shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Oud tegen Jong, 29 juni 2014

Met de nog aangename temperatuur en de vriendelijke schemering die past bij een zomeravond reed uw reporter over de A35 richting the Bulls. Hij had al een paar weken zijn gezicht niet laten zien op de club en moest nodig even wat zaken doorspreken. Daar aangekomen zag hij dat het de laatste tafelavond van het seizoen was. Naast een flink aantal spelers waren de oude mannen, al dan niet met partner ruim vertegenwoordigd en werd uw reporter zowaar door het elite gezelschap van de tafel met vriendelijke gebaren gewenkt. Na onmiddellijk ingesloten te zijn, zodat ontsnappen zonder geweld niet mogelijk was, werd uw reporter gemeld, dat hij geselecteerd was. Nu kan een selectie heel eervol zijn, maar tegelijkertijd kan een selectie alle kenmerken in zich dragen van die van de “aangewezen vrijwilliger”. In dit laatste geval betekent dit zelden iets goeds. Denk hierbij aan al die oorlog en horrorfilms waarbij de aangewezen vrijwilliger de aftiteling nimmer haalt. Met spanning in het lijf nam uw reporter de uitgestoken hand in ontvangst en liet hij de vriendschappelijke arm om de schouder zich welgevallen, in afwachting van wat er ging komen. Uw reporter kreeg te horen dat hij geselecteerd was om het volgende jaar als speler een bijdrage te leveren aan het Tafelteam op Ameland. Een leuk en loffelijk streven, vooral omdat de heren ook hadden besloten om minimaal maandelijks er een training aan te wijden. In dankbaarheid werd de selectie dan ook door uw reporter aanvaard en snikte hij stilletjes een traantje weg van pure emotie. Na verschillende andere zwaarwegende rugbyzaken te hebben besproken toog uw reporter weer snel naar huis, want het zou een vermoeiend weekend worden. Om 08.00 uur zou de bolide weer aangetrapt worden om uiterlijk om 10.00 uur in Amsterdam aan te komen op het Nationale Rugbycomplex voor een Algemene Ledenvergadering van de NRB. Er zouden zwaarwichtige onderwerpen op de agenda staan die ook The Bulls betroffen en niet onbelangrijk de kampioenen van het seizoen 2013/2014 zouden gehuldigd worden. Omdat uw reporter het volstrekt ongepast vond dat deze eer hem alleen te beurt zou vallen, had hij Ross en Ahmet bereid gevonden om hem daarbij te vergezellen. Even voor 10.00 uur waren we allen te Amsterdam en kon de ALV beginnen. Nu houdt uw reporter zelf van een korte, strakke en goed voorbereidde vergadering, maar had hij inmiddels geleerd dat dit niet altijd het geval is bij de NRB. In een volslagen chaos van mannen in blazers die zichzelf graag hoorden spreken, werd duidelijk dat de NRB feitelijk failliet is, niemand weet of wil toegeven hoe het gat is ontstaan en de leden het financiële gat met een verhoging van de bondscontributie mogen dichten. Belangrijker en zorgelijker is echter dat niemand weet of met het dichten van het gat ook alle problemen “getackeld” zijn. Naast het financiële debacle werd ook het dispensatiereglement besproken. Ook hierin rammelde het een en ander, maar kon gedeeltelijk gerepareerd worden tijdens de vergadering. Inmiddels was de vergadering die tot 13.00 uur was gepland uitgelopen tot omstreeks de klok van 14.30 uur en leek er een einde aan al deze waanzin te komen. Het grote moment van de huldiging van de kampioenen was daar. Zowel Ross, als Ahmet schrokken wakker, rechten hun rug, deden de stropdas nog een goed voor en trilden van opwinding. Toen nam de voorzitter dan de NRB het woord, schraapte zijn keel en kondigde het onderwerp aan. De heer Blaas die de competitie als bestuurslid onder zijn hoede heeft, stapte naar voren en sprak de legendarische woorden:” Omdat schildjes duur zijn, niemand ze toch komt ophalen en verzenden geld kost, schaffen we de huldiging af. Een alternatief hebben we nu niet, maar misschien maken we een oorkonde.” Ongeloof golfde door de verbijsterde zaal. Over het gezicht van Ross gleden alle stadia van verbijstering, terwijl hij deze historische woorden in zijn brein vertaalde naar het Engels. Onze doorgaans stoïcijnse captain maakte zich briesend op voor een charge naar de bestuurstafel om zijn ongenoegen kenbaar te maken en kon slechts met zachte dwang tot enige kalmte worden gemaand. Uw reporter voelde zich geroepen om een stem aan dit collectieve ongenoegen te geven en stapte naar de microfoon. Met duidelijke woorden werd kenbaar gemaakt dat in een sport waarbij respect hoog in het vaandel staat een dergelijke actie als volstrekt respectloos moet worden gezien. Een mededeling vooraf, telefonisch of per mail, die de reis van Ahmet en Ross overbodig had gemaakt was wel het minste geweest dat men had kunnen doen. Uiteraard had de Bond hier geen weerwoord op en trachtte met een snel applaus voor de kampioenen en een foto de boel wat te sussen. Met enige schaamte lieten the Bulls, maar ook Groningen zich deze twijfelachtige eer welgevallen, maar de toon was gezet. Gelukkig konden uw reporter en de beide andere heren deze poppenkast snel verlaten en het weekend vervolgen.

Na weer herenigd met zijn lief te zijn, brak voor uw reporter een mooie avond aan met een bezoek aan een voorstelling in Caré en een overnachting in een luxe hotel. De avond was zacht, het eten zalig, het gezelschap subliem, de voorstelling mooi en de overnachting romantisch. Geheel weer opgeladen zat uw reporter op zondagmorgen aan een copieus ontbijt, met uizicht over de grachten, dat geheel aan alle hooggespannen verwachtingen voldeed. Normaal gesproken zou familie en vriendenbezoek een dergelijk weekendje vervolmaken maar nu moest uw reporter weer tijdig in Almelo zijn voor Jong tegen Oud. Na het uitchecken werd de reis naar het oosten weer vlot aanvaard. Helemaal op tijd kon uw reporter het niet redden, maar rond de klok van 13.15 uur liep hij het terrein van the Bulls op. Inmiddels was het weer helemaal omgeslagen. Was het op zaterdag nog strak blauw, nu kleurde het grijs en was het bijzonder nat. Piep tegen Stok was net afgelopen met een klinkende overwinning voor Piep en een genante blessure voor een clubicoon bij Stok. Überbuurman Bert, rugbyveteraan en verdediger van de vrije wereld, met net een tour of duty in het Ottomaanse Rijk achter de rug, raakte geblesseerd bij het uit het veld stappen. Compleet met Coolpack en Brache strompelde hij rond, luid verkondigend dat Ameland 2015 hierdoor niet in gevaar komt. In de stromende regen waren inmiddels de Cubs/Junioren bezig met een partijtje sevens. Het pleziert spatte eraf, vooral bij het uitvoeren van bellyslides tijdens het scoren of een poging om te tackelen. Toen begon het wat te weerlichten en te rommelen en was het tijd om het veld te ontruimen. Voor uw reporter het signaal om zich verder om te kleden. Reeds in het hotel had uw reporter zijn voorbereidingen getroffen, op het gebied van tapen en smeren, zodat hij zich kon beperken tot het aantrekken van shirt en schoenen. De voorbereiding op de wedstrijd van Oud begon vorm te krijgen. Er werd wat gelopen, gesprongen, gerekt en met de armen gedraaid. Alle bewegingen waren bedachtzaam en zorgvuldig om de blessures te bewaren tot de wedstrijd en niet ervoor. Na instructie van de Ref, onze gewaardeerde Head Coach Ross, was het tijd voor de gebruikelijke goedmoedige beledigingen. In het kader van de participatie samenleving, het toenemende beroep op de mantelzorg en de familiewaarden bij the Bulls werd Oud getrakteerd op koude Brinta, welke per lepel werd gevoerd. Nu is uw reporter niet vies van een bordje Brinta, maar koud met water aangelengd verdient dit gerecht op zijn zachts gezegd geen enkele culinaire aanbeveling. Jong ontving in retour van Oud een bevlekte Wibra onderbroek, als teken van hun eigen onervarenheid en het net uit de luiers zijn. Gegeven de leeftijd van Oud was andersom even zo goed te verdedigen, gegeven het feit dat menig Oud speler de “Tena-leeftijd” reeds bereikt had. Het team van Oud stond onder leiding van Sjef en had een gemêleerde leeftijdsopbouw. Echte krakende wagens zoals Sjef en Jan Smit van ruim in de 60, jonge ouderen zoals Marinus, Freddy en André die de 50 waren gepasseerd en oudere jongeren, die de 35 voorbij waren, maar nog veilig onder de leeftijd van Abraham verbleven. Jong was in de bloei van hun leven met als jongste captain Mathijs en een gemiddelde leeftijd van rond de 22 jaar.

De Kick off liet zien dat de teneur van de wedstrijd niet anders was, dan in voorgaande jaren. Zwoegen van Oud en speelse snelheid van Jong. In de scrum wist Oud zijn kracht en ervaring meermalen om te zetten in balwinst, maar in the Backs werd Oud op snelheid simpelweg overklast. De score liep gestaag op, veelal via de buitenkant waar Bakker Junior zijn fenomenale snelheid tentoonspreidde. Ook via het midden waren the backs niet solide genoeg om de aanvallen van ondermeer Ruben en Fokko te stoppen. Gelukkig wist Sjef met ware doodsverachting nog enkele aanvallen te verijdelen, maar moest helaas na een korte tijd het veld geblesseerd verlaten. Hetzelfde gold voor onze zichtbaar afgetrainde penningmeester, die na een actie langs de lijn ook het strijdperk ondersteund moest verlaten. Veertig minuten sleepte de afstraffing van Oud zich voort, verder versterkt door het feit dat Oud nauwelijks reserve spelers had, behalve “gekeusde helden” zoals Dirk en Danny. De tweede helft was niet wezenlijk anders, maar de puntenmachine van Jong leek wat opgedroogd. Bakker Junior zat wat meer aan de kant, Jong maakte wat minder drukte om te scoren en Oud werd verdedigend wat sterker. Gelukkig had Oud nog de mogelijkheid van de aanval via de Gouden Broek. Deze speler mag niet aangepakt en vooral niet getackeld worden. Dit leverde uiteindelijk de 21 punten voor Oud op, die alleen al vanwege de inzet van de ouderen zeer verdient was. Met de tong op de schoenen behaalde Oud het eindsignaal en was een leuke en sportieve wedstrijd weer tot een einde gekomen. Jong had naar verwachting gewonnen en oud met respect behandeld. Oud had weer oude tijden doen herleven, al was het maar in hun eigen fantasie. Dit laatste werd pijnlijk blootgelegd door de opmerking van de kleine meid van uw reporter, met de woorden: “Pappi, je bent niet meer zo snel hè als die kleine jongens”. Dit terwijl hij zelf dacht dat dit nog wel meeviel…..

Na het douchen was het tijd voor de bekendmaking van Calf, Bull en Buurman van het jaar. De buurmannen stonden in vol ornaat op de stoel en begonnen met hun voordracht. Bij de jeugd waren Ara, Tanno en Vincent genomineerd voor Calf of the Year. Allen werden geroemd voor hun kwaliteiten als mens, (team)speler en Bull, waarna Vincent de eer te beurt viel. Hierna waren de senioren aan de beurt. Nick van Dongen en Gerald waren genomineerd voor hun werk en inzet in het 2e team van het afgelopen jaar. De titel Bull of the Year werd echter aan alle spelers toe bedeeld, die hadden bijgedragen aan het kampioenschap van het 1e team. Het shirt werd in dankbaarheid door de captain Ahmet aanvaard, met de belofte dat deze ingelijst in het nieuwe clubhuis een plekje zou krijgen. Tot slot werd de titel Buurman of the Year aan de zeer sympathieke heer D. Burgwal toegekend. Zeer terecht werd hij geroemd om zijn inzet op alle terreinen voor de club en het 2e team in het bijzonder. Een mooie dag en een bijzonder weekend was hiermee teneinde gekomen. Een deel van de aanwezigen bleef hangen om voetbal te kunnen bekijken. Uw reporter is “hard core” en kijkt dus geen voetbal, zelfs niet van Oranje. Hand in hand liepen uw reporter en zijn kleine weer naar de auto. “Was leuk hè papa?” sprak zij met een brede smile, plakkend van de appelsap en Fristy. “Ja, dat was het zeker”, sprak uw reporter met een even grote smile op zijn gezicht. Nagenietend van de inspanning en de sfeer, de gedachte aan de spierpijn die zeker zou volgen verdringend. Het was een mooie afsluiting van een bijzonder seizoen. Nu even op vakantie en 25 juli weer aan de bak met de trainingen. La Belle France lonkte en zou het ovaal even doen vergeten, maar ondanks dat kijkt uw reporter alweer uit naar het volgende seizoen. Hij hoopt u ook!

Fijne vakantie en wellicht tot volgend seizoen langs de lijn of in het veld.

Uw reporter