shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

The Pigs vs The Big Bulls I, 19-26 Maart 2013

Uw reporter is best tevreden over zijn opvoeding. Hij komt uit een warm en hartelijk gezin, waarbij ook zeker ruimte was voor “Tough love”, met andere woorden niet zeiken en gewoon je best doen. Daar waar sommige leeftijdsgenootjes al voor het halen van een strikdiploma de grootste cadeaus kregen, deden mijn zus en ik het met een welgemeende knuffel en een aai over de bol. Meer was immers niet nodig, je deed gewoon je best en dan was het goede resultaat voldoening genoeg. Had je echt je best gedaan, maar had dat niet het gewenste resultaat opgeleverd dan was dat jammer, maar dan werd niemand boos. Een typisch gevalletje van de volgende keer beter. Had je er echter met de pet naar gegooid, dan had je wel een probleem en bleef dat niet zonder consequenties. De “tough love” strekte zich ook uit tot pijntjes en ziekte. Een gevleugelde uitspraak binnen het gezin was dan ook: ” Als het niet gebroken is of er afvalt, dan is er niets aan de hand”. Wij zijn dan ook nooit met een buikpijntje thuis van school gebleven. Er moest sprake zijn van koorts of tenminste zware buikloop om dat te laten gebeuren. Op deze (en vele andere) manieren werden mijn zus en ik gehard en voorbereid op het leven als zelfstandige volwassene. Uw reporter kijkt dan ook zoals gezegd, met warmte en eerbied terug op zijn ouders en de opvoeding die hij geeft genoten. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat hij de lijn van zijn ouders nu ook in de vele facetten van zijn bestaan doorzet.

Nu beseft uw reporter terdege dat de huidige maatschappij niet altijd zijn (ouderwetse) visie op het opvoeden deelt. De vele vragende en verwijtende blikken van andere ouders en leerkrachten die uw reporter heeft gehad en nog krijgt, als zijn kleine valt en hij niet direct toeschiet om haar te helpen en te troosten, zijn standaard. Ook zijn terughoudendheid met het prijzen en belonen van prestaties wordt door de buitenwacht niet altijd begrepen. Kennelijk moet alles tegenwoordig (door anderen) bevestigd worden in woord en daad, terwijl uw reporter destijds (en nog steeds) voldoende heeft aan de wetenschap van zijn eigen handelen. Dit kan echter ook doorschieten en werkt dan contraproductief, zoals uw reporter heeft gemerkt. Als reporter tracht ik op een luchtige wijze de wedstrijden van The Bulls te verslaan. Hierbij probeer ik de zaken middels woordgebruik en sfeertekening tot leven te laten komen. Positieve zaken worden belicht, maar het negatieve wordt niet geschuwd. Uw reporter kan echter hierbij zijn achtergrond en opvoeding niet uitschakelen.

Dit seizoen maken The Bulls een ontwikkeling door als individuele spelers en als groep. Behoudens de eerste wedstrijd van het seizoen wordt door het 1e team alles gewonnen en ligt de club op koers voor het kampioenschap en de Nationale Beker. Ik schrijf nu het 1e team, maar door de ontwikkeling van spelers en de vereniging is er feitelijk (bijna) geen kwalitatief onderscheid meer tussen de spelers van de 2 senior teams in de vereniging. Als lid van de trainingsstaf is uw reporter dan ook best tevreden. Natuurlijk er moet nog een lange weg worden afgelegd, maar we zijn dichtbij het bereiken van een belangrijk deel van onze doelen, zoals vastgelegd in het sportieve beleidsplan. Spreekt uw reporter zijn tevredenheid en de trots richting de spelers dan ook uit ? Nee, waarschijnlijk niet voldoende, want hij is net als eenieder een product van zijn opvoeding.

Onderdeel A.

De wedstrijd tegen the Pigs in Arnhem zou een bijzondere worden. De 1e ontmoeting van dit seizoen was geëindigd in een 106-0 overwinning voor Almelo. Het gevaar van onderschatting lag dan ook op de loer. De week ervoor had Almelo een klinkende overwinning gehaald tegen Enschede, maar had tegelijkertijd tekenen van concentratieverlies getoond. Dit gebrek aan concentratie was ook zichtbaar geweest tijdens de training op vrijdag. Een gevoel van meligheid en onoverwinnelijkheid had zich meester gemaakt van de groep, zodat de training een wat rommelig einde kende. Met een wat onbestemd gevoel in de onderbuik trok uw reporter dan ook richting Arnhem voor deze ook weer belangrijke wedstrijd.

De voorgaande week waren de tekenen van een naderend voorjaar duidelijk, maar nu raasde een gure wind over de besneeuwde uiterwaarden van de Rijn die het veld van the Pigs flankeerden. Het teams hadden dan ook duidelijk te lijden van de kou, net als alle toeschouwers. Hoewel the Bulls met 22 man was afgereisd en iedere speler zich inmiddels voldoende had bewezen, waren er toch bijzonderheden in het team. Zo was onze captain Ahmet weer geveld door die hardnekkige griep (waar Rieni ook last van had) en was Leroy met een zwaar gekneusde kaak voor meerdere wedstrijden uitgeschakeld. Positief was de aanwezigheid van een verloren zoon in de persoon van Sietse. Deze flamboyante Groninger student, dit maal getooid met een Errol Flynn moustache, was voor familiebezoek in Twente en kon de oproep van het ovaal niet negeren. Tevens was de terugkeer van Ramon voor zijn eerste hele wedstrijd een feit. Naast het team hadden ook de diehard fans van The Bulls de weg naar Arnhem weten te vinden. Zo werd de kou o.a getrotseerd door de 1e en de 3e generatie Maas, madame Bokkie, Robert met zijn trouwe viervoeter en Renée.

Om 13.30 uur werd de wedstrijd afgetrapt. In de eerste 10 minuten drong Almelo met de juiste spirit en felheid aan. Echter na circa 15 minuten was het niet Almelo die de eerste punten op het bord zette, maar the Pigs. Dit team van the Pigs was niet te vergelijken met de het team, dat eerder dit seizoen gespeeld had. Het was feller en vaardiger en er waren nieuwe gezichten te bespeuren. The Pigs waren gevaarlijk, met name door uitbraken van zware en snelle voorwaartsen. Regelmatig moest met man en macht een doorgebroken lock of flanker gestopt worden en kon Almelo eigenlijk geen weerwoord vinden. Ook de balzekere en opkomende full back zorgde voor de nodige problemen. Ondanks de druk van Arnhem begon Almelo zich steeds beter in de wedstrijd te zetten. Na aanvankelijk verschillende scrums te hebben verloren begon de scrum zich te stabiliseren en werden de scrums weer gewonnen. Ook de line outs hadden niet direct de kwaliteit die we inmiddels gewend waren. Steeds meer werd duidelijk dat the Bulls een opleving nodig hadden, om niet verder terug te zakken.

Deze opleving kwam in de 22e minuut dankzij een weergaloze sprint van Kevin “Speedy” Bakker. Deze aspirant Genist, die ondanks, of dankzij een oog en gehoorstoornis, binnenkort Volk en Vaderland gaat dienen, wist de eerste 5 punten op het bord te zetten. Jelmer wist de conversie te benutten, waardoor de leiding met 5-7 door Almelo werd overgenomen. Deze tegenslag zorgde niet voor een inzinking bij the Pigs, integendeel, want nog geen 5 minuten later wisten zij wederom 5 punten op het bord te zetten. Almelo begon niet beter te spelen, maar zette wel gezamenlijk de schouders eronder. Vele aanvallen stranden, door onvolmaakte passes en andere toevalligheden, maar in de 33e minuut werd het harde werk beloond door de try van Jelmer, waarmee de stand gelijk werd getrokken. Met de gelijke stand van 12-12 werd de rust bereikt. Gelijktijdig werd Tammo gewisseld, die met een onwillige rug uit moest stappen. Sietse kwam voor hem in de plaats, waarmee Kevin kans zag weer de wing te betrekken, met Sietse op de vertrouwde nr. 15 positie.

Direct na de rust werd de betrouwbare nr. 5 van the Bulls, Gerald, gewisseld met Philip ivm problemen aan de arm. Dit was nog het gevolg van de training van de voorgaande vrijdag. Ook in de 2e helft ging het spel redelijk op en neer. De aanvalslijnen van the Pigs liepen over de bewegelijke voorwaartsen of de fullback en Almelo probeerde zijn backs in stelling te brengen. Dit laatste lukte niet afdoende, mede door arbitrale beslissingen, maar ook door te koude vingers, waardoor ballen niet aankwamen. Door hard te werken als een team en een stabiele scrum kon op gegeven moment weer de bal in de backs geproduceerd worden. Hierdoor kon Kevin zijn sprint langs de lijn aanzetten en lag op koers voor een try. Na een geslepen kickje werd hij echter door een tegenstander opzettelijk geblokt, zodat de Ref niet anders kon, dan een penalty try toekennen, die dankzij Jelmer volledig werd benut. Na 50 minuten bedroeg de stand dan ook 12-19 in het voordeel van Almelo. Ook nu bleven The Pigs ongebroken door deze achterstand. Hun offensief ging onverminderd voort over de inmiddels bekende lijnen. Om nieuwe verdedigende kracht in te brengen, kwam onze Spaanse peper Oskar als flanker in het veld. Deze wereldreiziger uit de traditie van de Spaanse zeevaarders, combineert Hollandse appelwangetjes, met Spaans temperament en zorgde al vanaf de zijlijn voor de nodige emotie. In het veld was dat niet minder, strakke tackles en opzwepende woorden waren te zien en te horen. Helaas werden niet al zijn woorden als opbouwende kritiek door de Ref. opgevat, zodat in ieder geval 1 penalty tegen zijn deel was. Ongelukkigerwijs bracht dit the Pigs in scoringskans die zij incluis conversie wisten te benutten. De stand 19-19 ontstak bij beide teams een heilig vuur. The Bulls worstelde nog steeds met zichzelf, maar het collectieve won het van de individuele mindere dag. The Bulls stonden op als team en lieten zien wat ze waard waren. Arnhem kwam er niet meer door en aanvallend kon er weer een vuist worden gemaakt. Kevin werd weer vrijgespeeld en begon aan zijn opmars langs de lijn, om in het zicht van de trylijn te stranden door vermoeidheid. Kennelijk hadden de psychologische en medische tests om Strijder des Vaderlands te mogen worden teveel van zijn fragiele lijf gevergd. Gelukkig was daar nog de andere winger Nick “the Leopard” van Dongen. Met zijn bekende loopstijl, waarbij zijn bovenlichaam onafhankelijk van zijn onderlichaam lijkt te bewegen, drong hij door de verdediging van Arnhem heen. Toen hij ter hoogte van de trylijn kwam werden de toeschouwers opgeschrikt door een galmende dreun en het neerstorten ter aarde, waarna de try werd gegeven. Nick had door een duw van de tegenstander de palen hard geraakt, maar was hierdoor niet gehinderd. Achteraf niet zo vreemd, immers was hij niet de man die een toegangsluik van een Leopardtank had teruggekopt en gewoon kon weglopen?. Uit voorzorg werd Nick toch naar de kant gehaald en vervangen door een andere zoon van Vjenne, Vincent. De score was weer in het voordeel van the Bulls omgebogen naar 19-26 en deze voorsprong wist Almelo met hard en collectief werk vast te houden.

De wedstrijd was uiteindelijk een zwaarbevochten overwinning voor the Bulls geworden. Ze hadden het verdiend, want met hard en collectief werken hadden zij een achterstand, ondanks hun mindere dag, om weten te zetten in een overwinning. (‘t kan verkeren zei Bredero)
Dit geeft de ware klasse van het team en de spelers op dit moment aan. Iets waar uw reporter, (ja, hij gaat het nu zeggen) ” ook best wel trots op is”.

Met een tevreden gevoel en ijskoude voeten ging uw reporter dan ook huiswaarts. Thuis aangekomen werd hij onthaald door zijn dochter in prinsessenjurk. “Papiiiiii hebben jullie gewonnen? Na mijn bevestigende woorden werd ik direct meegetrokken naar haar knutseltafel. Daarop lag een puzzel van 250 stukjes die zij helemaal alleen had gemaakt. “Knap hè pappa. Je hoeft niets te zeggen hóór, ik zie wel dat je het mooi vindt”. Om vervolgens weer te gaan kleuren. Uw reporter hoefde inderdaad niets te zeggen, want zij weet wel dat papa trots op haar is. Dat laat hij echt wel genoeg merken, maar wel op zijn manier.

Uw reporter.

ps: Het volgende wedstrijdverslag wordt u aangeboden door de inval reporter(s) van dienst.