Verslag Big Bulls – Zwolle & Colts September 2012

De trainingsopkomst was lager dan vorig seizoen en een zekere matheid had zich meester gemaakt van de aanwezigen. Het elan dat vorig seizoen bepalend was geweest voor de successen in de Beker en de competitie was verdwenen en een aantal spelers was niet (meer) beschikbaar. Het enige lichtpuntje leek de toegenomen conditie in vergelijking met het begin van het vorige seizoen. Na de vrijdagtraining ging uw reporter dan ook met een zwaarmoedig gevoel naar huis.

De zondag bood naast een vriendelijke zonnige aanblik, een dag vol Rugbyplezier. De colts, in het combinatieteam Oost met spelers van Almelo, Apeldoorn en Enschede, zou aantreden tegen de Colts uit Alkmaar/Purmerend in de kleuren van Waterland. Vanwege de promotie van Waterland naar de Ereklasse en het feit dat de twee moederverenigingen dichter bij elkaar liggen dan de teams in Oost werden deze Colts door uw reporter vooraf ingeschat als beter op elkaar ingespeeld. Bij deze inschatting speelde ook een rol, dat uw reporter een training van de Colts uit Oost bij had mogen wonen. Nu begon deze training niet op tijd en liep de training door de opzet van die avond iets anders dan verwacht, maar er was zeker nog geen sprake van een eenheid.

De senioren van the Bulls zouden deze zondag aantreden tegen hun ängstgegner, de mannen in het blauw van Zwolle. Na de teleurstelling van de zondag ervoor en de problemen ten aanzien van de opstelling, zou dit ook geen eenvoudige opgave worden. Zwolle staat bekend om het krachtige aanvalsspel van de voorwaartsen en had de backs aangevuld met nieuwe spelers. Een klinkende overwinning tegen de Pigs van de week daarvoor was daar het resultaat van.

Toen uw reporter de weg langs het kanaal indraaide werd hij verrast door de hoeveelheid volk dat op de been was. De buren van the Bulls, de roeivereniging Amycus, vierde haar jubileum met een wedstrijd. Het gevolg was een overvol parkeerterrein en veel gezellige drukte van hele slanke sporters, lichte bootjes en uitermate beschaafde supporters. Uiteindelijk stond uw reporter hierdoor dan ook halverwege het kanaal geparkeerd. Uw reporter kwam dan ook te laat voor de kick off van de Colts. Inmiddels waren de colts van Oost goed op stoom gekomen. Met regelmaat sneden zij door de defensie van de Waterland combinatie heen en wisten zij te scoren. Met een speels gemak braken voorwaartsen door of creëerden backs gaten van waaruit gescoord kon worden. Er waren natuurlijk genoeg verbeterpunten in het spel van Oost te benoemen, maar het was een duidelijk eenzijdige wedstrijd. En eerlijkheidshalve moet uw reporter bekennen, dat hij dit van te voren nooit voorspeld zou hebben.

Na de Colts speelde een TBM team onder leiding van Richard Olde Kotte een wedstrijdje. Met fanatiek vertrokken gezichten streden de jongens en meisjes om de bal en de glorie van het scoren. Richard stond erbij als de GVR (Grote Vriendelijke Reus) en legde geduldig de regels nog eens uit als er iets “mis” ging. Het plezier spatte er vanaf en deed bij menigeen het oude Rugbyhart smelten. Ook uw reporter verlangde op dat moment weer terug naar die ongecompliceerde jeugd, waarin het ovaal het belangrijkste was. Ja, u weet wel de tijd voor de vriendinnetjes en de Zundapp’s (Kreidler was voor watjes en boeren. Sorry zo was het nu eenmaal in het Westen).

Ondertussen waren the Bulls aan de warming up begonnen. Het was een zonnige dag, warm maar niet te warm, dus prettig om te spelen. Helaas was de dag niet zonder problemen begonnen, Laurens of “Hoefje”, had zich af moeten melden vanwege buikgriep, die zich op vrijdag al explosief had aangekondigd. Dit betekende dat Eitan zijn opwachting weer zou gaan maken als flanker. Dave, die Johan zou vervangen, die op zijn beurt weer Old Man Maas verving was nog niet gesignaleerd. Gelukkig had Philip weer het groene licht van de fysio gekregen, waardoor ook de 2e rij vanaf de bank was gedekt en was Dave kort voor tijd gearriveerd. Rond het veld was het gezellig druk geworden, met ouders, (geblesseerde) spelers, jeugd en belangstellenden van alle teams en zelfs van RC Den Haag. Er waren zelfs vriendinnetjes en partners meegekomen. Onder deze jongedames was ook de lieftallige geliefde van Pascal, die hij met terechte trots kwam voorstellen. Langs de lijn ontdekte uw reporter ook een gezicht dat zich al enige tijd niet had laten zien. Ross was met het gezin, krukken en strandstoelen naar het veld getogen om zijn jongens in actie te zien. Hij zag er fitter uit dan toen hij nog speelde. Vermoedelijk is het thuis revalideren beter voor de lijn, dan de derde helft na een training of wedstrijd.

Ook de levende have was weer aanwezig. De dekzwabber van Robert struinde rond, net als de Mexicaanse muis van Eitan. Grote afwezige was de “heavy” Goldie van de Penningmeester, maar die had mogelijk de Chiuaua van Eitan als eenhapscracker gezien, met alle gevolgen van dien. De penningmeester zelf beheerde deze middag niet alleen het geld, maar ook alle loslopende kinderen, gezien de hoeveelheid kids die hij die middag op schoot heeft gehad. De warming up en de voorbereiding op deze wedstrijd overziend kon uw reporter geen klinkende overwinning voorspellen. Het lot zou echter anders beschikken.

De wedstrijd ving iets later aan dan gepland en the Bulls werden geconfronteerd met een ander Zwolle. De scrum, het voornaamste wapen van de mannen in Blauw was minder dan voorgaande jaren en de lijn was aanvallender en creatiever. De nr. 10 zette als vanouds het spel op, maar de 1e en 2e centers maakten de breaks en de meters. The Bulls moesten met alle hens aan dek om de aanvallen vanuit de lijn te stoppen. In de Scrum echter waren the Bulls heer en meester. Schijnbaar moeiteloos werd Zwolle achteruit gedwongen en werden alle eigen ballen gewonnen. Ook in de line out was Almelo effectief en aanvallend. Helaas raakte in de 10 minuut Ahmet geblesseerd aan zijn duim, waardoor zijn grip in the front row verminderde. De overmacht in de scrum liet zich in de 15e minuut duidelijk gelden, door het feit dat niet een penalty werd gekozen, maar een scrum in de 22 van Zwolle. Helaas werd deze aanval gestuit, maar het was een teken van vertrouwen in het eigen kunnen.

Na 20 minuten sloeg het noodlot toe. De lijn liep niet helemaal soepel en een lange pass werd niet begrepen. Een interceptie door de snelle en sterke no. 13 van Zwolle en de 0-7 was een feit. In de 30e minuut werd Ahmet opnieuw het slachtoffer van een blessure. Na een krachtige drive van the Bulls viel Ahmet op een Zwolle speler die met de knie omhoog was blijven liggen. Dit leverde een bijzonder pijnlijke ribbenkast op, die uiteindelijk in de 38e minuut tot een wissel met Anastas leidde. Gelukkig had voorafgaande aan de wissel Fokko de defensie van Zwolle weten te slechten en de score op 5 – 7 gebracht. Door de hoek was het Jelmer niet gegund de stand gelijk te trekken, maar zoals altijd was hij weer close. Met deze lichte achterstand werd de rust bereikt.

In de tweede helft bleef de scrum van the Bulls onveranderd sterk en de backs van Zwolle gevaarlijk. Met man en macht kon een score door opnieuw een interceptie van de Zwolse no. 13 worden voorkomen. De waarde van snelle tackelende flankers, zoals Ruben en Eitan werd keer op keer bewezen. Toch kwamen the backs gaande weg beter in hun aanvallende spel. Waar eerder passes niet aankwamen, werden nu de wingers wel bereikt en konden er meters worden gemaakt. Dit leidde in de 55e minuut tot een break van Jelmer, die vervolgens zelf de 12 – 7 liet optekenen. Met deze score verliet Rinie, die een lichte armblessure had opgelopen, het veld en maakte Thijs zijn entree. Ook nu bleef de scrum onveranderd stabiel. De kracht en overmacht bleek heel duidelijk toen op 5 meter van the Bulls try line een scrum against the head werd gewonnen en daarmee een score van Zwolle werd voorkomen.

In de 63e minuut verliet Johan moegestreden het veld, hij had immers ook de colts gefloten en betrad Dave het strijdtoneel. Met frisse energie werden de aanvallen van the backs van Zwolle door hem met faire tackles en positie spel verstoord. Ook aanvallend kregen the Bulls nieuwe impulsen en golfde het spel, met name tussen the backs en the back row op en neer. Het publiek zag het met geknepen billen aan en telde de minuten. Even voor de klok van vier uur floot Duncan Forsyth, die de wedstrijd fair had geleid, voor het eindsignaal en de overwinning voor the Bulls was daar. De mannen hadden gevochten voor wat ze waard waren en eer naar werken gekregen. Het was niet mooi geweest, maar uiteindelijk wel effectief gebleken en een collectieve prestatie.

Na deze prestatie moest uw reporter bij zich zelf te raden gaan. Was hij te negatief geweest in zijn voorspelling of waren de mannen deze middag boven zichzelf uitgestegen. Waarschijnlijk ligt de waarheid hierbij in het midden en is er een basis om op verder te bouwen. Een ding is zeker, voorspellen is een gave en uw reporter heeft die gave net als Maurice de Hond duidelijk niet. Dat was deze zondag gelukkig duidelijk geworden. Vol blije gedachten en in aangenaam gezelschap vertrok uw reporter van Wemblygoor, waar het nog lang gezellig bleef.

Uw reporter.