Seizoensafsluiting 2013 ( OUD vs Jong)

Bij de Rotterdamsche Rugbyclub was de afsluiting van het seizoen voornamelijk een jeugd gebeurtenis. Op een zaterdag in mei of juni werden dan de Superstar spelen gehouden om de jeugdspeler van het jaar te kunnen bepalen. Deze Superstar spelen bestonden uit een keur aan Rugbygerelateerde spelletjes, zoals afstand en precisie kicken, hardlopen, hindernisbaan en  zaklopen e.d.  Gek genoeg kan ik mij weinig van deze spelletjes herinneren, behalve dan dat iedere Supermansessie altijd eindigde met een collectieve worstelsessie in een stinkende boerensloot. Smerige stinkende drek, maar met een voordeel, dat ik tijdens de 1.5 uur durende terugreis met tram en bus altijd lekker alleen zat en de ruimte had.

Uiteindelijk brachten al deze spelletjes een zekere rangschikking tot stand, die samen met de seizoensbeoordeling van de trainers leiden tot de verkiezing van de Superstar van enig seizoen. In al mijn jaren bij RRC heb ik een aantal keren het genoegen gehad als 2e te mogen eindigen. Close but no cigar. De dag werd meestal afgesloten met een BBQ waar ook de senioren bij uitgenodigd waren. Uiteraard werd dan ook stil gestaan bij de verrichtingen van de senioren van dat seizoen, maar dat kende niet de structuur zoals dat bij The Bulls het geval is. In enig jaar heeft uw reporter ook een officieuze prijs in ontvangst mogen nemen, te weten het “Gouden Neusbot”. Een twijfelachtige eer voor het twee keer breken van het eigen neusbot en het breken van het neusbot bij minimaal 4 anderen.

Bij the Bulls draait het einde van het seizoen om het thema jong tegen oud. Uit de opwinding van te voren kan worden opgemaakt dat het een heel belangrijk ding is voor alle leeftijdsgroepen. De dag wordt vorm gegeven rondom verschillende wedstrijden waarbij leeftijdsverschil en daarmee het verschil in capaciteit en vaardigheden wordt benadrukt. Deze wedstrijden worden door de Buurmannen, de heren B & R, omlijst met activiteiten die ludiek van karakter zijn en toe leiden naar het hoogtepunt, de verkiezing van The Calf/The Bull & De Buurman van het jaar. De eerste wedstrijd die op het programma stond was Piep tegen Stok. Deze wedstrijd tussen met aan de ene zijde de T(urven)B(enjamins)M(ini’s) en de andere zijde ouders, trainers en begeleiders is een gekrioel aan rappe mannekes en dametjes onder de 1.40 m. en ouder(s)en die de balans zoeken tussen de wil om te winnen en vrolijk spel. Het maakt niet uit wie er wint, maar dat doet niets af aan het fanatisme van de kleintjes en een enkele ouder.

Na deze wedstrijd was het de beurt aan de cubs/junioren/colts combinatie, die in 2 mix teams de strijd met elkaar aangingen. Deze wedstrijd liet zien dat de jeugd aan een opmars bezig is en dat het harde werk van de trainers, waaronder Matthijs (die door de spelers op een leuke wijze hiervoor werd bedankt), zijn vruchten begint af te werpen. Met leuk en afwisselend spel werd 2 keer 20 minuten gespeeld. Inmiddels was het publiek dat al bij Piep tegen Stok in ruime getale aanwezig was, verder aangegroeid met familieleden, geliefden en belangstellenden. Of het nu door het sprankelende spel van deze jeugdspelers kwam, of dat er sprake was van gewoon een natuurlijk fenomeen, feit blijft dat de hemel open brak en de zon voluit begon te schijnen. In deze gezellige atmosfeer begonnen de twee senioren teams zich voor te bereiden op de Titanenstrijd die zou volgen. Om praktische redenen was ervoor gekozen om de leeftijdsverdeling te maken bij 30 jaar. Hiermee konden er 2 redelijk competitieve teams worden opgesteld. The Old Bulls kenmerkten zich door het gewicht en de ervaring van de spelers en kende een gemiddelde leeftijd van rond de 45 jaar. Een speler en trainer van het eerste uur, Jan Smit, had zelfs de 3 keer 20 + 1 in jaren gerond en was daarmee de oudste speler en het geheime wapen. De voorbereiding van de twee teams gaf blijk van een zekere serieuze spanning, maar legde tegelijkertijd het generatieverschil bloot. The Old Bulls waren individueel bezig met het rekken en tot leven wekken van lang vergeten spieren. Tubes vermalen tijgerbotten en andere opwekkende middelen waren gesmeerd en geslikt, naast de kilometers tape die op het lijf waren aangebracht. The Young Ones waren als collectief en zeer luidruchtig bezig met hun warming up en de bijbehorende psychologische oorlogsvoering.

De Inimini’s van het stel, zoals Wouter en Tammo darden als ADHD-ers rond de oudjes en probeerden met meer of minder subtiele opmerkingen de geestestoestand van de veteranen te beïnvloeden. Het zwaardere geschut, zoals Jon, probeerde met superieure en geringschattende blikken gecombineerd met een houding vol zelfvertrouwen, de vrees om de harten van the Old Bulls te doen slaan. Uiteraard werkte geen van deze tactieken op de door de wolgeverfde veertigers en vijftigers. Onverstoorbaar gingen zij voort met het stretchen, in de wetenschap dat de volgende ochtend pas echt pijn zou doen. Ondertussen was de leuke onderlinge wedstrijd tussen de oudere jeugd afgerond en werd het tijd voor de rituelen. In een carnavaleske sfeer, waarbij de twee teams in een rij tegenover elkaar stonden werden kleine geschenkjes uitgereikt en beschimpten de teams elkaar goedmoedig. Young kreeg in Peuter drinkflesjes bier geserveerd en een feesthoedje, als tegen hanger voor alle baseballpetjes en beanies. Old kreeg een aardbeien gezichtsmasker niet zachtzinnig aangebracht, compleet met komkommerschijfjes voor op de ogen. Op zich voor de gegroefde en gelooide gezichten van het merendeel van zijn teamgenoten een aardige geste, maar voor de nog immer strakke reporter en SGT 1 Kuik, dankzij hun Aziatische genen volstrekt overbodig.

Tegen de klok van 14.30 ging dan de wedstrijd van start. De zon was inmiddels op volle toeren, rond om het veld stond het vol met toeschouwers en Buurman Richard hield de teams in de hand. Hoewel het een vriendschappelijk partijtje moet zijn van 2 x 30 minuten, was het fanatisme niet minder. Vooraf waren de verwachtingen vooral ten aanzien van Young hoog gespannen. Scores van meer dan 50 punten verschil werden als vanzelfsprekend geacht., waarbij snelheid als de grootste troef werd gezien. De eerste try van Young was er dan ook zo een. Ruben wist laverend door de defensie van the Old Bulls de tryline te bereiken en verdiend te scoren. Hierna werd echter de balans hersteld. Mede dankzij de snelheid en ervaring van de pre veertigers Old Man Maas en Sgt1 Kuik werden the Old Bulls gevaarlijk. Tel daarbij op de kracht die de voorwaartsen meebrachten en er stond een geduchte tegenstander. Het zou een uitputtingsslag worden. Met een uitgekiende aanval vanuit de Backs wisten de Old Bulls langszij te komen. Helaas beschikten zij niet over de conversiekwaliteiten die Young wel had, zodat een achterstand bleef. Om de op voorhand te verwachten krachtsverschillen tussen Young and Old te nivelleren, hadden de Buurmannen de Gouden Broek bedacht. De drager van deze broek, de oudste speler in het veld van boven de 60 jaar, zou niet getackeld mogen worden en derhalve een vrije scoringskans hebben vanuit een doodspel moment. De Gouden Broek was dus te vergelijken met the Golden Ticket uit Roald Dahl’s Sjakie en de Chocoladefabriek. Deze unieke scoringskans zou 2 keer in de wedstrijd gegrepen kunnen worden.

De eerste keer dat Old deze troef wilde gebruiken werd Golden Oldie Jan in stelling gebracht vanaf de eigen 22. Dit betekende dat Young ruim 70 meter had om hinderlijk aanwezig te zijn. Met hele drommen zwermden zij rond om The Golden Boy, die aan zijn opmars was begonnen. Gedurende de gehele weg kon je op luide toon de Hoofd Oompa Loompa Wouter kabouter een mindfuck horen uitvoeren en daarmee heel knap een score weten te voorkomen. Hierna werd het spel weer opgepakt en gingen partijen hard tegen hard. Buurman Richard had het zwaar de partijen in het gareel te houden. De ouwetjes wilde niet luisteren en de jonkies raakten gefrustreerd omdat de verwachte monsterscore uitbleef. Ook onderling begonnen de teams wat te bitchen naar elkaar. Zelfs de normaal bijzonder gemoedelijke en haast flegmatieke voorzitter liet een temperament zien, die uw reporter nog niet eerder had ontdekt. Het scoreverloop van de wedstrijd bleef redelijk in evenwicht met elkaar. Na de triomf van topscoorder in de voorgaande week wist aanvoerder Ahmet wederom een score aan het lijstje toe te voegen. Dat hij eerder een medespeler middels een hand-off letterlijk afstootte, kon hem daarmee worden vergeven. De tijd begon te dringen en dat werkte niet in het voordeel van fairplay. Beide partijen probeerden onreglementaire voordeeltjes te behalen en het spel van de tegenstander te ontwrichten. Slechts Young wist dit te benutten, hetgeen leidde tot een try door Eithan, middels een verdacht snel genomen penalty, terwijl de Ref nog aan het uitleggen was.

Dit noopte the Old Bulls tot een hernieuwde inzet van the Golden 1/2 Legging en de beter spelende dan zingende Jan Smit. Opnieuw probeerden de jonge spelers deze oude stier in verwarring te brengen, maar dankzij een strak geformeerd cordon van andere oude stieren en hier en daar correctief optreden kon Jan zijn score maken. De wedstrijd liep op zijn einde en kon zonder noemenswaardige blessures en incidenten worden afgerond. Young had 3 keer gescoord en 3 keer geconverteerd. Old had 2 keer gescoord en eenmaal Golden Boy Jan benut, maar niet geconverteerd. Young had terecht gewonnen, maar op geen enkele wijze haar sterke kanten uitgebuit. Old was blij dat het afgelopen was en likte de wonden, maar ze waren allen zeer tevreden met het resultaat. Ondanks de uitslag in cijfers, was Young wel op zijn plaats gezet. Waarvan Acte !!!!

De rest van de middag werd gevuld met verschillende activiteiten, zoals een veiling van kunst, de bemesting van het veld en  de bekendmaking van de verkiezing van de Jeugd (Calf) en seniorenspeler (Bull) van het jaar en de Buurman van het jaar. De verkiezing van de jeugdspeler van het jaar is tot op heden voor uw reporter nog in nevelen gehuld ivm de afwezigheid van 2 van de 3 genomineerden. De Bull of the Year is uiteindelijk Flip geworden, voor de 2 iniminies Tammo en Wouter. Alle drie de heren hadden dit seizoen een ontwikkeling laten zien, die de club als geheel ten goede is gekomen en een nominatie gerechtvaardigd heeft. Buurman van het jaar is onze hoofdcoach Senioren Ross Smith geworden als de grote aanjager van de kwaliteitsverbetering van het spel van the Bulls. In de afgelopen jaren heeft zijn aanpak en inzet geleid tot een verbetering van het spel van the Bulls, waardoor zij constant om de hoogste 3 plaatsen in de competitie strijden en hoog in de bekercompetitie eindigen. In de ogen van uw reporter, zonder afbreuk te willen doen aan de inzet van anderen, een terechte keuze.

Na de bekendmaking van de winnaars en hun speeches trok uw reporter zich langzaam terug uit het feestgedruis. Hij moest zich nog melden op een kinderfeestje, een alternatieve versie van Piep tegen Stok zullen we maar zeggen. Daar aangekomen trof hij uiteraard zijn kleine dame, die direct op hem afstoof. “Pappiii, het was leuk bij Rugby toch??” klonk het. “Kunnen we weer terug, want daar was het leuker”.  Uw reporter kon dat slechts beamen, maar wel heeeel zactjes, want de gastvrouw stond te dichtbij.

Het was een mooie middag geweest met prima weer, uitstekend verzorgde catering en een geweldige organisatie, die moeiteloos en nonchalant leek, maar een gedegen voorbereiding had gevergd. Een mooi voorbeeld hoe een kleine club groots kan zijn. Hulde en een diepe buiging is dan ook op zijn plaats.

Je bent zo oud als je jezelf voelt, is een bekend en waar gezegde. The Old Bulls voelden zich young en onverschrokken op deze zondagmiddag. De maandagochtend was echter een ander verhaal. Als we wijs waren geweest, dan hadden we het van te voren geweten, maar gelukkig zijn The Old Bulls nog niet zo oud, dat die wijsheid, behalve bij onze geliefden, nog niet over ons is neergedaald. Misschien volgend jaar, maar ik zou er niet op rekenen……

Uw reporter

.