“I have a dream”. (September 2013)

Vrijdag 06 september was het zover. Uw reporter was ook present om deze bijzondere middag mee te maken en te verslaan. De wegbewijzering was uitgezet, de vrijwilligers stonden opgelijnd en de poort stond open. Langzaam verstreek de tijd en even voor 16.00 uur verschenen de eerste kinderen met hun ouders om kennis te maken met het Rugbyspel. De organisatie had met dank aan de sponsoren een slim systeem bedacht waarbij de kinderen in verschillende kleuren werden ingedeeld, zichtbaar dankzij de gesponsorde T-shirts. Om 16.30 uur begon het spektakel en zwermden de kinderen met begeleiders en trainers in de vorm van seniorleden en actieve jeugdleden, uit over het veld. In een circuit van 5 stations werden de kinderen, waaronder ook verschillende enthousiaste meiden, op een speelse wijze bekend gemaakt met de bal en het spel. Overal waar je keek zag je fanatieke en blije kindergezichten, rood van gezonde inspanning. Ook de trainers hadden zichtbaar lol in wat ze deden en de ouders straalden tevreden vertrouwen uit. Gedurende de eerste week van september was het weer en de temperatuur langzaam opgestuwd naar zomerse waarden. Het hoogtepunt lag op de donderdag, maar de vrijdag kende nog steeds een waarde van 28 graden Celsius. Helaas was er onweer voorspeld en na een klein half uurtje begon het te rommelen en uiteindelijk te flitsen. Dit noopte de organisatie tot het stilleggen van de activiteiten in verband met het gevaar op een blikseminslag. En zo stond iedereen enkele minuten later onder het afdak of in het clubhuis naar de stromende regen te turen, voorzien van een gratis ijsje.

 Gelukkig kon na een half uurtje en een constante blik op de hemel weer gestart worden. Dit keer werden de activiteiten omlijst door een dubbele regenboog, waardoor het leek alsof de kids in een zonovergoten hemelsdecor aan het spelen waren. Na de 5 verschillende oefeningen door lopen te hebben werd er afgesloten met een partijtje tag rugby. In deze kindvriendelijke spelsoort worden er geen tackles gemaakt, maar moeten linten veroverd worden, waarna de bal overgaat naar de andere partij. De bijzonder geslaagde middag werd afgesloten met patat en brood op een stok, waarna alle kinderen tevreden met een goody bag naar huis ging.

De realisatie van de droom om een florerende en omvangrijke jeugdafdeling verder op te zetten, was met deze middag weer een stap dichterbij gekomen.  Oprecht een petje af voor alle betrokkenen en sponsoren!!!

 Niet alleen voor de jeugd hebben we dromen, maar ook voor de senioren. Uw reporter droomt van een succesvol seizoen, met 2 competitieve teams, waarvan alle spelers zich verder ontwikkelen. Eind vorig seizoen was er de klad in de ontwikkeling en motivatie van de spelersgroep gekomen en stonden de trainers voor hun gevoel op een T-splitsing. Zoals de Engelsen zeggen: It could go either way. Na een stevige discussie, waarbij beide kanten uitgesproken en gehoord werden, werd begonnen aan het nieuwe seizoen. De trainingen lieten een positieve ontwikkeling zien, die hoopvol stemde, net als de verschillende oefentoernooien. Uw reporter vertrok dan ook deze zondag in de stromende regen, maar met een positief gevoel naar de club, voor de eerste wedstrijden van het seizoen. Het tweede team zou aan moeten treden tegen Feanster, het bekende team uit Heerenveen. Zoals u weet , ondersteunt uw reporter het onafhankelijkheidsstreven van de Friezen en Feanster in het bijzonder, maar geheel om zijn eigen redenen. In voorgaande verslagen heeft hij daar genoegzaam bij stilgestaan. Feanster is een fysieke ploeg, die het iedere tegenstander moeilijk kan maken en dus ook the Bulls. Toch zag uw reporter de wedstrijd met vertrouwen tegemoet, al was het maar vanwege de kwaliteit die the Bulls op de mat konden brengen. Alle spelers die waren opgesteld, hadden in het eerste gespeeld of hadden zeker die capaciteit. Ze waren fit en gefocused, met een juiste balans tussen kracht en snelheid.

 Toch verliep de aanloop tot de aftrap niet geheel vlekkeloos. Spelers lieten het te elfder ure afweten, vanwege “culturele” verplichtingen en andere spelers kwamen dankzij de NS bijna te laat. Ondanks dat stond er een goed team om 13.00 uur klaar voor de aftrap. De wedstrijd was in de capabele handen van de altijd vriendelijke, maar strenge en rechtvaardige heer Oldekotte. Gelet op zijn naam een rechtgeaarde Tukker, maar in de ogen van uw reporter geheel ten onrechte door enkele supporters beticht van een Friese loot aan zijn stamboom. Direct vanaf de aftrap lieten the Bulls zien dat ze niet onder de indruk van de Friezen waren en kozen zij de aanval. De voorwaartsen zorgde voor de ballen en de lijn, onder aanvoering van de debutant Bas, zorgde voor het gevaar. Met zuivere passes zond Bas de centers Jasper en Frank op pad, of zocht zelf het gat. Getrainde bewegingen en “flitsende moves” vloeiden over het veld alsof de mannen al jaren samen speelden. Dit leidde al vroeg in de eerste helft tot een score van Frank “the Shadow” van Ingen, die met een Samba aan bewegingen de defensie van Feanster aan stukken reet. Ook de tweede score kwam tot stand door een stabiele bal vanuit de voorwaartsen, die ook oppermachtig in de line out waren en de schier onnavolgbare heupbewegingen van “the Shadow”. De laatste score van the Bulls was er een van onze eigen pantsergenist in opleiding, Kevin “Speedy” Bakker, die als een opkomende 15 op volle snelheid de trylijn wist te bereiken.

De tweede helft had een iets ander karakter doordat Feanster iets meer hart in het spel begon te leggen. Daarnaast begon vermoeidheid een rol bij the Bulls te spelen, waardoor de dominantie niet volgehouden kon worden. Nu kwam het aan op samen bikkelen en onder leiding van de 1e rij met captain Laurens, hooker Freddy en packleader Gerald deed de Front Five er verdedigend een schepje bovenop. Ook Eitan als scrumhalf en de derde rij met de verloren zoon Leroy, “Multi role” Teddy en Woverine Wannabe Vinnie, jaagden, sleurden en ploeterden om de Friezen geen kansen te geven. Dit zelfde werd natuurlijk ook door the Backs gedaan. Uiteindelijk wisten de Friezen eenmaal door te breken en te scoren, maar liepen ze voor de rest vast in een goed verdedigende en vastberaden bruine muur. Na 80 minuten klonk het eindsignaal en hadden the Bulls terecht, met goed technisch spel gewonnen. De toon voor het 2e team was gezet.

Hierna was het de beurt van het eerste team van the Bulls. Zij moesten tegen de Duuvels uit het Gelderse Zevenaar aantreden. Dit team was het voorgaande seizoen gepromoveerd, maar kampte nu met spelersproblemen. Om die reden hadden zij verzocht om de wedstrijd te verplaatsen naar een van de twee bekerwedstrijden. Gelet op de resultaten van de voorgaande jaren was Almelo daar niet toe bereid, maar bood voldoende kwalitatieve aanvulling aan, waar de Duuvels sportief op ingingen. Naast de eerste competitiewedstrijd was het tevens de rentree van “de Buurman van het Jaar” Ross binnen de lijnen van het veld. Deze sympathieke Engelsman zou de taak van scheidsman op zich nemen. Op zich geen eenvoudige opgave, met een krakkemikkige knie en de andere pet als trainer/coach.

Hoewel de Duuvels waren aangevuld met uiterst capabele spelers, zoals Eithan, Laurens en Frank “Valderama” Meesters, waren the Bulls vanaf het eerste begin oppermachtig. De Lijn sneed door de defensie heen en de Voorwaartsen dicteerden de scrum en de Line Out. De score liep heel snel op en alras waren de dubbele cijfers verdubbeld. Hoewel de score anders doet vermoeden, gaven de Duuvels goed en sportief partij en bleven ze met overtuiging voor de bal en een score gaan. Op een punt staken ze the Bulls overduidelijk de loef af. Bij een spelhervatting na een score wisten zij hun kick off perfect te plaatsen en te timen, waardoor the Bulls geen kans kregen de bal te verwerken. Hier kunnen de mannen in het bruin nog een puntje aan zuigen.  Gaandeweg de wedstrijd werden de invallers van the Bulls aan de Zevenaar zijde ververst, zodat ook deze mannen vol voor de Duuvels konden gaan. Een compliment gaat dan ook zeker uit naar deze mannen, die met plezier en inzet voor de Gelderse Duivels hebben gespeeld. Dit leidde uiteindelijk voor een score van de Duuvels door de immer rappe “Speedy” Bakker, die de 5 op het bord zette. Helaas moest hij even later een tackle op Pascal bekopen met een trip naar het ziekenhuis, vanwege een ingescheurde oorschelp. Niet veel later vetrok Laurens van het veld met een “verpleegster/huisvrouwen of Malletvinger”. Deze pijnloze blessure is het gevolg van een overstrekte of gescheurde pees van een topvingerkootje en ontstaat ook vaak bij het instoppen van beddengoed en kennelijk ook bij rugby. Al met al liep de score steeds verder op en werd de 100 punten gepasseerd en even later werd de wedstrijd afgesloten op 118-5. Een uitslag om van te dromen en op een mooie zondag als deze het gevolg van hardwerken en veel speelplezier aan beide kanten.

Twee gewonnen wedstrijden zijn een droomstart van de competitie voor uw reporter en de trainingstaf. Er was resultaat naar werken geweest. Flarden van de trainingen waren omgezet in acties en resultaat. Ondanks de blessures die waren opgelopen, waren er duidelijk door beide teams stappen vooruit gezet. Het seizoen is nog lang, maar sportieve dromen kunnen op deze manier werkelijkheid worden. Met een positieve gevoel over dit bijzondere weekend reed uw reporter weer terug naar de plek die hij thuis noemt. Daar aangekomen werd hij door zijn kleine dame verwelkomd met de te verwachten vraag. “Pappiiii heb je gewonnen?”. Het antwoord was twee keer bevestigend. Haar antwoord was verrassend, maar toch ook weer niet. “Dat dacht ik wel pap, want dat had ik al gedroomd”. Daarmee was de cirkel voor dit weekend rond. Dromen kunnen namelijk echt uitkomen.

Uw reporter