shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

GSRC I&II vs Big Bulls I&II (November 2013)

Op weg naar Groningen kwamen de gedachten aan zijn studietijd en met name studentenverenigingen weer bij uw reporter op. Tijdens de introductieweek van 1984 kon worden geproefd aan het studentenleven. Iedere vereniging gaf zijn eigen feest en deed zijn best om nieuwe leden te werven. Daar stond uw reporter dan in het verenigingsgebouw van het Roterdamsche Studenten Corps waar naast Tavares en de Tramps ook de huisband zou optreden. Het toen nog onbekende “Jiskefetgehalte van hé Lullo” was erg hoog. Jongens van amper 19 jaar met het oude blauwe (te grote) colbert van hun vader en met name blonde meisjes op Penny shoes, met parelketting taxeerden de nieuwe lading studenten op “verenigingswaardigheid”. U zult begrijpen dat uw reporter deze toets verre van glansrijk doorstond. In de basis ben ik al niet echt corpsmateriaal maar met een klein handgemeen na het van mijn kant onvoldoende eerbied tonen aan de secretaris van de vereniging vervloog iedere hoop om ooit tot het illustere gezelschap van RSC toe te kunnen treden. Dit heeft uw reporter echter nooit betreurd op één aspect na (twee als je de studentes van het Rotterdamsche Studenten Corps meerekent), namelijk dat hij nimmer meer de Hermes House Band op zou zien treden. Dit was de huisband van het Corps, die later met de Gloria Gaynor klassieker “I will survive” de hitlijsten zou bestormen. Het was dan ook meer dan passend dat nu juist dit nummer via Radio 10 Gold deze zondag weer door de speaker schalde.

Bij Rotterdam had uw reporter als speler nooit van een studententeam verloren. In Almelo waren zijn ervaringen helaas anders. In de periode dat uw reporter bij de club betrokken is, werd niet een keer van de studenten gewonnen. De redenen hiervoor laten zich raden, maar hebben vermoedelijk te maken met de snelheid van het studentenspel en de fitheid van de spelers. Dit laatste in volledige tegenstelling tot hun liederlijke levensstijl doorspekt met drankgelagen en onzedelijk gedrag. Deze stelling is niet zozeer een waardeoordeel, als wel een afgunstige observatie. Of deze zondag een herhaling van eerdere seizoenen zou zijn, zou moeten blijken. De beiden teams van The Bulls waren beter geworden dan de voorgaande jaren. Niet alleen technisch en tactisch, maar ook op conditioneel gebied. Veel zou afhangen van de individuele kwaliteit van de studenten en de door hen opgedane ervaringen in de 2e klasse. Nu is er veel aan te merken op de Bond, maar één ding hebben ze dit seizoen uitstekend gedaan. Hoewel ze niet in zijn gegaan op het verzoek het 2e team in te delen in Oost, hebben ze er wel voor gezorgd, dat de uit en de thuiswedstrijden voor the Bulls zoveel mogelijk zijn afgestemd. Dit betekende dat The Bulls met de twee teams naar Groningen kon reizen voor de wedstrijden tegen de studenten. Met nagenoeg de gehele selectie aan fitte spelers waren the Bulls tijdig in Groningen aangekomen en bij een waterig zonnetje bereidde het 2e team zich voor op de wedstrijd. Niet alleen spelers waren afgereisd, maar ook een aanzienlijke hoeveelheid supporters. Vader en dochter Grevelink, de ene de artiest op het canvas en de ander het “epidermiscanvas” van de naaldartiest, Herr doctor F. en de dames Kuik en Jazet. Ook het olijke duo vader en zoon de Vries had de tocht naar het noorden aanvaard. Bijzonder leuk was ook de aanwezigheid van jonge spelers uit de cubs en andere nazaten die (nog) wat minder met het spelletje hadden. Het team van the Bulls bevatte niet veel verrassingen, op de nummer 15 na. Hier stond de altijd vriendelijke Groningerstudent Fokko, die na een blessure weer zijn eerste meters wilde maken. Hij zou dit doen onder het voorbehoud van het opspelen van zijn blessure in zijn zijde, maar was vol vertrouwen.

Om 13.00 uur werd de kick off genomen en lieten de studenten zien, dat zij veel druk konden zetten. Onder de vocale begeleiding van hun Spaanstalige coach, die eruit zag als een kruizing tussen Ché Guevara en Don Quichotte, zaten zij er fel op en werden the Bulls achteruit gezet. Met name in het losse spel kwamen de studenten gevaarlijk op en moest Almelo alle zeilen bijzetten om de verdediging dicht te houden. In the scrum was Almelo oppermachtig, maar kon de winst niet in meters via the backs omzetten. Na 16 minuten brak Groningen door en wist te scoren, zodat the Bulls tegen een 0-5 achterstand aankeken. In het daarop volgende kwartier begon Almelo de wedstrijd wat meer naar zich toe te trekken, maar zou een individuele actie van Eitan het tij definitief doen keren. Met een kickje dat inmiddels zijn handelsmerk lijkt te worden en zijn karakteristieke bewegelijke loopstijl wist hij de try lijn te bereiken en te scoren. Dankzij de formidabele trap van Bas kwam de stand op 5-7 en was de voorsprong een feit. Hoewel Almelo de wedstrijd naar zich toe trok, was de verdediging van de studenten onverminderd fel en hadden met name the backs het zwaar om aanvallend in het spel te komen. Dit betekende dat the Bulls moesten omschakelen om meer met de voorwaartsen te gaan doen. Dit werd goed opgepikt en vanuit een 5 yardscrum wist Philip “Bull of the Year” Nijhof zijn eerste try te scoren. Op slag van rust wisten the Bulls met een goede Pick up door Bert, een break van Laurens en de score van Fokko (hiermee zijn voorsprong op Tammo vergrotend) de voorsprong uit te bouwen tot 5-19.

In de rust werd Hoefje bedankt voor zijn diensten als speler en “scrumcap ontcapper” en kwam onze eigen penningmeester Martin “Flintstone” Jazet in het team op de 8 positie. In de eerste helft had hij al enige minuten Vincent vervangen ivm een lenzenongelukje, maar nu moest hij 40 minuten aan de bak. Vrijwel direct na de kick of voor de tweede helft lieten de voorwaartsen van the Bulls zien waar ze goed in zijn. Een gezamenlijke drive door de defensie van de Studs zorgde ervoor dat Philip en captain Gerald gebroederlijk de try drukten. De kick van Bas zorgde voor de stand 5-26. Zelfs met het windvoordeel wisten de Studenten de druk niet verder op te voeren. Dit leidde tot aanzienlijke frustraties bij de Groninger coach, die in een bijzondere taalkundige mengeling van Groninger Spanglish zijn mannen probeerde aan te vuren. Ondertussen verdedigden the backs van the Bulls onverdroten verder. Met name het center duo Daniël en Nick lieten samen met Bas zien dat de defensie van the Bulls dicht zat. en smoorden vele Studentenaanvallen in de kiem. De voorwaartsen trokken inmiddels het spel steeds verder naar zich toe. Dat de wind een factor was bleek wel bij de line outs. Veel ballen gingen verloren, of kwamen op bijzondere plekken terecht. Zo kwam onze eigen croissant Margaux na een line out in het bezit van de bal om er vervolgens weer vele meters mee te maken. De geweldige foto’s van Dieke Kuik laten dit heel mooi zien, net als de vele andere acties van het team. Gegeven de stand en de wens om minder ervaren spelers ook in te passen werden de nodige wissels toegepast. Zo konden op gegeven moment Gijs “Octo 2” (de neef van Daan), Sebastiaan “Porto” en Micheal “4 fingers” hun opwachting maken. Jeroen “Little Ox”  was inmiddels voor de geblesseerde Bert ingevallen. In de 63e minuut waren het weer de voorwaartsen die de score voor Almelo verder uitbouwden. Nu was het de beurt aan Gerald, die na een “gedeelde try” nu zijn eigen score van 5 punten opeiste. De laatste score van the Bulls was een toonbeeld van samenwerking en volharding. Wederom waren de voorwaartsen opgestoomd naar de trylijn van de studenten. Opgegeven moment vertrok Philip vanachter een ruck voor de laatste 10 meters om te scoren. Toen zijn aanvalsmomentum vast dreigde te lopen gaf Captain Bokkie hem een zwieper waardoor hij als een onstuitbaar menselijk projectiel de trylijn wist te bereiken en te scoren. De eindstand was bereikt en begeleid onder een koeterwaalse stroom van het aanroepen van heiligen door de Groninger coach vierden the Bulls hun terechte overwinning.

Hierna was het de beurt aan de eerste teams van beide verenigingen. De eerste 15 minuten van de eerste helft was er sprake van een wat ontredderd team aan Almelose zijde. Vanaf de eerste minuut werden zij in de verdediging gedwongen en konden niet uit hun eigen 22 meter gebied breken. Keer op keer moesten de studenten verdedigend gestuit worden en kon op louter techniek en wilskracht de defensie in tact gehouden worden. De wind die in de eerste helft weer opstak en schuin tegen stond, beïnvloede de safety kicks aanzienlijk. Meermalen werd de bal gegrepen door de wind en teruggeblazen. The Bulls stonden figuurlijk met de rug tegen de muur van de eigen trylijn. Na die eerste nagelbijtende minuten wisten the Bulls zich te settelen in de situatie. Stug verdedigend lieten zij de studentenaanvalsgolf stuklopen. Aanvallend werden diverse pogingen vanuit the backs ondernomen, maar door pech, timing en de felle verdediging van Groningen leidde dit niet tot een score. Zo golfde het spel gedurende de eerste 40 minuten van de wedstrijd op het middenveld op en neer. Geen van de partijen wist de defensie te doorbreken en een offensieve vuist te maken. De Spaanse Peper van de studenten langs de kant putte zich uit in aanwijzingen in het inmiddels herkenbare Spangelish met een Groninger accent. Onze normaal zo flegmatieke Engelsman had maar de gene zijde van het veld opgezocht om aldaar zonder de drukte van supporters en reservespelers de wedstrijd als vlaggenist te begeleiden. Langzaam tekende er zich een kentering af. De studenten hadden op gegeven moment helemaal niets meer in te brengen in de scrum en de Line Out werd ook grotendeels door the Bulls gecontroleerd. Na 40 minuten was het rust en kon Almelo gebruik gaan maken van het windvoordeel. Dit leidde in de eerste minuut al direct tot een score. De bal werd opgebracht, kwam in de handen van Tammo, dit keer zonder afterburner, maar met een “bionische arm” die de bal over de lijn in de hoek bracht. De eerste 5 punten waren een feit. Hierna leken the Bulls weer op te klimmen naar hun vertrouwde niveau. Krap 8 minuten later was het Jasper “Slomo” die door de defensie brak en scoorde. Jelmer maakte met de conversie de 12 punten vol. 5 minuten later was het de beurt aan Sgt Kuik die de score samen met Jelmer naar de 19 punten joeg. In alle gevallen had de scrum bij het veiligstellen van de bal en het bedienen van the backs een doorslaggevende rol gespeeld. Het bonuspunt kwam in zicht, maar liet geruime tijd op zich wachten. Pas in de 76e minuut deed Daan zijn bijnaam “Octo” eer aan, door na een 5 Yard scrum met zijn lange armen de bal over de lijn te drukken. Dankzij Jelmer zijn voettechniek werd de score op 0-26 gebracht. Nog geen 2 minuten later doorsneed een Student de defensie van Almelo, voor het oog op bijzonder eenvoudige wijze en scoorde. Dit bracht onze Spaanse coach in totale vervoering en het meermalen uitroepen van Madre Dios, geheel passend op deze Dag des Here. Geheel tegen zijn verwachting in ging de aangeroepen hemelse steun echter niet naar de studenten, maar naar het onwaarschijnlijke trio van een kwaadaardige kabouter, een mini Duutser en een kannibaal. In een ongelooflijke samenloop van omstandigheden doorzag Tammo een kans op de Blind side, hoorde Wouter hem, bleef Tammo met zijn frêle lichaam op de benen, was Laurens op tijd en kon er gescoord worden. 7-31 was de eindstand en ook deze wedstrijd hadden the Bulls gewonnen.

Na afloop van de wedstrijd was het de bedoeling samen met de Studenten een bord pasta te nuttigen. Dit idee strandde in goede bedoelingen, maar zonder enige spijt aan de zijde van uw reporter. Het clubhuis en de aanblik van het eten dat van daaruit werd geserveerd, riepen een deja vu gevoel op dat uw reporter weer terugbracht naar zijn studietijd. Dit was in geen geval eetlust bevorderend. Bij het afscheid nemen liep uw reporter nog even het clubhuis in om te groeten. Uit de speakers klonk, hoe kan het ook anders, de Hermes House Band met I will survive. Tja de studenten zullen ondanks hun kookkunsten wel overleven, ook in de 3e klasse. Uw reporter was blij dat the Bulls het weer met winst overleefd hadden en met die gedachte werd de thuisreis aanvaard.

Uw reporter.