shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Het regent harder dan ik hebben kan (Oktober 2013)

Na een heerlijke zomer die in juli begon en een uitmuntende nazomer, sloeg het weer eindelijk in de voorafgaande week om. Geen temperaturen meer tussen de 18 en de 20 graden, maar regen en koude nachten. Gezellig als je onder de wol kruipt met je geliefde, maar een ware omschakeling als je moet gaan trainen op een doorweekt veld. Vrijdag had het de gehele dag geregend en ook tijdens de training kwam het water met bakken uit de hemel. Op bepaalde stukken van het veld was er zelfs sprake van verdrinkingsgevaar voor de meer verticaal gehandicapte spelers die wij bij de club rijk zijn. Ook waren er in dit moeras natuurlijke rustgebieden ontstaan voor verschillende vluchten Rotganzen op weg naar het zonnige zuiden. In deze natte omstandigheden moesten de spelers voorbereid worden op de wedstrijden van het aanstaande weekend. Het slechte weer had weinig effect gehad op de opkomst in aantallen. Hoewel een aantal vaste waarden ontbrak, hadden de meeste spelers wel hun weg naar de training weten te vinden. Om warm te blijven werd in een behoorlijk tempo de oefeningen afgewerkt, wat uiteindelijk een rookgordijn aan damp opleverde, gegenereerd door de warmte afgifte van de verzamelde lichamen. Na de training was de komst van het team uit Leeuwarden een onderwerp van gesprek. Uit de contacten van de week ervoor bleek dat zij met 11 man te weinig spelers zouden hebben en feitelijk de wedstrijd zouden willen verplaatsen. Nu zijn wij bij the Bulls altijd bereid de sportieve hand te reiken en zo ook deze keer, dus werd aangeboden het Friese team aan te vullen. Of de mannen genoemd naar de Friese Vrijheidsstrijder Pier Gerlofs Donia op zondag zouden verschijnen, bleef nog in het ongewisse.

Zo werd het zondagmorgen en uw reporter maakte zich klaar om richting het veld te vertrekken. Door een hardnekkige Achillespeesblessure wiens herstel rechtevenredig gekoppeld aan de voortschrijdende leeftijd schijnt te zijn, beperkte de voorbereiding zich tot het aankleden van hemzelf en zijn kleine. Zijn lief had haar eigen sportieve verplichtingen zodat uw Reporter met zijn dochter door de regen richting Almelo toog. Beiden stemmig gekleed in zwarte jassen met het bekende Bulls logo herkenbaar op de rug. Daar aangekomen werd al snel duidelijk dat de delegatie uit de Friese hoofdstad daadwerkelijk naar Almelo was afgereisd en zelfs compleet was. Dit was prettig ivm het spelen van de wedstrijd, maar riep tegelijk de nodige vragen op, die niet beantwoord zouden worden. Om de zaken niet verder op de spits te drijven, zeker gezien de moeizame sportieve relatie met deze vereniging werd de situatie als een gegeven geaccepteerd. Het team van the Bulls was versterkt met de verloren zonen Max en Bob, die in vervlogen jaren reeds in het Bruin/Wit hadden gespeeld en nu het rugbybloed weer hadden voelen kriebelen. Door een blessure bij Old Man Maas, moest het team afstand doen van de Jasper “Slomo” Mulder, hetgeen een gemis was, omdat de aanvalsas tussen Bas, Jasper en Daniël steeds beter begon te lopen. Verder werd Thijs vervangen door Bert. Het tweede team was dus ook nu weer een gebalanceerde mix van jong en oud en tegen iedere tegenstander opgewassen. De leiding van de wedstrijd lag in de capabele handen van onze TopRef Marinus, die achteraf zijn handen vol aan deze wedstrijd zou hebben.

Inmiddels was het opgehouden met regenen en werd de lucht steeds blauwer. Het publiek was in grote getale toegestroomd en stond blijmoedig te keuvelen op de heuvel langs het veld. Ook deze keer waren de verschillende viervoeters weer met hun baasjes meegekomen en dartelden verschillende nazaten tussen de 1 meter en de 1.40 meter vrolijk in het rond. De kleine van uw reporter vond in de oudste van Old Man Maas een speelkameraadje, waarmee zij het terrein afschuimde. Onder aanvoering van deze mini Maas gingen zij opzoek naar Paddo’s. Gelukkig kon uw reporter een vroegtijdige bad trip bij zijn dochter en Mini Maas voorkomen, tot grote teleurstelling van deze kleine man. Zijn opmerking dat hij altijd met papa Paddo’s zocht sprak echter boekdelen. En hoewel uw reporter Old man Maas niet als een “dope head” wil zien, spreken kinderen nu eenmaal de waarheid.

Tegen 13.15 uur werd de Kick off genomen en begon een spannende wedstrijd. In de eerste acties bleek al snel dat de ervaring en de kracht van de voorwaartsen uit Leeuwarden een bepalende factor was in hun spel. Met name de nummer 8, die gebouwd was als de eerder aangehaalde Friese naamgever Greate Pier, leverde veel problemen op in defensief opzicht. Met standvastig verdedigen en hard werken kon het spel op het middenveld vastgepind worden, maar was er wel sprake van een constante dreiging. Na 20 minuten wisten the Bulls uit te breken vanaf het middenveld en kon Bas Daniël met een strakke pass bedienen. Sterk lopend en tackles ontwijkend wist hij de trylijn te bereiken en te scoren. Nog geen 5 minuten later wist Bas vanuit een nagenoeg identieke situatie de herintreder Bob te bereiken, waarna er voor een tweede keer werd gescoord. Met de ene conversie erbij kwamen the Bulls op een comfortabele voorsprong van 12 punten. Ook de andere herintreder Max deed van zich spreken als Winger. Tijdens een uitgespeelde bal in de lijn werd hij op maat bediend en zette aan voor een sprint naar de tryline. Echter als een vrachtwagen vanuit de dode hoek vloog een van de zware voorwaartsen van de Friezen op ooghoogte voorbij. Deze Fries maakte een indrukwekkende zwevende tackle op Max, die vervolgens bijna bovenop de heuvel belande. Inmiddels had Marinus zijn handenvol aan het leiden van de wedstrijd. Als Topref werd hij geconfronteerd met het spelregelniveau van de 4e klasse en de beperkingen van de spelers. Het gevolg was onbegrip en herhaling, hetgeen uiteindelijk leidde tot een gele kaart en uit het veld zending. Op slag van rust wisten de Friezen de eerste 7 punten op het bord te zetten, met inzet van de schier onmogelijk te stoppen nummer 8. In de rust werden Margaux die tot dan toe een prima wedstrijd had gespeeld vervangen voor Good Old André B.

In de tweede helft probeerden the Bulls met technisch spel en de inzet van de lijn de score te verhogen. Dit resulteerde niet in het gewenste resultaat, maar zorgde voor problemen. Steeds vaker kon Greate Pier doordringen op de helft van Almelo en daar hun sterkste wapen inzetten. Dit was niet de lijn van de Friezen, maar die ene nummer 8 die nadrukkelijk de centrale speler van het team was. Kort na aanvang van de tweede helft kwamen de Friezen langszij en even daarna werd weer gescoord. Een penalty op de palen bracht de score op 12 tegen 22. The Bulls kwamen niet meer aan aanvallen toe en brokkelden defensief af onder de voortdurende charges van de nummer 8. Ook de wissel tussen Max en Jeroen, bracht hier helaas geen verandering in. De eindscore werd bepaald op 12-27. Niet het “betere” spel (want daar was het te eenzijdig voor) van Leeuwarden had Almelo de kop gekost, maar het managen van het spel aan de kant van the Bulls. Een gevoel van emotionele neerslag, zoals bedoeld door Blöf, overheerste bij the Bulls, maar uiteindelijk was het een leermoment voor het team en de coaches geweest, verpakt in een spannende wedstrijd.

Bij aanvang van de tweede wedstrijd was de hemel helemaal opengebroken en verwarmde een heerlijk najaarszonnetje het veld en alle aanwezigen. Gedurende de wedstrijd van het 2e waren er nog vele andere bekende gezichten toegestroomd, zodat het een drukte van belang was langs het veld. Zo was ook de reporter zijn lief gearriveerd, getooid in een Bulls jas. Deze was echter in een modieuze kleur met de tekst “the Reporters Boss” uitgevoerd, daarmee de huiselijke verhoudingen duidelijk weergevend. Het eerste team had gedurende de wedstrijd van het tweede eerst de clubgenoten aangemoedigd om vervolgens na het omkleden met de voorbereiding te beginnen. Tijdens de warming up werd duidelijk dat onze Posterboy Ramon, de vriendelijke prop met de bouw van Jerommeke, door rugproblemen niet zou kunnen spelen. Hierdoor moest een beroep worden gedaan op de immer betrouwbare, maar reeds spelende Gerald “Bokkie” om zijn plaats in te nemen. Voor het overige was het team op een andere plek gewijzigd ten opzichte van de voorgaande week, namelijk op de plek van de 12. Zoals u heeft kunnen lezen bij het verslag van de wedstrijd tegen The Wild Rovers, liep Old Man Maas een hersenschudding op door een botsing met de ingegroeide Kevlarlaag op de schedel van Sgt I Kuik. Vervanging door Jasper “Slomo” Mulder was de enige en logische optie. De wedstrijd was deze keer in handen van Rutger die zich inmiddels ook op het internationale pad had begeven, door zijn diensten als Ref ook bij de Oosterburen aan te bieden. Naar verluidt geheel tot volle tevredenheid van de betrokken teams. Een internationale carrière in de voetsporen van Marinus lijkt dan ook in het verschiet te liggen.

Door het uitlopen van de eerste wedstrijd werd de kick off ruim een kwartier later genomen. Binnen de twee minuten gaf de Bruin/witte brigade haar visite kaartje in de persoon van Tammo “Afterburner” Fraatz al af. Een ontvangen bal, die werd uitgespeeld in de lijn, een versnelling, sidestep en hand off en de eerste score stond op het bord. Jelmer wist de eerste conversie te verzilveren en de voorsprong kwam direct op 7-0. Niet lang daarna zorgde een sprint van het koppel Kuik & Bakker voor de volgende punten op het bord, die eveneens door Jelmer zijn gouden voet werd verzilverd. Niet alleen vanuit de lijn werd gescoord. Door slim spel na een penalty werd Pascal in stelling gebracht en kon ook hij scoren. Toch was het geen eenvoudige wedstrijd voor the Bulls. The Big Stones waren zeker in de eerste helft van de wedstrijd gelijkwaardig, zo niet dominant in de scrum. Door wisselingen in positie in de eerste rij kon er geen goede positie worden gevonden en gingen ballen verloren. Echter door strakke verdediging en het goed lopen van de aanvalslijnen kwam Havelte niet echt in het spel. Geleidelijk liep de score steeds verder op. Met een interceptie van Fokko zetten hij zichzelf weer op de scoringskaart. Dit wakkerde direct de vriendelijke rivaliteit tussen hem en Tammo aan in de strijd om de hoogste individuele score. Ook de score daarna kwam van de hand van Fokko, die daarin uitstekend werd bediend door Jasper. Met weinig subtiele handgebaren bracht Fokko daarna de onderlinge score aan Tammo over. Jasper deed vervolgens zijn bijnaam “Slomo” weer eer aan. Met zijn karakteristieke ogenschijnlijk trage bewegingen, die in gedachte relaxte beelden oproepen van Jamaica en Reggae, sneed hij door de defensie van Havelte en scoorde in combinatie met Jelmer de 40-0. Op slag van rust wist onze Sgt I Kuik van achteruit, bewegend alsof hij bezig was met een reuze slalom tijdens de Olympische Winterspelen, te scoren en werd de ruststand bepaald op een zeer comfortabele 47-0.

In de rust werd duidelijk dat de problemen in de front row nog niet waren opgelost. De vermoeidheid van Gerald en de ongewone positie van Ahmet leverde niet voldoende stabiliteit. De move van Jon naar de eerste rij en Gerald naar de 2e rij leek de beste oplossing. Om Gerald verder te ontlasten werd na 10 minuten Flip op zijn positie ingebracht, die inmiddels uitgerust was na de eerdere wedstrijd. De start van de tweede helft was een kopie van de eerste helft met een Tammo die binnen 2 minuten weer wist te scoren, hiermee de onderlinge stand tussen hem en Fokko van die wedstrijd gelijk trekkend. Na deze snelle score haperde de scoringsmotor van the Bulls. De scrum stond stabiel, maar de aanvalslijnen waren minder doeltreffend dan eerder het geval was. Op gegeven moment liep een aanval van the backs, waarbij Johan betrokken was vast. Toen de stof was neergedaald, bleek hij nog steeds met gesloten ogen op het veld te liggen. Kennelijk was de klap hard aangekomen en had hem in een droomstaat gebracht. Gelet op de gelukzalige glimlach op zijn lippen was hij vast in gedachte bij zijn jonge bruid en zijn zonen. Gelukkig kon hij zich weer losrukken uit deze droom en kon het spel hervat worden. Uit veiligheidsoverwegingen werd echter op zijn plaats Frank “Samba” van Ingen ingebracht op de Wing. Kevin “BoemBoem” Bakker schoof door naar de 15 positie. Vrijwel direct na het inbrengen van Frank deed hij zijn bijnaam eer aan. Een kickje op de wing, een paar shuffels, een dip en een twist en een score van Frank op het bord. Ook zijn volgende balcontacten leverden weer een choreografie aan bewegingen op, die de defensie horendol maakte. De volgende score was er een uit het boekje. De bal in de lijn, een opkomende full back en Kevin B. die zijn weergaloze snelheid weer volledig wist te benutten, bracht de stand op 64-0. De laatste twee scores van de dag waren in handen van Tammo en Fokko. Eerst liet Fokko zien een echte teamspeler te zijn, door de score aan Tammo te laten, terwijl hij zeker ook in kansrijke positie was. Deze “liefdadigheid” bracht Tammo op voorsprong in de onderlinge strijd, maar betekende tevens een blessure aan de neus. Fokko bracht de onderlinge strijd weer gelijk met de afsluitende try en de eindstand op 76-0.

Ondanks dat de eindstand anders doet vermoeden, was het zeker geen walk over geweest. De mannen uit Drenthe hadden sportief gevochten voor iedere meter en hadden het the Bulls met name in de voorwaartsen moeilijk gemaakt. The Bulls hadden echter het collectief weten te bewaren en hard gewerkt voor en met elkaar om de 0 vast te houden. Al met al een fraaie overwinning op weg naar de test tegen Drachten van de volgende week. Uw reporter trok zich langzaam terug uit de gezellige drukte en ging op weg naar huis. De zon had zich inmiddels ook teruggetrokken en plaats gemaakt voor enkele regendruppels, die in grillige patronen op de voorruit landen. Het was een zondag geweest met spannende wedstrijden en een wisselend resultaat. Het 2e had wat laten liggen, maar er wel van geleerd. Het eerste was verder gekomen in de ontwikkeling en was weer wat beter geworden. Ondertussen begon het steeds harder te regenen. Om het geklater van de druppels te overstemmen deed uw reporter de radio wat harder. Toeval bestaat niet, maar bij het nemen van de afrit speelde Blöf een bekend nummer. Taaltechnisch volstrekt onbegrijpelijk, maar heel toepasselijk in letterlijke zin. In figuurlijke zin niet echt, want The Bulls kunnen, zoals ze nu spelen, “Ze” allemaal hebben, ongeacht “hoe hard het regent”.

Uw reporter.