Is dit alles?? Whoe, whoe whoehoe!

Daar stond uw reporter zachtjes mee te deinen op de muziek (het moet niet te gezellig worden), kijkend naar generatiegenoten, die soms wel, maar vaak ook niet de tand des tijds goed hadden doorstaan. Tja niet iedereen is in de gelegenheid om zijn lijf en leden met de edele sport van het ovaal in top shape te houden. Alle bekende nummers kwamen voorbij en uw reporter ging na afloop met piepende oren, maar een positief gevoel terug richting het mooie Twente.

 

De zondag begon, of ging feitelijk verder na een korte nacht, met dat positieve gevoel. Het zou een goede rugbymiddag worden. Een double bill voor the Bulls tegen de Big Stones/Dwingeloo combinatie. Deze nazaten van het harde Veenstekersleven waren geen gemakkelijke tegenstanders. Uit zijn actieve spelersleven kon uw reporter nog levendig de lange weg naar Dwingeloo herinneren, waar in de ogen van een jonge en vooral ook lichte nr. 12 een ploeg Ellert’s en Brammerts (de reuzen die volgens de sagen de Hunnebedden hebben gebouwd) klaar stond om hem te vermorzelen. Gelukkig was hij in die tijd nog lichtvoetig en snel, waardoor hij het geweld meestal kon ontlopen, maar gemakkelijk was dat nooit. Hoe het deze keer voor the Bulls zou verlopen zou nog moeten blijken.

Het tweede team was als eerste aan de beurt. Dit team bestond uit een bijzondere mix van grijs en groen, aangevuld met jonge spelers die zich ook al in het eerste hadden bewezen. Belangrijk was ook de introductie van vier nieuwe spelers die debuteerden of aan hun tweede wedstrijd begonnen. Door het gebrek aan scheidsrechters werd onze Sgt I Kuik bereid gevonden om de wedstrijd te fluiten en om even voor de klok van 13.00 uur werd de aftrap genomen. Vanaf de kick off bleek Almelo druk te kunnen zetten op haar Drentse tegenstander. Toch waren de eerste 5 minuten van het spel niet fortuinlijk voor the Bulls. Na een actie aan de verre zijde van het veld moest de Saasvelder Hazewind Remco geblesseerd uitvallen. Dit leverde Arnoud de kans om direct in het veld te komen en te schitteren. In de 15e minuut wist Freddy de constante druk van the Bulls op the Stones om te zetten in de eerste score. 10 minuten later volgde Speedy Gonzales Bakker, die met een weergaloze run en conversie weer 7 punten op het bord erbij wist te zetten.

Ondanks de druk die Almelo erop wist te houden was Drenthe zeker niet kansloos. Onder aanvoering van de vrouwelijke hooker, die de wind bij de mannen er flink onder hield, werd er gesleurd en getrokken om ook punten te scoren. Dit fanatisme werd dan ook beloond in de 32e minuut met een break die de eerste 5 punten voor Drenthe op het bord zette.

Na 4 minuten zetten The Bulls weer orde op zaken. Eerst had the captain Ramon de weg voorbereid als een bulldozer door een berg Drentse Zwerfkeien. Daarna wist Daniel, die zich strategisch onder het strakke achterwerk van Ramon had verscholen, de trylijn te bereiken en de 17-5 kort voor rust te scoren. In de rust werd Phillip die fel had gestreden naar de kant gehaald voor de rust die hij nodig had en kon Mark aan zijn tweede wedstrijd beginnen. Ook Freddy werd vervangen door de opvallend strak in het lijf zittende Edwin S. Dit had direct effect, want kort na de rust was er een spectaculaire en tactische line out, die door Edwin was ingezet. Na wat smoezen met Eitan en Thijs werd op aangeven van Edwin een korte line out opgezet met een directe bal op Ramon, die weer op zijn bekende wijze door de verdediging heen ploegde en de 22-5 scoorde.

Hierna werd de druk van Drenthe flink gevoeld. De lijn moest sleuren en slepen om de aanvallen van The Stones tegen te houden. Dave sleepte zijn steeds pijnlijker wordende spieren in tempo over het veld, smekend om een wissel, Daniël smachtte naar een sigaret en Richard had er spijt van dat hij niet vaker was komen trainen. Xander zei niets, had de blik op oneindig en ging voor iedere tackle, net als de onervaren wingers. Uiteraard lieten de voorwaartsen zich niet onbetuigd in dit geweld. Daan probeerde met maaiende armen meters te maken of een tegenstander te pakken. Thijs vloog als een Duveltje uit een doosje over het veld en maakte breaks en tackels, ondanks het feit dat hij met zijn oogbal een vlag dieper in de grond had willen drukken. Herman stond als een blok zowel aanvallend als verdedigend en ook Jeroen liet zich in zijn tweede wedstrijd niet onbetuigd. Een van de opvallendste spelers was Leonie, die in de ogen van uw reporter kennelijk met de verkeerde mensen bij the Bulls omgaat. Zij sleepte, snoerde en vloerde achter ballen aan en zocht luid vloekend de confrontatie met de tegenstander om die vervolgens elegant neer te leggen. Een elleboogje links of rechts was haar ook niet vreemd, zodat de conclusie dat ze de verkeerde dingen van b.v. Dirk heeft opgestoken alleen maar terecht is. Om Leon zijn eerste streepje te laten verdienen en het gevoel van snot voor de ogen en bloed in de mond te proeven, werd na 10 minuten in de tweede helft Arnoud naar de kant gehaald. Om Jeroen wat te sparen kwam in de laatste 20 minuten de routinier André B in het veld. Die weer op onnavolgbare wijze de regels en het beperkte gezichtsveld van de Ref wist te (mis)(ge)bruiken

Uiteindelijk kon na bijna 30 minuten pas weer een score worden opgetekend. Dave had zijn oude botten weer op snelheid gekregen en gescoord. De conversie van Kevin bracht de score op 29-5, waarna beide heren luidkeels om een publiekswissel riepen, die hen was gegund, maar

uiteraard niet werd verleend. De eindstand werd na de conversie van Kevin door de creatief spelende en als vanouds lekker tackelende Eitan op 38-5 gesteld. The Bulls hadden terecht gewonnen, dankzij het enthousiasme van de nieuwe jongens, de snelheid en techniek van de meer ervaren spelers en de ervaring van de Golden Oldies. Uw reporter keek en zag dat het goed was, terwijl in zijn achterhoofd het nummer van Doe Maar, “Is dit alles” speelde. Het antwoord is nee, want hier zit nog zoveel meer mooi rugby in.

Na deze leuke en spannende wedstrijd was het nu tijd voor de wedstrijd tussen de 1e teams van Twente en van Drenthe. Al bij de eerste wedstrijd van de dag was het gezellig druk met toeschouwers, maar nu waren er nog meer belangstellenden langs de lijn gekomen. De bekende koppen stonden erbij, maar ook de Colts, jeugdspelers, nieuwe spelers, geliefden, vaders en moeders, zussen en broers. Alle generaties waren ruim vertegenwoordigd, ook die van het hondenras.

De wedstrijd zou geleid worden door onze eigen Rutger, die na een seizoen intensief vlaggen nu gepromoveerd was naar de man in het veld. Strak in het “pak” en gewapend met een indrukwekkende fluit stond hij klaar. Gelukkig in de wetenschap dat MB te A. afwezig zou zijn.

Klokke 14.30 uur was de kick off. In tegenstelling tot het vorige seizoen waarin the Bulls heel moeilijk opgang konden komen, ging het ook deze keer weer direct van acquit. Na 3 minuten gaf Old Man Maas een beroerde pass op Fokko, die ondanks een gebroken pols en botfragmenten in de duim deze wist te vangen en de eerste 7 punten op het bord liet zetten. De reden van de beroerde pass was mogelijk gelegen in het indrukwekkende blauwe oog en zwaluwstaartje dat Peter aan de vorige wedstrijd had overgehouden. 7 minuten later wist Peter weer Fokko te vinden en stonden de eerste 14 punten op het scorebord. Ook nu weer bleken the Big Stones niet onder de indruk en werd na 18 minuten gescoord door The Stones. Hierna begon de motor van Almelo pas goed warm te draaien. Er waren combinaties, er was support, er werd getackeld en er werd gescoord. In de 22e minuut baande Dick zich een weg door de Drentse defensie en kon Wouter als het ware vanuit de bilnaad van Polly haast ongezien de tryline bereiken. Deze geweldige actie bracht allerlei mooie gevoelens los langs de lijn. Onbekenden vielen elkaar in de armen, sloegen elkaar op de schouder en oude en jonge geliefden, werden overvallen door een zwerm vlinders in de buik. In een geval moest uw reporter zelfs handelend optreden en dreigen met een emmer water vanwege een al te heftige tentoonstelling van warme gevoelens. Hij deed dit in de wetenschap dat hij de penningmeester er nog wel uit kon lopen bij de uitvoering van het dreigement.

Je hebt soms van die dagen dat alles lukt en zelfs een dode mus tot leven kan worden gewekt. In die categorie valt zeker de score van Ruben in de 27e minuut. Ruben die als een vis in het water is op de flankerpositie, joeg gelijk een jonge labrador achter een bal aan in het doelgebied van de tegenstander. Niemand had verwacht dat hij het zou halen, maar dat dacht de tegenstander ook. De score van 24-7 was dan ook een verrassing voor alle partijen.

Tot op dat moment was Tammo “After Burner” Fraatz niet gelukkig geweest in het spel. Zijn ogen straalde weer die blinde razernij uit en de spieren stonden strakgespannen. Puur op basis van zijn uiterlijke verschijning zou een preventieve opname in een bewaakte afdeling verklaarbaar zijn geweest. In de 30e minuut kwam die fysieke frustratie naar buiten in een lange spurt en een weergaloze handoff en de 31-7 was een feit. De mooiste aanval van de dag kwam uit een opzet van Dick en Rinie in de 35e minuut. Via deze twee heren ging de bal naar Peter, Johan, Sietse en kon Nick de score na conversie van 38-7 op laten tekenen. Even later werd de score van Johan, na conversie door Fokko, van 45-7 daaraan toegevoegd.

Kort na de rust ging Dick met een onwillige hamstring en een klap op het achterhoofd naar de kant en kon Phillip zijn plaats naast Jon in de 2e rij innemen. Jon was net als Phillip erg gedreven en sleurde en beukte over het veld, zonder enig mededogen voor de tegenstander. (en soms zelfs de medespelers) Regelmatig waren dan ook de doffe klappen die door Jon en Phillip bij contact werden uitgedeeld langs het veld te horen. Ook de andere voorwaartsen stonden hun mannetje. De flankers Ruben en Leroy beten zich letterlijk vast in hun tegenstander of liepen in support voor de backs. Laurens en Anastas stonden als een huis en waren in support constant vooraan te vinden en Rinie was als een crèmekleurige schicht overal op het veld waar de bal was. De aimabele Maarten W was natuurlijk ook van de partij en gemotiveerd om te scoren. Het toetje dat zijn levensgenote de actieve spelerskaart houdster WS hem vorige keer als een wortel had voorgehouden, bracht hem opnieuw in vervoering.

Toch was het eerst een break van Leroy en een score van Peter die de 52-7 op het bord bracht, maar de 57-7 werd door Maarten W veiliggesteld. Opnieuw werd het publiek op die vage glimlach van Maarten getrakteerd. De licht schuldige en trotse glimlach van een man die weet dat hij “gescoord”heeft.

Ook de lijn liet zien dat zij boven zichzelf uit kon stijgen. Niet natuurlijke tackelaars legden hun tegenstanders moeiteloos neer en creativiteit voerde de boventoon. Het lepe kickje van Nick stelde Tammo in staat om te scoren na het opstarten van die inmiddels beruchte after burner, waarmee Tammo als een straaljager in de achtervolging over het veld vloog. Ook de laatste score van de dag was voor Tammo, die met een run van 75 meter de eindstand op 67-7 bepaalde.

Rutger, die de wedstrijd goed in de hand had gehouden, ondanks wat kleine incidentjes, hield zich aan zijn woord van de laatste actie en floot af. De strijd was gestreden en het publiek had genoten. Weer had uw reporter een Doe Maar klassieker in zijn hoofd. Eerst het onvermijdelijke “Is dit Alles Whoewhoe, whoehoe”. Ook nu weer was het antwoord nee. Als dit team zo zou blijven spelen, dan lag de weg naar de beker en de 2e klasse gewoon open en binnen handbereik. Dit was speels, creatief en snel rugby. Helaas werd de dag afgesloten met een ander Doe Maar nummer, “De Bom” , waarvan de rook nu langzaam optrekt. Op dat soort momenten voelt uw reporter het missen van wat wijze raad die wordt bedoeld in dat andere nummer van dat zelfde bandje, “Pa”. Met deze tweeslachtige gevoelens vertrok uw reporter op weg naar huis, een deuntje neuriënd. Het bleek het nummer “Liever dan lief” te zijn. Onbewust ingegeven door het feit dat hij weer op weg naar zijn dames was.

Uw reporter