shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Jubileumweekend 10 t/m 12 april 2015

De zaterdag stond in het teken van jeugdwedstrijden, de BoBo’s en het jubileumfeest. Uw reporter had afgesproken de junioren wedstrijd als vlaggenist voor onze Ref Rutger te begeleiden en daarna de Cubs en de TB’s te fluiten. Het weer was duidelijk anders dan de dag ervoor en met regen bezwangerde wolken hingen boven het Wendelgoor. De vrijdag was een toonbeeld van serene rust geweest. Nu was het een drukte van jewelste. Bulls in werkkleding met fluorverf op het gezicht liepen tussen ontredderde ouders van de bezoekende jeugdteams. Met een constructie van tape en krimpfolie werd een tent gebouwd en met landbouwfolie werd het clubhuis nog verder verduisterd. Wouter dook plotseling op uit de rokerige kleedkamer, als een goblin met een licht maniakale grijns op zijn gezicht. In zijn handen enkele kartonnen dozen, waar buizen en slangen uitstaken, onderwijl prevelend “dit moet af, dit moet af”… (Later in dit verslag zal het belang van deze geprevelde mantra u duidelijk worden.) Met verbazing werd deze sprookjesachtige verschijning door uw reporter nagekeken, verlangend naar de ingehouden chique van zijn eerste jubileumfeesten.
Twente Junioren vs RRC junioren 19 – 17.
Om 12.00 uur begon de wedstrijd van de Twentse Junioren tegen de Junioren van RRC. Zoals u wellicht weet, is uw reporter zijn rugby carrière begonnen bij the cubs van Rotterdam. Als junior en Colt speelde hij steevast in de top 3 van Nederland, samen met de teams van Den Haag en Leiden. Een zelfverzekerde houding en misschien zelfs wat arrogantie op het veld was dan ook uw reporter en zijn teamgenoten in die dagen niet geheel vreemd. Een trip naar de provincie en dat was feitelijk alles onder Dordrecht (en dat was al een twijfelgeval) of boven Utrecht werd gezien als een (straf)exercitie. Het kon niet zo zijn dat van teams buiten de Randstad werd verloren. Deze houding herkende uw reporter dan ook direct bij RRC. Blakend van zelfvertrouwen en met enig bravoure stonden deze jongens op het veld, ondanks het feit dat ze met minder spelers waren en door Twente aangevuld moesten worden. Twente daarentegen liet op een enkeling na meer een houding zien van KWW, zeg maar het Twentse levensmotto. De wedstrijd ging van start en de verhoudingen op het veld werden duidelijk zichtbaar. De scrum van Twente was dominant, maar in de lijn had Rotterdam het voor het zeggen. De aanvalskracht zat hem bij Rotterdam in de Fly half die de lijnen uitzette in combinatie met de support en opvolging in het spel. Twente hield het in die eerste fase veelal bij individuele acties, waarbij de spelers opvallend vaak dachten dat zij een basketbal speler waren, zoals zij de bal vasthielden. Vrij veel ballen van Twente werden dan ook geript in contact met Rotterdam of gingen verloren door het gebrek aan support. Toch was het Twente middels Julius Rutgers die de eerste score op het bord wist te zetten. Kort daarna was het echter Rotterdam die de gelijkmaker liet noteren.
Het spel van Twente en het feit dat het geen walk over was, bracht spanning bij de spelers van RRC. Deze spanning werd versterkt door het feit dat een fragiel ogende jongedame, die iedere speler op het veld stiekem als zijn vaste verkering wilde hebben, als scrum half verbaal en met acties duidelijk aanwezig was. Sleurend, vloekend en sturend dreef zij haar teamgenoten voort in de strijd om de bal. Harde tackles en overtredingen niet schuwend, die ze met guitige blik en een knipoog deed verdwijnen in de ogen van de doorgaans professionele Ref. Haar spelwijze frustreerde de captain van Rotterdam dusdanig, dat hij haar een target maakte. Met een snoeiharde maar reglementaire lift tackle trachtte hij haar uit haar spel te brengen. Dit kwam hem echter op een bliksemsnelle bitch slap in het gezicht te staan, die hem deed duizelen. Uw reporter kon zijn eigen ogen als linesman niet geloven en moest navragen of hij het goed had gezien. Omdat de conclusie niet eenduidig was en de ref niets had gezien, liet uw reporter dit incident maar vertwijfeld voorbijgaan. Opnieuw wist Twente middels Julius (the man of the match) en na het harde werk van o.a. Cas Vorgers te scoren en werd het 14 – 05.
Dit joeg de frustratie bij Rotterdam en met name bij de captain opnieuw op. Het verleidde hem tot het opnieuw maken van een lift tackle die hem nu op een gele kaart en opnieuw een bliksemsnelle actie van de jongedame kwam te staan. Beide teams werkten hard en bij Twente kwam langzaam het besef dat deze wedstrijd ook gewoon gewonnen kon worden. Nog steeds met te veel individuele acties werden er meters gemaakt. Jelle gaf een demonstratie meters maken, maar de manier waarop kon ook uitgelegd worden als een brandpreventieoefening. Met de traditionele Drop/Tug and Roll beweging om brandende kleren te doven, wist hij meermalen door de defensie te komen, echter zonder te scoren. RRC wist wel te scoren door de combinatie van goed opvolgend samenspel in combinatie met de tragere opzet van de Twentse verdediging. Twee snelle trys zorgden voor een 14 -17 achterstand voor Twente. De wedstrijd werd feller en leek zich wat te verharden, maar beide teams roken de overwinning. Het spel concentreerde zich in de laatste minuten op het middenveld en golfde op en neer. De laatste kans werd gegrepen door Jesse die zich met zijn krachtige lichaam op kracht door de defensie van RRC wist te werken en in de hoek te scoren. De laatste minuten bracht geen verandering in de stand en Twente had met 19 – 17 terecht van RRC gewonnen. Hoewel er vele individuele acties waren geweest had uiteindelijk het collectief van Twente overwonnen. Twente had onder begeleiding van hun coach Koen Voogt, ondanks zijn vreselijke kledingsmaak, maar daarover later meer, een klinkende overwinning gehaald.

The Cubs,
of waarom het onderwijs en opvoedingssysteem in Nederland collectief faalt
of uw reporter echt oud aan het worden is.
Zoals gezegd zou uw reporter de wedstrijd van the Cubs fluiten, maar omdat Eemland het had laten afweten, werd hem verzocht een training te verzorgen. Nu was dat natuurlijk geen probleem en ging uw reporter voortvarend aan de slag. Met de “hoedjes” werd een heel veld uitgezet met verschillende oefeningen en kon de training beginnen. Onze Ref Rutger bood zijn assistentie aan, die in dankbaarheid werd aanvaard. Om de training te starten werd de groep gevraagd een ronde rond het veld te rennen. Dit leidde tot een wanordelijke chaos, waarbij de jongens en meisjes elkaar zaten te klieren, schopten en duwden. Dit was natuurlijk niet goed genoeg en de groep werd gevraagd om het opnieuw te doen. Nu ging het beter, echter 2 jongemannen liepen achter aan zonder enige poging te doen om boven slentersnelheid uit te komen. Bezorgd dat er mogelijk sprake was van fysieke problemen of ongemak, sprak uw reporter de jongemannen aan. “Was er een reden voor deze wandeling ?” vroeg hij de snaken. Het antwoord deed hem echter bijna stijl achterover vallen. De ene jongeman wist niet waarom hij niet hard had gelopen. De andere had echter wel een helder antwoord. Hij had namelijk geen zin. Op de volgende vraag, of hij dan maar niet beter weg kon gaan, had hij een zo mogelijk nog verrassender antwoord. Met een welgemeend: “dat is een goed idee” draaide hij zich om, liep naar zijn fiets en verdween in de regen. Licht verbijsterd begon uw reporter met de rest van de groep aan de training. Ook in deze groep waren er duidelijk verschillen onder de spelers. Een aantal wilde graag bezig zijn en ook wat leren, maar een flink aantal wilde ook helemaal niets. Van die laatste groep kwamen constant geluiden dat ze het (de oefening) niet kenden, het koud of pijntjes hadden. Veelvuldig gingen ze dan ook maar aan de kant zitten om niets te doen of juist te donderjagen. Al met al heeft uw reporter het ruim een uur en 20 minuten vol weten te houden, maar toen was de koek echt op en beëindigde hij de training, een illusie armer. De jeugd heeft de toekomst zegt men, maar als dit de toekomst is…..(de goeden niet te na gesproken) Ook de wedstrijd van de Turven en Benjamins ging niet door, zodat de normale begeleiders van deze groep zelf met de kids aan de gang gingen. Zeiknat geregend ging uw reporter naar huis om zich te verkleden voor het officiële hoogtepunt van deze jubileum dag.
De receptie
Bij een jubileum hoort een receptie en het huldigen van de jubilaris. Vele (Oud)leden, belangstellenden en hoogwaardigheidsbekleders hadden zich verzameld voor stichtelijke woorden, een hapje en een drankje. Onder de aanwezigen waren een hoop leden uit de begin jaren van the Bulls. Opvallend was het verband tussen de leeftijd, de hoeveelheid haar en de hoeveelheid herinneringen van deze mannen. Verhalen over wedstrijden bij pool temperaturen, tegen reuzen uit Engeland en drankgelagen werden mooier naarmate de verteller ouder en nagenoeg kaal was. Naast de speeches van onze voorzitter en de twee wethouders was het hoogtepunt het aanbieden van een cadeau namens de Toafel aan de club. Dit cadeau bestond uit een drietal onderdelen, te weten een metalen plaat met opschrift, een houten stier op bijna ware grote en een schilderij van hetzelfde machtige dier en werd verbaal begeleid door de Buurmannen Olde Kotte en Rutgers. Na dit officiële hoogtepuntje was het tijd voor het buffet, dat dit keer door de heren Bussink en Nijkamp met liefde was bereid. Hoewel Freddy en Daan in fysieke vorm niets met elkaar gemeen hebben, delen zij de professionele passie voor eten. De chemie die ze daarbij hebben, was in de verschillende gerechten en presentatie terug te vinden. Na een heerlijk vorkje te hebben meegeprikt, was het weer tijd om naar huis te vertrekken voor een laatste verkleed actie.
The Party
Charles Aznavour zong het al, Yesterday when I was young. En deze avond voelde uw reporter zich weer even in de brugklas van het Comeniuscollege te Capelle a/d IJssel. De party had het thema 70s en zou een trip down memorylane worden. Iedereen werd verwacht zich naar het thema te kleden. Nu waren the 70’s een periode waarin verschillende stijlen elkaar opvolgden. Zo waren er de uitlopers van the 60’s met hippie invloeden en lang haar, disco met de wijde pijpen en de Afro’s en de opkomst van de Punk. Nu heeft uw reporter de 70’s bewust meegemaakt en kon zijn kledingkeuze naar eigen historie authentiek invullen. Uw reporter kon namelijk teruggrijpen op zijn klassenfoto’s uit die periode en die lieten een heldere stijl zien. Spijkerbroek, T-shirt in de broek, puntige cowboylaarzen en een spijkerjack. Geboren in een gezin met een KNIL verleden was lang haar uit den boze, zodat een pruik voor dit feest niet aan de orde was. Nu was uw reporter in 1978 op de leeftijd van 14 jaar al uitgegroeid en qua postuur vergelijkbaar, zodat hij nog steeds zijn spijkerjasje uit 1980 (ik weet het iets te jong) en zijn laarzen uit 1978 aankon. Een beetje onwennig rijdend met deze laarzen, die behoorlijke lange punten hebben, vertrok uw reporter naar de club. Daar aangekomen trof hij Old man Maas die in een nylon one piece en een zwarte Afro bij de kleedkamers stond. Daar was de tijdmachine gebouwd die de bezoekers naar de 70’s zou transporteren. Samen met de familie Tode ging uw reporter op avontuur en werd ontvangen door The mad scientist Herr Dr von Veltmann en zijn Goblin Izakson die de werking van de tijdmachine toelichten die zij in de douche hadden gebouwd. Met een laatste waarschuwing niet tegen de verf aan te gaan staan, want die bleef nog 40 jaar nat,werden we de tijdmachine ingeduwd. Na een verjongingskuur in de douche met veel rook en geluid kwamen we aan bij de familie Manning. Geheel in stijl gekleed legden zij het heugelijke feit dat we de trip overleefd hadden, vast op de gevoelige plaat in een decor van een bijpassende Volkswagen bus. In het clubhuis aangekomen trof uw reporter de aanwezigen allemaal verkleed in een bijpassende stijl. Zo was het koppel Bloem als early seventy’s hippie paar, Hangoor Niels als een Saturday Night Fever adept, maar met een hippie pruik en mevrouw Jazet in een Psychedelisch mini jurkje met bijpassende laarzen. Een bijzondere vermelding moet worden gemaakt ten aanzien van het echtpaar Wegkamp/Smit, die als Black and White kopie van elkaar waren verschenen. Opvallend veel heren droegen bloesjes met ruches. Al deze outfits waren zeer kleurrijk en tegelijk bijzonder brandgevaarlijk. Iedereen had zijn best gedaan. Sommigen, net als uw reporter kon uit zijn eigen kledingkast putten. Zo had Martin H. zijn oude Legerjasje aangetrokken, die hij vroeger op de middelbare school droeg. Aspirant Lid Koen V had een van zijn eigen psychedelische overhemden aangetrokken, die hij zelf naar voorbeelden uit het familiealbum had nagemaakt met een patroon uit de Knip. Kennelijk droeg hij dit soort kleding vaker naar zijn werk omdat de patronen de kinderen en collega’s dusdanig in verwarring brachten, dat hij letterlijk geen kind aan ze had. Zijn collega Nico, had een schaap aangetrokken, onder de noemer van een in de periode geliefde Afghaanse jas. Het arme schaap had hij onderweg vanuit het platteland van Duitsland aangereden. De sfeer was uitgelaten en leek in veel opzichte op de klassenavond van klas B28 van het Comenius. De meisjes waren aan het dansen op de herkenbare klanken van Sister Sledge of MUD en de jongens stonden er omheen met een glas in de hand. Het enige verschil was dat het glas nu met bier gevuld was en niet 3Es cola. Het bier en de andere dranken werden getapt door een drietal bijzonder charmante jongedames, die tot de familie Haarhuis-Nijkamp behoorden en aan wie the Bulls veel dank verschuldigd zijn. Uw reporter maakte zijn ronde door de feestgelegenheid, zorgvuldig de fluorverf op de plastic wanden vermijdend en trof nog meer bijzondere verschijningen aan. Anastas had gekozen voor de “Ron Jeremy” look als 70’s pornoster met bijbehorend borsthaar, Marinus deed zijn afkomst eer aan met een tribute aan de veel te vroeg overleden Duitse Albino Heino. Onze eigen croissant was verkleed als een bloemenmeisje van de beroemde band Les Poppys (zie Youtube), maar weigerde te zingen. Sgt I Kuik zag er met zijn blonde afro uit als een mislukte she male, maar vond het zelf wel meevallen, getuige het aantal keren dat hij voor de spiegel stond en André B leek in een vlugge blik op Sir Elton John.
De avond vorderde en de muziek werd steeds beter. Dit en vermoedelijk enig alcohol verleidde de Buurmannen tot het maken van enige moves op de dansvloer. Nu had uw reporter met de heren Ross en Jeroen afgesproken hun moves te laten zien zodra Staying Alive van the Bee Gees werd gedraaid. Eindelijk was het zover en kon uw reporter ook helemaal los. U ziet het wellicht niet aan hem af, maar uw reporter gooit graag de heupjes wat los op deze muziek. Als kleine jongen danste hij altijd al met zijn moeder en doet hij dat zelf nu ook met veel plezier met zijn kleine dame. De hits volgden elkaar in rap tempo op en de bewegingen werden steeds soepeler, de omgeving vervaagde en uw reporter waande zich weer op zijn klassenfeest 38 jaar terug. Waarom 38 jaar en niet veertig?. Heel simpel het was het feest van de eerste memorabele kus….Nu was uw reporter niet opzoek naar een hernieuwing van die ervaring, maar sommige aanwezigen waren wel op zoek naar een memorabele kus. In verband met de privacy zal ik de betrokken man maar met “RJ” aanduiden. Deze warmbloedige mediterraan uitziende man staat bekend om zijn persoonlijke aandacht die hij aan de dames schenkt. Met verve stortte hij zich op een dame die met hem danste en in zekere zin uitdaagde. In een niet geheel periode correcte dans, twerkten de twee op de dansvloer in een steeds intiemere sfeer. Telkens trok de kleine dame RJ aan om hem ook telkens weer af te stoten, geheel ritmisch op de muziek. Langzaam werkten ze naar een hoogtepunt en RJ ging voor de prijs, die memorabele zoen. Zij dook, draaide, schudde en was weg, verdwenen in de rook en de lazerstralen op de dansvloer, RJ in verbijstering achterlatend. Bij the 70’s horen ook Rock en cross overs met andere stijlen. Kiss was typisch zo’n band en mocht ook deze avond niet ontbreken. Nu wilde het geval dat onze Groningse Bull Sietse zich had uitgedost als de fameuze Gene Simmons van de eerder genoemde band. Deze man met de langste tong in Showbusiness en meer dan 2000 bedpartners is een Icoon uit die muziekstijl en sprak onze soms wat excentrieke Sietse kennelijk aan. Toen de hit I was made for loving you werd gedraaid sprong Sietse op de tafel voor een playback show, die vele vrouwelijke fans aan zijn voeten bracht . Voor even waren verschillende veertigers en vijftigers de groupies die ze ooit wilden zijn of waren geweest. Na verscheidene hapjes werd het tijd voor uw reporter zich weer terug te trekken richting zijn warme en uitnodigende bedje. Immers de volgende dag zou de eerste wedstrijd al om 11.00 uur worden gespeeld en moest uw reporter ook weer om 10.00 uur aanwezig zijn. Het feest ging echter door en het volgende deel van dit verslag heeft uw reporter uit tweede hand van betrouwbare ooggetuigen.
Busje komt zo (Stairway to Heaven II)
U kunt zich misschien het verslag van het trainingsweekend in Den Haag nog wel herinneren, waarin gewag werd gemaakt van de escapades van een van onze grote kleine mannen op een doodlopende trap. Kennelijk was deze romantische connectie, die op Ameland was begonnen, dusdanig goed bevallen dat de contacten bleven. De dame in kwestie werd regelmatig in Almelo gesignaleerd, hetgeen tot geluidsoverlast bij huisgenoot V. leidde. Nu is het algemeen bekend, dat jongemannen van rond de 25 jaar overlopen van de testosteron en dat de hoeveelheid van dit hormoon toeneemt, naarmate de lengte geringer is . Zeg maar een stukje natuurlijke compensatie. Onze kleine held had zijn geliefde (misschien zelfs wel pré verloofde, zoals ik hem naar haar zag kijken) bestudeerd terwijl zij haar sexy moves op de dansvloer deed. Dit had bij hem de temperatuur doen stijgen en zijn lustgevoelens naar een hoogtepunt gestuwd. Omdat hij geleerd had dat je de druk niet te hoog mag laten oplopen, lokte hij zijn geliefde naar de teletijd machine alwaar hij vanuit een vooropgezet plan, een liefdesnestje met kartonnen dozen kabels en slangen had gemaakt. Kortom “every girls dream”. Aldaar verleidde hij haar tot het samensmelten van lichaam en geest in de rituele dans die de liefde heet en verdronken zij in elkaars ogen. De twee jong geliefden hadden echter geen rekening gehouden met het groepsgevoel. Aangetrokken door de oerkreten van het paar en het ritmisch kraken van de bankjes gingen meerdere teamgenoten opnieuw op reis door de tijdmachine om in de VW bus op de eerste rang plaats te kunnen nemen. In het busje wachten zij op wat of wie komen ging en deelden mee in het hemelse moment van de jong geliefden. Om de sfeer verder te verhogen bedachten deze vrienden dat hun teamgenoot wat ritmische ondersteuning kon gebruiken. De oplossing werd gevonden in het plaatsen van een draadloze speaker in de ruimte en door middel van verzoeknummers uit de zaal het ritme te dicteren. Hoewel uw reporter er niet in persoon bij is geweest, wil hij opnieuw zijn respect uitspreken voor onze jonge kleine held, die opnieuw onder extreme externe druk wist te presteren. Ook dat is kennelijk The Bulls Way.
Big Bulls II vs Groningen III 14-17
Op het onchristelijke tijdstip van tien uur in de morgen was uw reporter weer op de club aanwezig. Hoewel hij geen alcohol had genuttigd was hij wel een beetje brak van de lange dagen en de korte nachten. Om een voor hem volslagen onbekende reden was de eerste wedstrijd om 11.00 gepland, tegen het advies van de Technische Commissie in. Gelukkig maakte de tegenstander er niet zo’n punt van en waren ze op tijd aanwezig. The Bulls verzamelden zich ook en kwamen of uit een kleedkamer of hun voertuig gerold. Anderen strompelden van hun fiets na een korte nacht in het eigen bed. In de week ervoor was het 2e team van 29 mogelijke spelers gereduceerd tot 15 spelers en een schamele reservebank met spelers van ruim in de vijftig. Het derde van Groningen was niet gelijk aan het team waartegen the Bulls eerder hadden gespeeld. Er was duidelijk een verjonging opgetreden. Behalve een aantal hardnekkige katers stond niets een leuke wedstrijd in de weg. Het weer had zich van het dipje van de vorige dag hersteld en de zon straalde. De wedstrijd werd door de immer charmante Els, moeder van Big Bang Basje, geleid en er stond zowaar al publiek langs het veld.
De wedstrijd begon en misschien wat onverwacht wisten the Bulls zich goed staande te houden ondanks een chronisch gebrek aan slaap en hier of daar een stevige kater. In de scrum waren the Bulls dominant, de Line Out liep redelijk. Verdedigend zat het behoorlijk dicht, maar aanvallend was het wat te statisch. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de score door Mathijs “Gingerbeard” werd geopend. Hierna werd de wedstrijd voornamelijk op het middenveld gespeeld. Tijdens een van de scrums werden de effecten van de voorgaande dag en avond pijnlijk (en hoorbaar) zichtbaar. Jeroen had het onfortuinlijke geluk dat Nico als 2e rij achter hem stond. Nog licht beneveld verloor Nico zijn grip tijdens het binden en bond opnieuw tussen de benen van onze arme recent gehuwde Jeroen. Een bijna flauwte en een hoge gil galmde over het veld waar na Jeroen liggend op het veld zijn klokkenspel teder beroerde en zachtjes my precious, my precious prevelend. Nico had namelijk met zijn vlezige duim de rechter testikel van Jeroen teruggeduwd naar de uitgangspositie voor het indalen. Gelukkig kon Jeroen de wedstrijd voortzetten en merkte dat hij vrijer kon spelen nu tenminste 1 van zijn testikels veilig was opgeborgen. Met grote onverschrokkenheid wierp Jeroen zich op zijn tegenstanders en maakte verscheidene head on tackles, die door zijn persoonlijke paparazzi op de digitale plaat zijn vastgelegd. Wellicht dat hij volgend seizoen nog beter speelt indien parttime Uroloog Nico ook zijn linkerbal weet te “bespelen”.
Een andere revelatie van de wedstrijd was Anastas. Normaal bekend om een wat beschouwende houding in het veld. Hij staat regelmatig te dromen. Nu was hij duidelijk aanwezig en vooraan in de strijd. Hij sleurde, tackelde en scoorde zelfs, geheel tegen zijn normale spelpatroon in. De reden hiervoor is wellicht gelegen in de verhoogde Testosteron spiegel nog van de vorige avond of het feit dat hij met de te kleine schoenen speelde. In ieder geval zal de TC niet schuwen deze wat onmenselijke stimuleringsmiddelen ook volgend seizoen speciaal op Anni in te zetten. Groningen liet zich in de wedstrijd niet onbetuigd. Met name hun Fly Half was zeer bewegelijk en hun behoorlijk forse nummer 20 wist een bedrieglijke snelheid ten toon te spreiden. De schoonheid van zijn score deed hij echter teniet door over de lijn zich als een Victoriaanse maagd neer te vlijen en niet als een echte vent naar de grond te duiken.
Het volgende deel van het verslag schrijft uw reporter met enige schroom en tegenzin. Echter als reporter heeft hij de plicht om zo objectief mogelijk te rapporteren, dus kan deze zwarte episode niet onvermeld blijven. Zoals u weet heeft uw reporter Indonesische roots en als allochtoon uit de Gordel van Smaragd was uw reporter dan ook blij met de komst van een speler met een zelfde soort achtergrond, ondanks dat hij in Albergen en Bornerbroek was opgegroeid. Een prettige verrassing was dan ook dat deze niet nader te noemen jongeman en innovatief ondernemer bloedsnel en bewegelijk is. Eindelijk een getint weerwoord op die blonde bliksemschicht Tammo en een aanvulling voor het 2e team. Langzaam zag uw reporter deze ruwe diamant groeien en de natuurlijke bescheidenheid verdwijnen. De runs werden steeds effectiever, verdedigers werden steeds wanhopiger en de scores kwamen. Zo ook deze zondag. Deze kleine pinda (ik mag dat zeggen, ben er zelf een) sneed door de defensie van Groningen, legde verdedigers in de luren, draaide, versnelde en scoorde. Althans dat dacht hij. Verblind door het zonlicht en de euforie van zijn eigen actie had hij de bal voor de lijn gedrukt. Gegeven de voorwaartse beweging van de bal, was de pick up en score van Mathijs te vergeefs en werd een scrum gegeven. Hierna wist Groningen nog twee keer te scoren en kon Almelo ondanks alle inspanningen niet meer langszij komen. Een leuke wedstrijd was gespeeld, maar helaas verloren met 14-17. Bijzondere vermelding krijgt het debuut van Jan Ten Hoope, een vader die in navolging van zijn kids nu zelf het tenue had aangetrokken en zijn eerste verdienstelijke wedstrijd had gespeeld.
Big Bulls I vs Octopus mix 64 – 10
Nu was het tijd voor de wedstrijd van het eerste team. Ook hier had de korte nacht en de gezelligheid zijn sporen op de spelers nagelaten. Er werd heel zachtjes gesproken en de zonnebrillen waren niet alleen op als bescherming tegen de zon. Inmiddels waren de supporters weer in grote getale toegestroomd en was het een drukte van jewelste. Uden was met een incompleet team afgereisd en kreeg aanvulling vanuit zowel Bulls II in de personen van Mark Vrasdonk en de voorzitter en vanuit Groningen. Toch was het Octopus die na 5 minuten de eerste klap uitdeelde, via een break van hun Fly Half. De eerste 5 punten stonden op het bord voor de tegenstander, terwijl the Bulls de kater van zich af probeerden te schudden. Gelukkig wist nog geen 3 minuten later Fokko de score gelijk te trekken en ging de motor bij the Bulls een beetje lopen. Zoals gebruikelijk was de scrum van the Bulls dominant, maar kwam het spel in de lijn nog niet tot zijn recht. Het duurde tot de 16e minuut tot dat Tammo in scoringspositie werd gebracht en met de conversie van Jelmer de 12-7 liet aantekenen. Uden bleef goed weerstand bieden en maakte het Almelo nog best moeilijk, maar The Bulls maakten het zich vooral zelf moeilijk. Ook nu weer kwamen niet alle passes goed aan. was de timing wat rommelig en werden er weer knock on’s gemaakt op 3 meter van de trylijn. Er waren echter ook geweldige aanvallen te zien, met perfecte timing, mannetjes uitspelen en overlap. Kort voor het einde van de eerste helft maakte Jelmer de volgende score en ging men de rust in met 17-5.
44 seconden in de 2e helft brak diezelfde Jelmer door na de kick off, nagezeten door zijn amechtig hijgende vader en scoorde de volgende try en conversie. Hierna gingen the Bulls los, mede door het wegvallen van spelers bij Uden kreeg Almelo alle ruimte. Zo scoorde Johan, dit keer zonder pruik en kon Jelmer nog een score optekenen, na fantastisch loopwerk van Edwin “mini Vos”. Mini Vosje was sowieso op dreef want hij wist nog 2 keer de trylijn zelf te bereiken. Ook Leroy en Ruben wisten te scoren. De wedstrijd werd afgesloten met een conversie van Johan en een sportieve wedstrijd die paste bij de geest van de dag was afgelopen met een stand van 64-10. Ook Uden had namelijk nog een keer gescoord.
Lady Bulls vs Lady Obelix 41-0
De hoofdact van het zondagprogramma was natuurlijk de wedstrijd van the Lady Bulls tegen de dames van Obelix. Ontstaan als een gedachte tijdens weer eens een Bulls playersnight zonder (met uitzondering van onze croissant )vrouwelijke spelers had de TC het plan opgevat om tijdens dit weekend een dames team op de been te brengen. Met wat bluf en enkele mailtjes was het wonderwel gelukt om een team op de been te krijgen. The lady Bulls waren samengesteld uit ervaren speelsters, zoals Margaux, Kanysha en Salomé, maar ook enthousiaste nieuwelingen, zoals Marvins betere helft, Moniek en haar vriendin Floor en de oudste dochter Esther en de jongste Lydia van Harold H. Een bijzonder koppel waren de dames Lotte en Willemien, in leeftijd ver uit elkaar, maar beiden gebonden aan de sport via Gingerbeard Mathijs. Door tussenkomst van onze vriendelijke Brabo en kosmopoliet Ben waren als tegenstander de dames van Obelix geregeld. Obelix had natuurlijk veel meer ervaring, zowel op het veld, als op het zand, maar zou als team heel goed passen bij de sfeer van de dag. In oorsprong zou Els de wedstrijd leiden, maar een blessure voorkwam dat, zodat de arbitrage door een net geaccrediteerde scheidsrechter van Groningen werd verricht. Na de kick off gingen de dames van start en hoewel de ervaring van Obelix duidelijk was, waren the Lady Bulls zichtbaar niet van plan zich zomaar naar het abattoir te laten leiden. Met een ongekende felheid probeerden zij de bal te veroveren of tackles te maken. De ervaren dames van Almelo deden dat volop gevolgd door hun minder ervaren teamgenoten. Lotte en Willemien trokken ieder afzonderlijk een sprint van ruim 30 meter om een tegenstander terug te halen, maar konden helaas geen try voorkomen. Met de bal in de hand wisten vooral Esther en de dames Moniek en Floor meters te maken, maar onervarenheid en een beetje angst voor de tegenstander weerhielden hen van scoren. Ondertussen wist Obelix regelmatig de trylijn te vinden, maar minder vaak dan op basis van de ervaring verwacht mocht worden. De tegenstand van the Bulls was simpelweg te zwaar. Toch konden de dames van Almelo een nederlaag niet voorkomen. Het was echter hun verdienste dat Obelix niet meer had gescoord. Al met al was het een geweldig gezicht om de dames zich tot het uiterste in te zien spannen en daarbij plezier te hebben. Waarlijk een passend sportief einde van het jubileum weekend.
Na het douchen, dat gelukkig weer kon omdat de tijdmachine was verwijderd, net als het liefdesnestje, sloot uw reporter nog even aan voor een broodje varken van het spit en een drankje. De heren Izaks en Maas deden weer op hun eigen wijze de verloting en het was goed toeven in de zon. Uw reporter zat aan zijn max, nam afscheid en ging naar huis. Daar aangekomen plofte hij op de bank en de kleine kroop tegen hem aan. Zij babbelde en hij viel in slaap. Het was een zwaar, maar mooi weekend geweest en vele veertigers en vijftigers voelden zich weer even jong. Het weekend was in niet te vergelijken met andere jubilea, maar typisch Bulls en dat is ook heel mooi, beseft uw reporter nu. Op naar de 50 jaar.

Uw reporter.