shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Kampioenswedstrijd 26 maart 2017

The Big Bulls 1 vs ERC 69 1

86-0

We are the Champions (Queen, 1977)

Zoals u als rechtgeaarde Bulls fan weet, was het afgelopen zondag een historische dag op het Wendelgoor. The Bulls konden na een jaar van afwezigheid weer promoveren naar de 2e klasse, bij winst op de buren uit Enschede. Reden genoeg voor deze reporter in ruste om weer eens het gras en het ovaal te besnuffelen.

Het afgelopen seizoen had ondergetekende geen tijd gehad om naar het veld van the Bulls af te reizen. Zijn studie te Amsterdam vergt heel veel tijd, die voornamelijk na het werk en in het weekend moet worden gevonden. Daarnaast zijn er ook nog twee dames die de nodige terechte aandacht vergen, dus het edele rugbyspel is wat naar de achtergrond verdrongen. Vanwege het bewust ontberen van Facebook en andere sociale media was de informatievoorziening over het wel en wee van de club wat karig en beperkte zich tot het periodiek nazien van de standen op de NRB site en een enkel mailtje van de secretaris. Dit neemt niet weg dat de opmars van het eerste team mij niet was ontgaan en mij, nog steeds als volwaardig lid, vrolijk stemde. Met blijde verwachting nam uw voormalig reporter dan ook de warme uitnodiging van enkele spelers (Bedankt Ruben en Rieni) aan om de cruciale wedstijd live te aanschouwen. Dit kon ook omdat uw voormalig reporter net die voorgaande dinsdag een vak met een tentamen had afgesloten en daarmee tussen twee vakken zat, tijdelijk zonder studiedruk.
Gegeven het mooie weer was het niet moeilijk om de dames te overtuigen mij naar het veld te vergezellen en rond 14.20 uur betraden wij het terrein. De hoeveelheid mensen was welhaast overweldigend. In al zijn (beperkte) jaren als lid heeft uw voormalig reporter niet zo’n grote schare aan fans van de gecombineerde clubs bij elkaar gezien. Zoals altijd was de sfeer goed en op weg naar een mooi plekje werd door mij vele handen geschud en prettige woorden gewisseld met vele bekenden die het leuk vonden ons weer te zien. Er waren natuurlijk ook mensen die verbaast waren of niet goed raad wisten met mijn aanwezigheid. Hier ging men verschillend mee om, maar het was opvallend om te zien hoe velen van hen last kregen van een acute visuele handicap, zoals Oost Indische Blindheid. Ach ze droegen niet voor niets Stevie Wonder Zonnebrillen.

De wedstrijd begon en het was voor uw voormalig reporter goed om te zien dat zovele goede spelers nog speelden en belangrijker nog weer waren teruggekeerd. Ook de voor mij nieuwe spelers maakten een hele goede indruk. Het meest opvallende in die eerste minuten was echter het verschil in kapsels met het jaar er voor. Ara en Thijs waren nu getooid met een kuif die deed denken aan de zanger van the Human League en het kapsel en de baard van Mathijs deed vermoeden dat hij  Bear Grylls had opgegeten. Dit is waarschijnlijk niet waar, vooral omdat Ahmet en Niels daarvoor the Usual Suspects zijn. De wedstrijd werd geleid door the Bulls eigen meesterfluiter en Bionische Man Marinus B, die met zijn titanium heupen iedereen er uit wist te lopen.

Na aanvankelijk wat spanning in de eerste minuten kwam het team los en werd de eerste score in de hoek gemaakt. De score werd begeleid door het Wierdense Beest of te wel het Carbid kanon van Jelle en Mathijs. Hiermee werd de aftrap gegeven voor een gestage stroom aan scores, waartegen zelfs de buitenlandse inbreng van Enschede niets in kon brengen. Voor mij als voormalig back ging de aandacht vooral naar het lijnspel uit. Met veel snelheid werd de bal gespeeld en op het eerste gezicht onmogelijke passes kwamen aan. Opvallend was ook de variatie in het spel,  met de opkomende nummer 15 en vooral de opvolging in de aanval. Bekende zekerheden zoals een Fokko en Tammo maakten nog steeds hun break, maar de scores konden ook door anderen in combinatie met de voorwaartsen worden gemaakt. Het was duidelijk dat deze spelers een mooie ontwikkeling hadden doorgemaakt en verder waren gekomen in het rugbyspel. Het meest opvallende was echter het plezier waarmee werd gespeeld. Nu is het altijd leuk om in een winning team te spelen, maar dit leek dieper te zitten en dat was te zien. Spelers waren niet egoïstisch en werkten voor elkaar. De wissels leefden mee en waren betrokken en er viel geen onvertogen woord, zelfs niet toen Jelmer recht voor de palen de conversie op de cornervlag deed belanden. Wie er allemaal scoorden kan ik u niet zeggen zonder mensen te kort te doen, maar een paar staan op mijn netvlies gebrand. Ik noem u de onmogelijk lange pass van Ruben die toch werd opgepakt millimeters boven de grond, waardoor ERC volledig werd verrast.  De 1 op 2 situatie waarbij Fokko de Full Back radeloos achterliet op het verkeerde Italiaanse been. De Buffel tries van Niels, als dan niet met ondersteuning van Ahmet en last but not least de try van Peter Old Man Maas, die na twee eerder pogingen als winger toch de bal over de lijn wist te brengen.

Niet alleen de backs werkten hard, maar ook de voorwaartsen. Pascal was zijn knieproblemen duidelijk te boven en draafde als Henri Buitenzorg tackelend over het veld. Daan Octo, die met zijn karakteristiek zwaaiende armen ploegend meters maakte. Het duo Maarten en Jon die voor stabiliteit in de scrum maar zeker ook voor voorwaartse beweging zorgden, waarbij Jon zich als de 4e derde rijer opstelde. Het meest opvallende waren de tackles door de flankers. Er werd geveegd geklopt en gezogen. Een actie was het meest memorabel en wel het schoonvegen van de ruck door Mathijs. De ongelukkige speler van ERC werd uiteindelijk teruggevonden halverwege het Bootcamp parcour.

Het eindsignaal was een bevrijding voor ERC omdat de score onder de 100 was gebleven en een ontlading voor het team en de direct betrokkenen. The Bulls hadden het gered en waren kampioen geworden. Van een afstand beschouwend kon u reporter genieten van wat hij zag. Oprechte blijdschap en sportieve kameraadschap. Een mooie afsluiting van het seizoen. Voor uw voormalig reporter was dat het sein om zich discreet terug te trekken. Feestjes zijn niet zijn ding en dit feest was van de spelers en de trainer(s).

Het was een mooie middag met leuk rugby in een goede sfeer. Hulde aan de trainer en de spelers die dit gezamenlijk voor elkaar hebben gekregen, met hard werken voor en met elkaar. Nu nog de winst op Ameland en het succes is helemaal compleet. Veel geluk in de 2e klasse en vooral veel speelplezier, want daarmee wordt de basis voor het succes gelegd.

In het seizoen 2018-2019 hoop ik bij leven en welzijn het ovaal weer zelf op te pakken. Tot die tijd groet ik u.

 

Uw voormalig reporter