Big Bulls I&II vs Groningen I&II (November 2013)

In de voorgaande week was Groningen een belangrijk thema in het huis van uw reporter. Voor de kleine dame de stad waar de Sint zou afmeren en voor uw reporter de stad waar de tegenstander voor dat weekend vandaan zou komen. Groningen als stad heeft zeker aantrekkingskracht, met een bruisende gezellige binnenstad en studentenpopulatie. Het achterland en met name de oostzijde van de provincie kan (mij) echter niet bekoren. Zeker bij grijs weer heeft het landschap een dusdanig deprimerende uitwerking, dat menigeen de neiging moet onderdrukken om gas te geven en niet bij te sturen in het aanzicht van een grote boom. Toch geeft uw reporter ten alle tijden de voorkeur aan Groningen boven de westelijk gelegen buurprovincie. Dat heeft niet in de laatste plaats te maken met de verschillende Rugbyclubs. Zowel de studenten, als de burgers uit Groningen zijn prettige tegenstanders, die op een sportieve manier het spel willen spelen en beleven. Deze zondag zou het vast niet anders worden. Een klein verschil met de voorgaande keren was er wel. De jongste van de altijd sympathieke Manning Brothers had the Bulls en het ouderlijk nest verlaten om een leven als student in Groningen op te bouwen. Na een jaar in retraite zonder het ovaal had hij het spel weer opgepakt, maar nu als speler van Groningen. Voor uw reporter een hele begrijpelijke keuze, die hem blij stemde, omdat Sietse op deze manier voor de sport behouden was gebleven en bij een leuke vereniging zat. In eerdere verslagen heeft uw reporter wel eens aandacht besteed aan de excentrieke kant van de jongste Manning. Deze kant bleek nog even sterk aanwezig te zijn, zoals ik constateerde bij het betreden van het Bulls terrein. Daar stond Sietse met een gouden lauwerkrans op het hoofd oude bekenden te begroeten en luidruchtig te oreren over de aanstaande dubbele nederlaag van the Bulls. Voor dit laatste kreeg hij hoorbaar bijval van zijn medespelers en meegereisde supporters. Toen uw reporter ook de gouden kransen bij andere Groningerspelers ontwaarde, wist hij het zeker. Hoogmoed komt voor de val en de klap zou nog lang nadreunen in Groningen.

De eerste wedstrijd was die van het 2e van the Bulls tegen het 3e van Groningen, onder leiding van onze eigen headcoach. Het team zou het zonder haar captain Gerald moeten stellen, zodat Jeroen “the Ox” zou starten in de front row. Philip zou deze wedstrijd zijn debuut maken als captain van het 2e team. Voor het overige bestond het team inmiddels uit de bekende gezichten en namen, met uitzondering van Kevin “BoemBoem” Bakker die als reserve zijn opwachting maakte. Groningen bestond uit een mix van jong en oud met wisselende ervaring. Op de full back positie stond een bekend gezicht in de persoon van Sietse, zichtbaar overtuigd van de kracht van Groningen. De kracht van het 2e team zit momenteel in de constante samenstelling. De groep is gedurende de eerste helft van dit seizoen nagenoeg gelijk gebleven en heeft ook als geheel regelmatig kunnen trainen. Dit begint steeds meer zijn vruchten af te werpen, hetgeen ook direct in de eerste minuten van de wedstrijd duidelijk werd. De scrum stond als een huis en domineerde direct. Na nog geen 3 minuten wonnen the Bulls de scrum against the head in het 5 meter gebied van Groningen en kon “de zoon uit Vjenne” onze Vinnie scoren. Met deze snelle try kon Vincent de door hem op Facebook geplaatste foto van een spelmoment met een dubieus erotische uitstraling eindelijk naar de achtergrond dringen. Zeker in de eerste minuten namen de voorwaartsen van Almelo het voortouw waarbij minder ervaren spelers, zoals Gijs “Octo II” en Jeroen positief opvielen. Jeroen bijvoorbeeld zorgde in de 13e minuut voor een goed opgezette ruck, waarna captain Flip de laatste meters kon overbruggen en scoren. Gijs gaf blijk van een positieve erfelijke belasting, door net als zijn neef Daan, zijn lange armen in de Line out te benutten en menig bal te stelen. Ook de lijn liet zich niet onbetuigd en na een uitgespeelde kans wist Nick met zijn lange stelten de defensie van Groningen te doorbreken en te scoren. In nog geen 18 minuten was de voorsprong opgelopen tot 15-0. Helaas werden geen van de try’s geconverteerd. Bas zat, ondanks een zorgvuldige voorbereiding, die een kruising liet zien tussen een bidsprinkhaan en Jonny Wilkinson, iedere keer in de juiste richting maar had pech of te weinig afstand.  Gedurende de vele aanvallen van the Bulls had Sietse op zijn bekende vaardige  wijze menige speler van the Bulls met een tackle onderbroken. Het bekende bravoure was van zijn gezicht af te lezen, maar liep een deukje op bij de doorbraak van Eitan. In een “een op een” situatie kwamen zij tegenover elkaar te staan en wist Eitan de tackle van Sietse te breken en te scoren. Door Bas werd de score naar 22-0 getild. Nauwelijks 09 minuten later scoorde Eitan weer, maar nu uit een penalty vanaf de 5 meter lijn. Inmiddels was Frank uitgevallen met een blessure en maakte Sjors zijn opwachting. In een van zijn eerste acties langs de lijn maakte hij snelheid om op 5 meter van de lijn te stranden in een prachtige flying tackle van Sietse. Gelukkig kon Sjors deze actie van zich afschudden en de wedstrijd voortzetten. The Bulls bleven aandringen en ook nu weer werden acties in de voorwaartsen afgewisseld met acties in de lijn. Daniël brak door en wist menig tackle te breken om vervolgens weer “one handed” de uitstekend spelende Teddy te bedienen die de score afmaakte en samen met Bas de ruststand op 34-0 bepaalde.

In de rust gaf Vinnie aan dat hij op was en last had van zijn blessure aan de bovenbenen en werd daarom vervangen door de boomlange Martin J. op de nr 8 positie. Aan de kant van Groningen werd er ook gewisseld. Met name in de eerste rij werden wijzigingen toegepast. Deze wijzigingen mochten niet baten, want vrijwel direct na de Kick off kreeg Sjors de ruimte en liet de tegenstander het nakijken om te scoren in de hoek. Met de vervanging in de eerste rij in verband met de daarop volgende wedstrijd, verloor Groningen de ervaring in de eerste rij. Hierdoor moest er over worden gegaan naar een uncontested scrum. Dit was in het nadeel van Almelo en leverde direct een kans op voor Groningen. Na een scrum wisten zij een aanval op te zetten die door the Bulls niet gestopt werd en waardoor Groningen de eerste 7 punten kon scoren. 2 minuten later zette Daniël deze vergissing weer recht met een mooie aanval na een ruck van de voorwaartsen en een uitgespeelde lijn. Na een goede wedstrijd te hebben gespeeld werd Gijs naar de kant gebracht en maakte Sebastiaan zijn opwachting binnen de lijnen. Ook Sebastiaan liet zien dat de training zijn vruchten af begon te werpen. Vol enthousiasme vocht hij om iedere bal en verdedigde hij dat het een lieve lust was. Nog 2 keer kwam Almelo tot scoren. Eerst door Bas, die na een kickje van Nick in positie was gebracht om zijn eerste try als senior te scoren. Als laatste was Kevin B aan de beurt die als vanouds een “Speedy Gonzales” op de verdediging losliet en ze allemaal het nakijken gaf.  De eindstand was een respectabele 56-7. Zonder veel ophef of misplaatste hoogmoed hadden the Bulls terecht gewonnen.

Na deze klinkende overwinning was het de beurt aan het eerste team van the Bulls en het tweede team van Groningen. Bij the Bulls maakte Gerald zijn debuut als captain en prop in dit team, door de afwezigheid van Ahmet. Voor het overige waren de bekende gezichten opgesteld en zou Old Man Maas weer vanaf de eerste minuut worden opgesteld. De leiding van de wedstrijd lag in de bekwame handen van Marinus, zodat daar geen problemen te verwachten waren. Inmiddels waren de supporters weer in grote getale toegestroomd, zodat het ook rond het veld een gezellige drukte was. Met enige vertraging door de uitgelopen wedstrijd van het 2e gingen de teams van start. Met een goede kick off werd direct terreinwinst geboekt en werd de druk neergelegd waar die hoort, namelijk op de helft van de tegenstander. Na slechts 5 minuten was het dan ook al raak, met een sprint langs de lijn en een score in de hoek van “Afterburner” Fraatz. Het gouden schoentje van Jelmer bracht de extra 2 punten mee, zodat de score op 7-0 stond. Vanaf dat moment was het een eenzijdige wedstrijd. Almelo drong aan en Groningen verdedigde. De eerst volgende die scoorde was Frank, die ook nu weer zonder al te veel Samba’s in de hoek wist te scoren. Na 11 minuten stond het dan ook 12-0. The Bulls wisten het tempo in de wedstrijd goed te doseren. Dat betekende ook herhaaldelijk de goede inzet van The Ruck als tempo instrument. Helaas pakte een van deze rucks voor Jon niet zo goed uit en moest hij al na 20 minuten het veld ruimen en kwam Philip in zijn plaats. Kort daarop brak Tammo weer door en was het weer raak in de hoek. Ook nu weer was de verdediging van Groningen en Sietse als Full Back niet opgewassen tegen het spel van Almelo. Ook de voorwaartsen lieten zich niet onbetuigd in het spel en waren van onschatbare waarde in het veroveren van de bal. Niet alleen het veroveren van de bal, maar er ook goede dingen mee doen was aan hen in deze wedstrijd wel vertrouwd. Zo wist Flip na een zorgvuldig opgezette drive vanuit de voorwaartsen ook in deze wedstrijd te scoren. In de daaropvolgende 10 minuten lag de nadruk van de aanvalskracht bij the backs. Met als startmotoren Jelmer en Peter werden de wingers, full back Johan  en 2e center Fokko keer op keer in het gat gelanceerd. Steeds verder werd Groningen teruggedreven en uiteindelijk moesten zij 2 keer het (niet meer gelauwerde) hoofd buigen voor Frank en Fokko. Het slotakkoord van  de eerste helft was in handen van Tammo, die weer liet zien dat lengte en omvang niets zegt over het bevredigend vermogen, op Rugbygebied dan natuurlijk. Met een comfortabele 43-0 werd de rust bereikt.

In de rust werden een tweetal wissels toegepast. Laurens kwam erin als flanker voor Pascal en Kevin “BoemBoem” Bakker verving Frank op de Wing. Op zich was het team van the Bulls even sterk of misschien wel sterker aan de 2e helft begonnen, maar Groningen nam gedurende 20 minuten het initiatief. De druk werd direct opgevoerd en voelbaar met een vroege score van Groningen. Na 6 minuten stond het 43-7 en Almelo begon wat geschrokken aan de herstart. Ook nu bleef Groningen aandringen en moesten verschillende aanvallen op of rond the Bulls vijf meterlijn worden gestopt. Gelukkig wist Almelo het gat dicht te houden, soms met het nodige kunst en vliegwerk. Op enig moment wist onze Sgt.1 Kuik met een op “spijkerpoepen” gelijkende beweging een pass achteruit tussen zijn benen te geven en daarmee een aanval van Groningen te stoppen. Pas in de 63 minuut wist Almelo de pressie van Groningen te doorbreken met de score van Fokko. Met Kevin binnen de lijnen was er constant gevaar voor Groningen vanaf de flank van het veld. Sietse was nog niet gewend aan de verbeterde Bakker 2.0. Deze verdediger van de ‘s Landsgrenzen en part time bommenmaker was niet meer de speler die Sietse zich herinnerde. In de verwachting dat hij Kevin zomaar zou kunnen passeren, ging hij nu snoeihard neer, met de verbazing op zijn gezicht geëtst. Aanvallend voldeed Kevin gewoon aan de verwachtingen, door met een 60 meter sprint iedereen het nakijken te geven en te scoren. Jelmer, die goede zaken deed met het benutten van 9 conversies, scoorde ook zelf nog een keer, maar miste vervolgens in het try gebied van Groningen, samen met Tammo, een stuiterende bal en daarmee een scoringskans. De laatste score van Tammo was er weer een uit het (strip)boekje. Met zijn soms cartooneske loopstijl, met RoadRunnerachtige beenbewegingen en een lichaamshouding die een hoek van 45 graden liet zien, was hij opnieuw iedereen, incluis Sietse, te snel af. Dit kon Fokko in de onderlinge tweestrijd van scores niet op zich laten zitten, zodat hij luttele minuten later ook weer scoorde. Groningen was gebroken en leeg gespeeld, hetgeen tastbaar werd met de laatste en mooiste score van de dag. Na een gewonnen bal in een ruck maakte Ramon opeens meters door de verdediging van Groningen. Met een loopstijl die tussen de oogharen door lijkt op die van Barney Rubble, de kleine vriend van Fred Flintstone, stoomde hij op naar de trylijn. Toen er 4 man van de tegenstander aan hem hingen, kon hij zonder problemen de bal aan Hoefje afgeven, die de opmars voortzette. Ook hij kon met meerdere tegenstanders aan zijn lijf niet verder, maar daar was Ruben, die zonder problemen zijn gemiddelde van een score per wedstrijd wist vol te houden. Met de conversie van Jelmer werd de eindstand bepaald op 83-7.

Zonder te willen overdrijven kan uw reporter stellen dat de twee teams van the Bulls Groningen op deze zondag hadden afgedroogd. Ontdaan van iedere bravoure hadden zij hun werk als team gedaan en de individuele krachten van de spelers benut. Na de wedstrijd waren er geen lauwerkransen meer zichtbaar bij Groningen en was de toon ook duidelijk wat gedempter. Deze bescheidenheid sierde hen en de beide verenigingen gaven blijk van een gezellige 3e helft. Deze constatering was tegelijkertijd voor uw reporter het teken om het terrein te verlaten, want daar kon hij met zijn aanwezigheid niets meer aan toevoegen. Thuis gekomen trof hij zijn dames, waarbij de kleine zat te spelen met de Playmobiel Judo poppetjes, die zij van de Sint in haar schoen had gekregen. “En heb je gewonnen Pappi” was de bekende vraag. Het antwoord was wederom tweevoudig Ja!.  “Had je zeker wel verwacht hè Pappi ?”. Hierop antwoordde uw reporter diplomatiek………., immers hoogmoed komt voor de val. Op de radio hoorde ik op de achtergrond Robert Palmer zingen….The harder they come, te harder they fall. Hoe toepasselijk.

Hiermee is uw reporter gekomen aan voorlopig zijn laatste verslag. Tot aan zijn (mogelijke) terugkeer heeft hij een tweetal nieuwe reporters gevonden. Zo zal Jelmer het verslag voor het eerste team verzorgen en zal onze eigen croissant Margaux het verslag voor het 2e team verzorgen. Dit laatste verslag is mogelijk in het Frans, maar dat hoeft voor de gemiddelde Twent geen probleem te zijn en anders hebben we Google translate nog.

Au revoir en Goat Goan, wellicht tot een volgende keer.

Uw reporter