shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Speciaal Wedstrijdverslag Big Bulls – RC Groningen 2 Januari 2013

We zitten in, zoals dat heet, de donkere dagen voor Kerst. In het leven van uw reporter betekent dit doorgaans dat het tot aan de 20e december hollen is en daarna komt de wereld in een soort pauzemodus. Het is dan goed om afstand te nemen van het jaar en een beetje terug te blikken. Beoordelen wat goed is gegaan en wat niet, maar vooral loskomen van het voorbije jaar.

Nu lopen de klokken van de rest van de wereld en die van uw reporter niet noodzakelijk gelijk. Dit betekent dat anderen in ons kleine rugbywereldje al eerder in de pauzestand schieten en overvallen worden door het Kerstgevoel. Dit had zeker zijn gevolgen voor wat op papier een heel leuk rugbyweekend had kunnen worden. Aan het begin van de week werd al duidelijk dat the Bulls voldoende spelers zouden moeten hebben, maar dat de technische staf door de afwezigheid van enkele spelers wel creatief zou moeten worden. Met name in de voorwaartsen zouden problemen ontstaan, maar ook in the backs was een aantal spelers beperkt of niet inzetbaar. Bij de mannen uit het noorden was het niet veel beter. Op zaterdag werd al snel duidelijk dat het derde team vanuit Groningen niet zou kunnen afreizen. Na het vullen van het eerste en het tweede team van de Gruningers, zou welgeteld 1 speler overblijven om de eer van het noorden tegen ons 2e team te verdedigen. Voor deze eer hebben The Bulls dan ook vriendelijk bedankt en een nieuwe datum geprikt, te weten tijdens het aanstaande Carnavalsweekend in februari. Met de afzegging voor het tweede team kreeg ook het eerste team wat meer lucht. Er waren voldoende spelers op papier, maar in de eerste rij en op de centerposities waren er duidelijke vacatures, die echter oplosbaar leken. Na overleg met de zeer grieperige hoofdcoach ging uw reporter met vertrouwen die zaterdag naar bed. Het zou allemaal wel goed komen.

Met een wat onrustig onderbuik gevoel en met betraande en branderige ogen werd uw reporter die bewuste zondagochtend wakker. Het eerste telefoontje van die dag versterkte dat onheilsgevoel. Het was Old Man Maas, die verstek moest laten gaan. Geen nood, want we hebben nog goede mensen achter de hand en onze troef uit het hoge noorden, Sietse had nog niet afgebeld. De voortekenen waren nog gunstig. Op de club aangekomen bleek het optimisme dat die ochtend nog de overhand had niet geheel terecht te zijn. Sietse was in geen velden of wegen te bekennen (er was sprake van een communicatiestoornis, zou later blijken.) Ahmet stond te tollen op zijn benen van de griep en Sgt I Kuik verliet de warming up met een bijzonder onwillige kuit.. In de tussentijd was ook Groningen gearriveerd met een groep van 12 spelers, waarvan de meesten weinig speelervaring hadden of geblesseerd waren. Omdat Groningen nog volstrekt onwetend was over de situatie bij The Bulls wilden zij vooraf afspraken maken en de aanvulling regelen, die was toegezegd. De aanvulling van spelers werd geregeld in de personen van Niels, Daniël en Good Old Marinus, die zijn spullen thuis ging ophalen. Hiermee had Groningen een team van 15 man, maar zag op tegen een monsteruitslag. Deze wilde zij afdekken met een fixed uitslag, die werd bepaald op 55-0. Op papier was dat op dat moment helemaal geen slechte deal voor Almelo.

Inmiddels was het gaan miezeren en daalde er een sfeer van lamlendigheid over het Almelosche veld. Dit deed uw reporter terugdenken aan zijn jeugd in het westen van het land. Die winterse zondagmiddagen op een flat van 13 hoog in de jaren 70, waarin niets anders te doen was, dan alleen te wachten op het kinder half uurtje op TV om 15.30 uur. Dat jeugdblokje zwart wit televisie tussen de programma’s Wilde Ganzen en Van Gewest tot Gewest. Voor de jeugdigen onder ons, ik spreek over de tijd dat nog niet iedereen een kleuren tv had, er maar twee zenders waren en de spelcomputer nog niet was uitgevonden. Het was een barre tijd. Kennelijk werd dit zondagmiddag gevoel van uw reporter door meerderen gedeeld, want het normaal zo talrijke publiek was in grote getale…….thuisgebleven.

Om 14.30 uur traden beide teams aan op het strijdtoneel en werd de aftrap genomen. The Bulls waren herkenbaar als 1e team, maar met een aantal bijzondere variaties. Jelmer stond op zijn nummer 10 positie, maar Laurens verving Old man Maas op de nummer 12. Turbo Dave was op de nummer 13 positie terecht gekomen en Jasper bezette de wing. De enige andere back die op zijn vertrouwde positie startte was Nick die op de andere wing zijn plek in nam. In de voorwaartsen waren er even zoveel wijzigingen te vinden. Gerald mocht zijn bijnaam Bokkie eer aan doen, door in de eerste rij de “horens” te kruizen met zijn opponent. Thijs was als Hooker te vinden, met Ramon aan zijn zijde. Herman T maakte zijn opwachting in de 2e rij, naast Jon. Eitan en Vincent vormden het flankersduo, met Maarten als het slot op de deur.

De eerste 15 minuten van het spel hielden de weinige aanwezige supporters hun adem regelmatig in en de billen samengeknepen. Groningen en zeker de door Almelo uitgeleende spelers gaven goed partij. Regelmatig werd Almelo teruggedrongen en werden er zelfs aanvallen opgezet. Gelukkig kon uiteindelijk de score worden geopend na een aanval die was opgezet door Wouter en verzilverd werd door Jasper. De eerste 5 punten stonden op het bord. Vanaf dat moment kwam Groningen er niet echt meer aan. Laurens deed goede zaken in de lijn en scoorde meermalen, waarbij hij in één instantie basketballachtige moves liet zien, gelijk een Magic Johnson of een Jordan. Jammer dat Jelmer zijn aansluitende trickshot op de paal niet beloond zag met een score. Langzaam liep de score verder op, maar bij het verstrijken van de eerste helft leek de afgesproken eindstand van 55-0 nog een eind weg. In de 2e helft liep de score verder op met try’s van Jelmer, Ramon en Kevin, waarbij mannen, zoals Jon en Dave voor het betere breakwerk zorgden. De afgesproken eindstand werd na ruim een uur spelen bereikt, maar nog was het niet gedaan.

Gedurende de wedstrijd was Gerald al een keer tegen fysieke ongemakken aangelopen, door een instortende scrum. Dit leverde bij de zoveelste scrum dusdanig veel fysiek ongemak op, dat vervanging noodzakelijk was. Zijn lieftallige echtgenote maakte zich daarna terecht zorgen over de vraag in wat voor staat ze hem die middag mee naar huis zou krijgen. Ze had immers een kittig Kerstvrouwtjes outfit aangeschaft en zag een avond vol romantiek in “kerstkaars”rook opgaan. Met de vervanging van Bokkie kwam de jongste Maastelg van de 2e generatie, Rob “The Snowman” Maas, in het spel op de nr. 10. Laurens nam noodgedwongen zijn positie in de 1e rij weer in. Eitan, die nadat hij bij de Bulls gewisseld was op de plek van Daniël bij Groningen ging spelen, liep nog een op het oog ernstige hand/polsblessure op. Gelukkig bleek dit na onderzoek enigszins mee te vallen. Er was niets gebroken, maar wel zeer pijnlijk. Uiteindelijk werd door Kevin “Speedy” Bakker de eindstand op 71-0 bepaald en was de wedstrijd gespeeld.

The Bulls hadden in meerdere opzichten hun sportieve plicht gedaan en zelfs met een samengesteld team ruim gewonnen. Het eerste deel van het seizoen was afgerond en het maximaal haalbare was gerealiseerd. Nu was het tijd voor rust en bezinning voor de spelers en de technische staf.

Met een wat onbestemd gevoel en branderige ogen ging uw reporter op huis aan. Er was gewonnen en dat was mooi, maar de voorbereiding liet heel wat te wensen over. Nu was het tijd voor de winterstop. Bij thuiskomst werd uw reporter weer door zijn dochter onthaald met het vertrouwde Papiiiiii, gevolgd door de vraag of ik nu voorlopig thuis bleef. Het antwoord was bevestigend. Het Ovaal zou tot 13 januari blijven rusten en voor uw reporter zelfs nog langer, want die kromme pink na de wedstrijd in Emmen bleek kerstmaandag een gebroken pink met een afgescheurde pees te zijn. De tol van het sporten en weer een mooi verhaal, dat met de jaren in de categorie van de persoonlijke legendes terecht zal komen.

Uw reporter