar uiteindelijk viel de keuze op de penningmeester en de afgevaardigde uit de TC. Deze twee heren van gevorderde leeftijd en gewicht zeiden op dat moment enthousiast ja, maar nu was het dan zo ver en moest de daad bij het woord gevoegd worden.

Uiteindelijk stond er op deze wat trieste zondagmorgen een verzameling spelers klaar, die met wisselende ervaring, maar met enthousiasme en moed, de reis naar Emmen gingen maken. Een beetje onwennig stonden de twee bestuurders met hun tasje klaar tussen de andere spelers. Ondertussen nadenkend over de vraag of alles nog wel zou passen en of de maandagmorgen pijnloos of op zijn minst beheersbaar zou verlopen. De tocht naar Emmen verliep zonder noemenswaardige incidenten of tussenstops. Dirk die de karavaan leidde hield het gas erop, waarbij Tammo, die dezelfde autobahn rijstijl als zijn vader heeft, hem als enige kon volgen. Klokke 13.00 uur werd het veld van Emmen bereikt en kon na het kopje koffie en een verdwaalde hamburger met de voorbereidingen worden begonnen.

Het team was ook nu weer een bonte verzameling van spelers, variërend in leeftijd van 20 tot 48 jaar en in gewicht van 45 kg tot 145 kg. Ook de variatie in geslacht was weer aanwezig, dankzij de lieftallige en klantvriendelijke, zich soms verslapende flanker Leonie. In een sfeer van rustige gesprekken kleden de spelers zich om. Er werden tape en smeersels uitgewisseld en de soms bonte eigen kledingstukken werden vervangen voor het stijlvolle bruin en wit van the Bulls. Inmiddels hadden ook de nodige supporters de weg naar Emmen weten te vinden. Ahmet was samen met Old Man Maas en Maas junior gekomen. De aimabele Maarten W was met zijn lieftallige actieve spelerskaarthoudende secretaris miss Smit gekomen, om indien nodig ook op het veld bijstand te verlenen. Dit gold ook voor Wouter en Rinie Bussink, voor vrienden Fred van Dijk, die als reserves aan de selectie waren toegevoegd. Tevens was een dochter van de Gordel van Smaragd, mevrouw “Bokkie”, meegereisd, herkenbaar aan de Inuit outfit in verband met de verwachte kou.

Tijdens de warming up werd duidelijk dat de wind een belangrijke factor zou gaan spelen. De straffe wind stond over de lengte van het veld en zou de koers en de afstand van de bal gaan beïnvloeden. De wedstrijd ging van start om 14.00 uur. Direct wisten the Bulls hun stempel op de eerste minuten van wedstrijd te drukken. Tegen iedere verwachting in had het team de wijze tactische woorden van onze meegereisde hoofdcoach ter harte genomen en in uitvoering gebracht. De scrum, met Gerald “Bokkie” van Bokhoven stond als een huis op de voor hem wat onwennige plek in the front row. Thijs hookte als een bezetene en Ramon was onwrikbaar. De tweede rij bestaande uit Mark en Philp, dit keer zonder smoking, zorgde voor het slot op de deur en de Back Row met Mattijn, Leonie en onze penningmeester
Martin “Flintstone” Jazet, in een opwindend strak maar wit broekje zorgden voor de stabiliteit.

In the backs liep het in de eerste helft ook zeker niet onverdienstelijk. Met een combinatie van jong en snel en oud maar listig kon er heel veel druk worden gezet, die zich liet vertalen in twee snelle scores, o.a. van een zoon van de Vjenne en de Germaanse Afterburner. De 0-10 stond ondanks de wind tegen zo op het scorebord. Helaas konden deze scores door die zelfde medogenloze wind niet geconverteerd worden. Ook na deze scores bleven The Bulls druk zetten. Er werden ballen gewonnen in de scrum en vanuit de lijn werden de aanvallen opgezet. Op gegeven moment sloeg de schrik echter toe. Jasper werd na een doorbraak, met die kenmerkende ogenschijnlijke trage loopbewegingen, gestopt door een tackle. Dit leidde tot een black out en een tripje naar de zijlijn. Gelukkig werd hij daar opgevangen door onze mysterieuze Her Doctor und sein Pillenkabinet. Met wat wonderwater en wat andere versterkende middelen werd de sympathieke jongeman weer helemaal opgepept. Zijn plek werd echter door de komst van Wouter en de daarop volgende wijzigingen in de opstelling direct opgevuld. Ook Emmen liet zich in deze helft niet onbetuigd. Met de verschillende grote en sterke spelers in hun team, waarvan een tweetal boven de 2 meter, wisten zij ook de defensie van the Bulls te beproeven. Met strakke tackles en positiespel wist Almelo de 0 lang vast te houden, maar moest tegen het einde van de eerste helft een gelijkspel dulden.

De tweede helft begon, maar ondanks het windvoordeel kon de brigade in bruin het spel niet meer zo domineren, zoals ze eerder hadden gedaan. De scrum stond nog steeds als een huis, maar het losse werk was rommeliger geworden, ondanks dat Rinie Bussink, alias Fred van Dijk in het veld was gekomen. Ook de line outs liepen niet lekker. Moegestreden verliet één der bestuursleden het strijdperk na 10 minuten. Hij had zijn taak volbracht, lekker partij gegeven en goodwill bij Emmen gekweekt.. Hierdoor mocht Jasper, met toestemming van de Referee die geen beste dag had, weer terugkeren in het veld. Vrijwel direct liet Jasper de toeschouwers schrikken, want bij een tackle ging het weer mis. Dit keer bleek het een “leverstoot” en ademgebrek de boosdoener, zodat met wat bemoedigende woorden en wat druppels Deutsche toverdrank de wedstrijd weer voortgezet kon worden. De druk vanuit Emmen bleef constant, net als die van The Bulls, maar Emmen wist deze druk om te zetten in scores. The Bulls hadden gestreden voor wat ze waard waren, maar dit keer had Emmen gewonnen. Niet door bijzonder spel of onverwachte trucs, maar door doelmatige inzet van hun krachten.
Gewoon no nonsens en sober, maar doelmatig. The Bulls hadden in ieder geval weer ervaring opgedaan en belangrijker nog plezier gehad in het spelen. Op 2 december volgt de revanche tijdens de thuiswedstrijd. Een ding is zeker. Het zal net zo leuk en spannend worden.
Met die gedachte ging uw reporter richting huis, naar zijn dames. Daar aangekomen hoorde hij al gauw het vertrouwde Pappiiiiiii, gevolgd door het “ik ben boven”. De kleine dame zat in bad te spelen. Op de vraag of ik had gewonnen moest ik helaas ontkennend antwoorden. Met een meewarige blik kreeg ik van haar terugj: “Geeft niet hoor Pappa” om direct met een glimlach te vervolgen ” zo dadelijk weer het Sinterklaasjournaal, dat is toch ook leuk ?”. En dat was het.

Uw reporter.