shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Trainingsweekend Den Haag 16-17 augustus 2014

Op zaterdagmorgen vertrok uw reporter om 10.45 uur richting Den Haag om zoals afgesproken daar rond de klok van 13.00 uur aan te komen. Omdat uw reporter met zijn dames reisde vertrok hij rechtstreeks naar Den Haag. De groep zou in konvooi vanaf de club vertrekken, waarbij SGT 1 Kuik een omweg naar de kazerne zou maken om zijn slaapzak en puptentje te halen. Gelet op zijn kamikaze rijstijl zou deze omweg echter een gezamenlijke aankomst niet in de weg staan. Omstreeks 12.45 uur was uw reporter ter plaatse en wachtte rustig op de rest. Op het terrein van HRC was het rustig naast een paar man van het ontvangstcomité was daar een bekende gestalte in de weer met een deospray. Frank “Samba” van Ingen verraste iedereen door daadwerkelijk weer eens te verschijnen na een afwezigheid van bijna 4 maanden zonder taal noch teken. Na even gewacht te hebben waren the Bulls nog steeds in geen velden of wegen te zien, vertrokken zijn dames om hun ding te doen dat weekend en maakte uw reporter zijn opwachting bij HRC. Bij het oversteken vanaf de parkeerplaats moest uw reporter even wachten omdat een ouderwetse stoomtrekker uit 1907 eerst moest passeren. In het clubgebouw werd hij allervriendelijkst ontvangen door de heren Koning en May met de woorden: “We dachten al dat jullie er waren, want we zagen de trekker langskomen”., hiermee ieder vooroordeel bevestigend. De heren waren tot dan toe, druk bezig geweest met de haperende satellietontvanger. Ondanks dat HRC een gerenommeerde en duidelijk rijkere club is dan Almelo, was het goed te zien dat dit soort technische zaken even moeizaam verlopen als bij ons. Rond 13.50 uur kwam het eerste deel van de karavaan uit Almelo aan. Als excuus voor de vertraging werd de Oldtimer Camper van Daniël aangevoerd, die in combinatie met het gewicht van Danny niet harder dan 100 km kon. Nu is de afstand

tussen Almelo en Den Haag 200 km, dus zou de reis slechts 2 uur hoeven duren, maar uw reporter had hierbij geen rekening gehouden met het bekende Twentse kwartiertje. Na de hoofdgroep kwam op korte afstand daarna een overmaatse Volvo met gierende banden het terrein oprijden. Het gieren van de banden had echter niets te maken met een sportieve rijstijl, maar alles met het feit dat de bestuurder zowel van zijn zitverhoger, als van de blokken op zijn pedalen af was gegleden bij het insturen van de bocht. Als laatste arriveerde SGT 1 Kuik met zijn slaapmiddelen en het feest kon beginnen. Bonni May leidde uw reporter rond, liet zien welke mogelijkheden er waren, gaf de sleutels af en wenste ons veel succes. De volgende morgen zouden zij zich wel weer melden. The Bulls begonnen langzaam hun verblijf te onderzoeken. Slaapplaatsen werden geclaimd in de kleedkamers, of in de kantine, de muziek werd aangesloten en men vergaapte zich aan de sauna en de professionele keuken, inclusief steamcooker. Niet iedereen wilde in een kleedkamer slapen. Daniël verkoos vanzelfsprekend zijn camper en Maarten zou zich uitstrekken in zijn Volvo, omdat Willeke de auto toch niet nodig had en met haar vriendin het Haagse in zou trekken. Wouter dacht serieus na over het slapen in zijn kofferbak, al dan niet met gezelschap. Johan inspecteerde de keien naast zijn voertuig en besloot dat hij daar zijn nachtstelling zou betrekken.

Hoewel het weekend tot dan toe een het gevoel had van een 1e jaars werkweek, moest er ook gewoon getraind worden. Hiervoor had de TC zich verzekerd van de hulp van 2 HRC leden die hun sporen op de velden ruimschoots hadden verdiend. Fer van der Reek, een van de oudste en beste vrienden van uw reporter, met Ereklasse ervaring bij RRC en Sparta en destijds als jeugdspeler (Nederlands team) van het jaar door de Bond op een lange stage naar Engeland gestuurd, zou de voorwaartsen trainen in de line out. Marcel Emans als ex captain van Den Haag en het Nederlands team zou zich richten op de Backs en met name het baltransport. In de stralende zon en een lekkere temperatuur begon de training om 15.00 uur  en werd er intensief een kleine 2 uur gewerkt. Er was geen sprake van totaal vernieuwde inzichten, maar als je in het plat Rotterdams of Haags te horen krijgt dat je niet meer moet “kutten” en gewoon de bal moet vangen, dan beklijft die boodschap wel. Iedereen werkte hard en probeerde dat kleine beetje extra in de training te leggen, waardoor het een bijzonder geslaagde sessie was. Moe maar voldaan werden de trainers bedankt, die spontaan de toezegging deden ook in Almelo een training te willen verzorgen en ging de groep zich opmaken voor de rest van de middag en avond. HRC had ons het gebruik van de BBQ opstelling gegeven incluis houtskool en voor ons een vleespakket besteld. Nu zijn wij hier in het Oosten wel wat gewend, maar de gemiddelde slager hier in Twente kan nog wat leren van deze Haagse collega. Een kwaliteit om je vingers bij af te likken voor maar € 5,- pp en nog vlees over aan het eind van de grill sessie. Om de BBQ nog wat verder op te leuken en het ontbijt in te slaan moesten er nog wat boodschappen worden gedaan. Dus na het douchen en omkleden vertrokken Anastas, Pascal en uw reporter naar de lokale Albert H, die op een steenworp afstand lag, om stokbrood, sausen en het ontbijt voor de volgende ochtend (eieren met spek) te scoren. Ondertussen werd de BBQ opgestookt met de luchtpomp van Ahmet en waren de eerste streepjes op de barlijst gezet. HRC was namelijk zo goed geweest om de bar volledig open te stellen en op vertrouwen de volgende morgen met the Bulls af te rekenen. De middag ging langzaam over in de avond en was zwoel en gezellig. De mannen stonden te bakken op de grill, terwijl Daan als een echte chef de professionele apparatuur in de keuken bestierde en stokbroden en gestoomde groente tevoorschijn toverde. De maaltijd werd echter overschaduwd door een incident die de stemming drukte. De altijd vriendelijke Flip kwam met de mededeling dat zijn portemonnee was verdwenen. Deze zou de hele middag op de tafel hebben gelegen, maar was nergens meer te bekennen. Een dergelijke boodschap met een onuitgesproken ondertoon kan een bom leggen onder een weekend als deze. Vol goede bedoelingen ging iedereen zijn eigen spullen na en hielp mee te zoeken naar de bewuste portemonnee. Niets werd gevonden en de volgende dag zou dit moeilijke onderwerp ook met Den Haag besproken moeten worden. Gelukkig werd in de loop van de avond het verloren voorwerp weer bovenwater getoverd. Flip had zijn spullen in zijn srumcap gestopt en was dat vergeten, hiermee aantonend, dat een scrumcap niet alle klappen tegen het hoofd weet te neutraliseren. De rest van het weekend werd uiteraard iedere keer dat er weer iets weg was, direct de verwijzing naar de magische scrumcap van Flip gemaakt.

Hoewel er sprake is van een (h)echt team bleek er wel een generatiekloof te zijn tussen de oudere Bulls en de jongere garde. De oudere Bulls, veelal in langdurige relaties verweven, werden geconfronteerd met de moderne manier van “daten”. Daar waar je vroeger eerst de moed op moest brengen om een meisje aan te spreken, daarna een paar keer volledig betaald mee uit moest nemen, alvorens je misschien een hand mocht laten “dwalen” is daar nu het fenomeen Tinder. In de oude dagen ging je op reis met een rolletje kwartjes voor het geval dat je moest bellen. Zo’n rolletje kwartjes was ook altijd handig om strategisch in de broekzak geplaatst, indruk te maken op de dames, of een vuist te verzwaren als je in een opstootje terecht kwam. Tegenwoordig heeft iedereen een mobieltje dat meer kan dan alleen maar bellen. In groepjes bij elkaar zaten de jonge Bulls dames met hun mobieltjes op Tinder te “liken” in de hoop op een match. Na een match ontstond er een virtueel gesprek en volgden er zelfs hele en halve afspraken. Een van de spelers had het niet helemaal begrepen, (of juist wel ?. We do not ask and we do not tell.), maar die kreeg alleen maar een match met olijfkleurige minderjarige jonge jongens. Om zijn kansen beter te spreiden en niet te gokken op de Haagse welwillend van de lokale dames, had een van de spelers een “Booty call” geplaatst naar zijn Ameland contact, die vanuit Alkmaar de reis naar Den Haag wel wilde maken. Of hier sprake is van echte liefde of een gemeenschappelijke hobby zal de tijd wel leren, maar kennelijk is onze kleine man “groots” in bepaalde zaken, die deze reis vanuit Alkmaar voor de jongedame rechtvaardigde. Rond de klok van 21.00 uur trok uw reporter zich terug om zich te voegen bij het gezin van zijn vriend Fer en een overnachting in een echt bed.

De hierna volgende optekening van de nacht heeft uw reporter dan ook uit de overleveringen van de Bulls. Voor de volledigheid van deze sfeertekening,  als ook voor de correctheid van dit onderdeel van het verslag kan uw reporter niet instaan, maar het zal de waarheid niet veel ontlopen. Hoewel uw reporter geen feestbeest is, is hij wel jong geweest en kent hij het stappen in het westen als geen ander. Het stappen in het Westen kent andere regels dan in het Oosten. Men is veel opgefokter, niet vriendelijk en op zijn/haar hoede. Het omstoten van een biertje betekent in Bruins dat je een nieuw biertje moet geven. Een biertje omstoten in Den Haag betekent dat je vermoedelijk buiten wordt opgewacht door 12 man. Het deurbeleid is in het Westen ook veel strenger, grote groepen worden niet binnengelaten en grapjes maken de portiers al helemaal nooit. Dit leverde een cultuurschok op bij onze Twentse mannen. Op de Tinderdates kwamen uiteindelijk 2 dames af die grafische door de mannen werden gekwalificeerd als een “schildpad” en een TL-meisje. Nu is een schildpad niet het meest sexy dier, dus kunnen u als lezer en uw reporter zich hier wel een voorstelling bij maken, maar de kwalificatie TL-meisje behoeft misschien wat extra toelichting. Vroeger ging aan het eind van de dansavond de TL-verlichting aan en konden de schuifelpartners elkaar eens goed bekijken. In het schemerduister ziet alles er altijd erg goed uit en voelt alles bijzonder aantrekkelijk. Je kon dus nog wel eens teleurgesteld raken in wat je zag in het volle licht. Tegenwoordig is dit moment verlegd naar het vroege ochtendlicht of het moment dat het licht aan moet om de losse kledingstukken op te sporen. Het effect is echter hetzelfde. De prins op het witte paard blijkt in het “eerlijke licht” een puisterige kikker te zijn en de miss Universe die je meenam blijkt toch meer te lijken op een kruising tussen Gordon en de stiefzuster van Assepoester. Nu blijkt dit laatste geen probleem te zijn als je brildragend bent en uit een veengebied komt, getuige het feit dat een van de spelers de Haagse slaapkamer van het TL meisje van binnen heeft bewonderd. In de meeste clubs kwamen the Bulls niet binnen, echter vanwege het feit dat ons contact bij HRC, Bonni, bij de Paap werkte, konden ze hier ongestoord naar binnen. Daar heeft een groot deel van de groep zich geamuseerd. Als vanouds lieten de boys, zoals Ruben en Fokko hun moves zien op de stoelen, tafels en banken. Helaas is het publiek in Den Haag wat kritischer en lagen de dames, in tegenstelling tot de dames in Bruins, niet in totale adoratie aan hun voeten. Ook de backflip van Frank oogstte weinig bewondering, vooral omdat hij in de nek van een gehandicapte in een rolstoel landde. Onze grote kleine man laat zich meestal ook niet onbetuigd als het gaat om het publiekelijk bewegen van de heupjes. Dit keer hield hij deze moves wat meer privaat. Althans dat was de bedoeling. In de lokaliteit waar hij en zijn dame zich op dat moment bevonden was de nood hoog geworden en moest de spanning tussen deze twee jonggeliefden ontladen worden. Hiervoor trokken zij zich terug bovenaan  in een trapopgang in het schemerduister. Niets aan de hand zou u wellicht denken. Het is donker en de muziek dempt alle geluiden, ware het niet dat er nog zoiets bestaat als een onderzoekende geest. Onze Danny zag namelijk dezelfde trap en wilde weten waar deze naartoe zou leiden, een kwestie van waarheen, waarvoor, om zo te zeggen. Aangekomen op het hoogste punt van de trap was hij getuige van een geheel ander hoogtepunt tussen de twee jonggeliefden die elkaar begeleiden naar dat hemelse genot boven op zomaar een trapopgang in de Hofstad. Hun tijdelijke Stairway to Heaven als het ware. Het getuigd van bijzonder veel geesteskracht dat de jongeman in kwestie het karwei met publiek kon afmaken, terwijl de meeste mannen niet eens in gezelschap kunnen plassen. Later schijnen de twee jonggeliefden, een auditieve show van hun viriliteit te hebben gegeven opnieuw op een trapopgang, maar dit keer in het clubhuis van HRC.. Deze geluiden deden echter bij Old Man Maas oude Amelandse “wonden” van slaapgebrek en Duracel konijntjes open rijten, die hem vertwijfeld en tevergeefs: ” En nou ben ik er helemaal klaar mee!!!.” deden uitroepen.  Langzaam viel de groep uiteen en gingen de eersten terug naar hun slaapplaats. Anderen bleven nog wat langer in de stad, aten bij Subway, waren getuige van een grote knokpartij, zakten door een stoel of maakten mot met een uitsmijter. Al met al was het een andere avond dan op Ameland, maar zeker zo gedenkwaardig.

De zondagmorgen verliep voor uw reporter in alle rust. Wakker wordend in een luxe hotelkamer, gevolgd door een copieus ontbijt waren voor uw reporter voldoende ingrediënten om de dag weer goed te beginnen. Deze zondag zouden the Bulls hun eerste test hebben tegen Den Haag en Delft om te zien waar ze stonden in hun voorbereiding. Vol goede moed en later dan gepland vertrok uw reporter naar HRC om daar slechts een handvol spelers wakker en in de verschillende stadia van ont/of aankleding aan te treffen. Het merendeel lag nog in coma op hun luchtbed of matje. De boomlange G(R)ijs had een airbed met het formaat van een springkussen meegenomen, voorzien van ingebouwde luchtpomp. Dit comfort stond echter in schril contrast met de Spartaanse slaapvoorziening van Johan.  Deze tanige strijder des Vaderlands lag in zijn volledig gecamoufleerde nachtstelling in de openlucht naast zijn auto op de kleine steentjes, zonder enige vorm van comfort. Een speler ontbrak echter op het appèl, maar die kwam flux aanrennen, de suggestie wekkend, dat hij al vroeg was wezen hardlopen. Zijn blik, een combinatie van schaamte en trots verrieden de werkelijke reden van zijn afwezigheid en het nieuwe kruisje boven zijn bed. Nadat iedereen met zachte dwang of harde hand was opgestaan en had ontbeten werd het clubhuis opgeruimd en de voorbereidingen getroffen voor een lichte training. Ondertussen was ook Nick en zijn gezin gearriveerd, hetgeen door iedereen als de juiste teamspirit werd ervaren. De training was voornamelijk bedoeld om alle spinnenwebben uit de hoofden te doen verdwijnen en de katers in voldoende zuurstof te laten verdampen. Omstreeks 13.30 uur werd deze training afgesloten en  konden de voorbereidingen op de wedstrijden beginnen. Dankzij de komst van een selectie van de Delftse Studenten kon er een minitoernooitje gespeeld worden. In wedstrijdjes van 2 X 20 minuten zouden alle teams elkaar 2 keer treffen en zou iedereen een volle wedstrijd in tijd spelen. Den Haag had door de vakantie nog niet iedereen paraat, maar kon toch een team op de been brengen. Delft was op volle sterkte en The Bulls zou het ook goed kunnen redden met de 20 aanwezige spelers De eerste wedstrijd was voor the Bulls tegen de studenten. Zoals altijd spelen studenten een snel spelletje, zonder te veel fysiek contact. De bal gaat snel rond en de opvolging is perfect. Niet het type spel waar the Bulls zich prettig bij voelen. Dit was ook duidelijk te zien. Vanaf de eerste minuut liep Almelo achter de feiten aan en kon zich niet aanpassen. Alleen in de scrum waren the Bulls oppermachtig, maar konden dit niet uitbuiten. The Bulls gingen dan ook roemloos ten onder. In de tweede wedstrijd speelde Den Haag tegen Delft en lieten zien dat met georganiseerd spel Delft kon worden afgestopt. Dit leverde the Bulls inspiratie op, want in de daaropvolgende wedstrijd tegen HRC lieten the Bulls zien dat ze ook zeker wat in te brengen hadden. Met een Push over try en goed veld spel werd Den Haag ter zijde geschoven. De tweede wedstrijd tegen Delft liet een heel ander beeld zien dan  de eerste wedstrijd. Verdedigend werd het spel van Almelo solide en vooral het opnieuw vormen van de linies, ging steeds beter. Dit leidde tot een gelijkspel dat gezien het overwicht van the Bulls in de meeste fases van de wedstrijd met wat meer geluk zelfs een overwinning had kunnen zijn. Omdat HRC niet meer voldoende mensen op de been kon brengen werd de slotwedstrijd ook tussen Delft en The Bulls gespeeld. Nu was er sprake van een geheel andere wedstrijd tegen Delft dan de eerste van de serie. The Bulls hadden geleerd van hun ervaringen en lieten zien dat zij zich konden verbeteren. De wedstrijd werd dan ook duidelijk gewonnen door de mannen in bruin en wit.

Voor uw reporter was het eindsignaal van de wedstrijd tegelijk de afsluiting van het weekend. De reis naar huis moest weer aanvaard worden om dochterlief op tijd naar bed te krijgen voor de eerste schooldag in groep 4. Alle openstaande kosten waren voldaan en alle partijen waren zeer tevreden. HRC was zelfs zo tevreden, dat the Bulls voor de Haagse Rugbydagen 2015 zijn uitgenodigd om als tegenstander te fungeren voor het 3e team. Tevens ontvingen the Bulls de toezegging dat zij altijd welkom zijn voor een pre season trainingskamp op het terrein van HRC. Met een goed gevoel reed uw reporter terug naar het Oosten mijmerend over het afgelopen weekend. Het was een intensief, leerzaam en leuk weekend geworden dat had voldaan (en meer dan dat) aan de verwachtingen. Qua voorbereidingen liggen the Bulls op koers. Laten we hopen dat we dit een heel seizoen vol kunnen houden.

Uw reporter.