Het is weer voorbij die mooie zomer (September 2013)

Na een week of 6 begint het dan weer te kriebelen. Michel Fugain maakt plaats voor Leo Sayer, met Thunder in my heart en de behoefte om het ovaal te beroeren neemt hand over hand toe. Dus met dit nummer blèrend uit de boxen reed uw reporter 26 juli naar het Wendelgoor voor de allereerste training van het nieuwe seizoen. Na een kwakkelend voorjaar en een aarzelende zomerstart was er nu niets meer te klagen, want temperaturen van 28 graden en hoger waren geen uitzondering meer. Ook deze avond gloeide nog na van het werk van de koperen ploert.. De vakantie en de temperatuur was de oorzaak van een bijzonder beperkte opkomst, maar alle aanwezigen waren blij dat de weide weer opgezocht kon worden. Op de trainingsdagen die volgden, kwamen steeds meer spelers opdagen en zo werd het opeens tijd voor het eerste pre season toernooi. In de aanloop naar het nieuwe seizoen waren 3 evenementen geprikt, te weten het Octopus toernooi in Uden, Fialar in Wageningen en de Twente Cup in Enschede. Als snel werd duidelijk dat het weer, net als het voorgaande jaar een crime zou worden om voldoende spelers bijeen te brengen voor deze evenementen. Om die reden werd dan ook het toernooi in Uden verwisseld voor die in Deventer bij Pickwick, waarmee de reistijd met minstens 1.5 uur werd bekort. Toch zou het spannend blijven of er voldoende spelers beschikbaar zouden zijn.

Met enige scepsis vertrok uw reporter op zondagmorgen 18 augustus richting de club, om aldaar bijna een volledig team aan te treffen. Op het eerste gezicht waren de aanwezigen, incluis de supportersschare vol goede moed en op basis van hun prestaties in het voorgaande seizoen hadden we geen slecht team bij elkaar. Rond de klok van 09.30 uur werd de tocht naar Deventer aanvaard en waren we met een kleine omweg bijtijds op de plaats van bestemming. Aldaar bleek dat the Bulls toch weer de nodige problemen hadden bij het opstellen van een team. Zo bleken er toch wat spelers te hebben afgezegd, waren er nog twee en route en misten we een Prop en een Hooker. Gelukkig bleken er bij Pickwick twee bereidwillige spelers te zijn, waarmee we toch met 15 man konden beginnen. Zoals wel vaker met toernooien waren er ook nu weer teams die op de dag zelf verstek lieten gaan. Dit betekende dat het programma moest worden aangepast en dat er slechts 2 wedstrijden gespeeld konden worden, maar wel met een langere speelduur.

De overgebleven teams waren naast the Bulls, de gastheren van Pickwick en the Rams uit Apeldoorn. Met twee geleende spelers werd de eerste wedstrijd tegen The Rams in druilerig en grijs weer begonnen. Het team uit Apeldoorn was een duidelijke mix van spelers die uit the Colts waren opgeklommen en wat oudere spelers. Bij the Bulls was the back line in een zware opstelling aanwezig, die zo in een willekeurige competitiewedstrijd kon worden opgesteld. De voorwaartsen misten de nodige props, hookers en flankers. Gelukkig dat verderop in het toernooi nog een drietal spelers op kwam dagen, zodat de problemen in de opstelling konden worden opgelost.

The Rams gingen met jeugdige voortvarendheid van start en brachten the Bulls direct aan het wankelen. De vaardige en snelle spelers van the Rams brachten Almelo terug in hun eigen 22 meter en drongen aan op een score, die hen met moeite kon worden ontzegd. Met stevige tackles en hard werk zaten de mannen in het Bruin direct goed in het verdedigen. Gaandeweg wisten The Bulls zich weer te herpakken in de aanval en begonnen the Rams te wankelen. Met een paar uitgespeelde kansen wisten the Bulls te scoren en kon de wedstrijd winnend afgesloten worden, niet nadat Funky Frank M (De enige man die een Carlos Valderrama kapsel echt kan hebben) en Maik hun eerste minuten voor de senioren van the Bulls op de wing hadden gespeeld.

Hierna begon het lange wachten, dat inherent is aan het spelen van toernooien. Met een doorbrekend zonnetje werd iedereen loom en melig. Tammo en Fokko ontdekten hun ontluikende vaderlijke gevoelens tijdens het spelen met een steeds irritanter wordende 5 jarige dreumes van onbekende maar overduidelijk Arische afkomst. Sgt Kuik probeerde zijn rust te vinden op de shields en The Mulder Ginger Bros (Mattijn en Jasper) lieten de vele verbale en fysieke mishandelingen goedmoedig over zich heen komen. Na ongeveer 2 uur wachten en een hoop meligheid traden the Bulls aan tegen Deventer en al gauw bleek dat het thuisteam duidelijk de overhand had. Dit keer zonder invalkrachten, maar met Bert die het niet onverdienstelijk als hooker deed, deed Almelo wat het kon, maar kon geen vuist maken. De gedurende de dag toegestroomde supporters, zoals de heer en mevrouw penningmeester, Herr und Frau Doktor F. en de immer aimabele heer Burgwal konden het niet meer aanzien en vertrokken met stille trom. De wedstrijd werd verloren, maar zoals de kersverse buurman van het jaar Ross het mooi onder woorden bracht, er was gewerkt en we hadden ervan geleerd. Dit alles uiteraard in vloeiend en melodieus Engels.

De week ging weer voorbij, de trainingen werden beter bezocht en zondag de 25 e augustus brak aan. Deze keer bracht het pre seizoen uw reporter naar het altijd mooie Wageningen. Deze studentenstad die bekend is van de Landbouw Hogeschool roept bij uw reporter altijd een bepaalde herinnering op. Steevast brengt het hem terug naar lichting 84/4 en ziet hij zichzelf zitten in de trein vanuit Rotterdam naar Arnhem op weg naar de “Gele Rijders” (11e AfdRA) en de kazerne op Schaarsbergen. Gedurende die reis maakte uw reporter gebruik van een Sony Walkman met FM radio. Afwisselend luisterend naar het cassettebandje of de radio. Even voor Wageningen viel dan altijd weer de FM ontvangst weg, meestal tijdens een prettig nummer van Michael Jackson of een andere Soul of Discoknijter. Bij Wolfheeze was de ontvangst dan weer hersteld.

Ook nu weer begon de autoradio wat licht te storen, maar na wat bosweggetjes in een lommerrijke omgeving te hebben doorkruist, kwam uw reporter op de plaats van bestemming. Daar aangekomen trof hij wederom een gehandicapt team van maar 14 man. Deze keer waren de voorwaartsen ruim vertegenwoordigd en in een sterke samenstelling, maar bleken de Backs wat ondervertegenwoordigd. In ieder geval bleek een scrumhalf te ontbreken, die gelukkig kon worden gevonden in een welwillende Zuid Afrikaan van Hilversum genaamd Petrus. Deze Bijbelse grootheid kon qua leeftijd ook als Methusalem door het leven, maar beschikte nog over voldoende “moves”. De eerste wedstrijd werd tegen een combinatie team van Hilversum gespeeld in 2 keer 12 minuten. Hilversum bestond uit oudere spelers die in de Ereklasse hadden gespeeld en jongere spelers die daar tegenaan zaten, uitzonderingen daargelaten.
Hoewel Hilversum aandrong kwamen zij niet tot scoren en zat Almelo er goed bovenop. Vooral verdedigend waren The Bulls sterk bezig en de scrum stond als een huis. Bert, die vergezeld was door zijn kleine man (met dank aan de “nanny’s Paula B en Leo G), wist meermalen de bal “against the head” te veroveren. Aanvallend kon minder een vuist worden gemaakt. Uiteindelijk wist Hilversum een keer te scoren. Een terechte score, maar het solide spel van the Bulls viel zeker op. De tweede wedstrijd was tegen the Northern Exciles een combiteam van onder andere Drachten, Havelte en Dwingeloo. Ook hier was er een zelfde beeld te zien. The Bulls hardwerkend, voor elkaar en met elkaar, verdedigden sterk, vielen aan, maar wisten niet te scoren. Uiteindelijk wist de tegenstander toch een keer te scoren en ging de wedstrijd verloren.

Ook nu weer was er een pauze ingelast, maar deze keer werden we voorzien van een goede lunch. Na deze lunch en de verplichte wachttijd werd wederom tegen dezelfde tegenstanders gespeeld. Nu hadden deze, mede door de overvloed aan wisselspelers, direct de overhand en werd de druk op the Bulls heel groot. Nu kan een voorwerp onder druk maar twee dingen doen, namelijk buigen of barsten en dat laatste gebeurde. De vermoeidheid en blessures braken the Bulls op en de tegenstanders scoorden meerdere try’s. Dit brak the Bulls niet geestelijk, want zij bleven collectief heel hard voor en met elkaar werken. Een van de mooiste voorbeelden daarvan was het terughalen van een doorgebroken speler, die op decimeters van de lijn na een lange achtervolging door Jasper werd neergehaald. Uiteindelijk hadden the Bulls deze dag niets gewonnen, maar wel laten zien, dat ze weer een stapje verder waren gekomen.

Met een tevreden gevoel reed uw reporter dan ook weer richting Twente. Sturend door de lommerrijke omgeving werd de licht storende radio weer aangezet op Radio 1 Langs de Lijn. Een plaatje werd ingestart en de bekende Rotterdamse klanken van Gerard Cox klonken door de Japanner van uw reporter. “Het is weer voorbij die mooie zomer”. Tja dat klopte wel zo’n beetje, maar dat is niet erg wat mij betreft, want nu kon het seizoen weer beginnen.

Uw Reporter

Naschrift:
Uw reporter heeft door familieverplichtingen de Twentecup aan zich voorbij moeten laten gaan. Toch ziet uw reporter het als zijn plicht om ook aandacht aan dit toernooi te besteden. Hierbij heeft uw reporter gebruik gemaakt van plaatselijke correspondenten en informanten.

Volgens zijn informanten was Hengelo slechts met 6 man op komen dagen en kon ook Oldenzaal geen team op de been brengen. Dit heeft ertoe geleid dat er geen toernooi werd gespeeld, maar dat in 4 keer 20 minuten met een mix team tegen the Bulls werd gespeeld.
De uitslag werd uiteindelijk bepaald op 53-10 in het voordeel van the Bulls. Daarmee werd het bezit van de afzichtelijke Twente cup voor weer een jaar veilig gesteld.
Tot slot moet volgens de informanten van uw reporter nog melding worden gemaakt van het feit dat Daniël Grob, inmiddels bijna teervrij dankzij het stoppen met roken, met zijn score tot MVP werd benoemd. Uw reporter heeft geen reden om te twijfelen aan de oprechtheid van zijn informant, maar kan deze claim nog bevestigen, nog ontkennen.

Uw reporter.