Verslag Dwingeloo/Big Stones vs Big Bulls 2 (Oktober 2013)

Dit afgelopen weekend moest uw reporter een beslissing nemen, waar hij achteraf spijt van heeft gehad. Het begon met een hoestje en een kuchje van zijn lief, dat ondanks de liefdevolle verzorging van uw reporter uitgroeide tot een griepje. Aangezien we nog niet zo ver gaan dat we bij griep en verkoudheden in ons gezin met mondkapjes en desinfecterende gel aan de slag gaan, werd uw reporter ook aangestoken en geveld door een lichte griep. Omdat zijn moeder zaliger hem had geleerd, dat thuisblijven alleen een optie was indien er bloed uit alle lichaamsopeningen en/of een wond van meer dan 15 centimeter doorsnede stroomde, sleepte uw reporter zich iedere dag naar zijn werk. De avonden werden steevast vanaf 19.00 uur met een warme kruik in bed doorgebracht. Op die manier had uw reporter de beide trainingsdagen gemist en was het zaterdagavond geworden. Via e-mail was hij reeds op de hoogte van de vele blessures en afmeldingen in beide teams, waardoor die gevreesde vraag, namelijk of hij kon spelen, onherroepelijk op hem af kwam. Zoals u weet is uw reporter van de generatie die is opgevoed in de traditie van het geloof in het gezag en het nemen van de eigen verantwoordelijkheid. Het netjes met twee woorden spreken, respect hebben voor ouderen en een goede arbeidsethos. Uw reporter wist dan ook dat hij feitelijk geen nee zou kunnen zeggen en dat hij daar fysiek spijt van zou krijgen.

Met een wat brak gevoel in het hoofd en onwillige spieren en gewrichten trok uw reporter die zondagmorgen richting het clubhuis om vandaar te vertrekken naar het land van Bartje. Daar aangekomen trof hij de bonte verzameling van spelers, die deze zondag voor het tweede op het veld zou staan. Generatiegenoten zoals Freddy B en onze Voorzitter stonden naast spelers zoals Margaux die haar eerste wedstrijd zou gaan spelen. Vaste clubwaarden zoals Jon en Captain Gerald zouden spelen met herintreders zoals Edwin S en Anastas, die gedurende deze wedstrijd een nieuwe niet nader te benoemen bijnaam verdiende. Kortom het zou een interessante wedstrijd worden. Na een korte rit van minder dan een uur (Koos reed dit keer niet en las ook geen kaart) kwamen wij in het zonovergoten Dwingeloo. Na ons gemeld te hebben werd er al rap omgekleed en begonnen we met de pre game rituelen. De ref, een dame deze keer, controleerde de noppen. Bij Margaux aangekomen tikte zij op de kuit als teken dat de speler haar noppen kon tonen. Bij het uit blijven van een reactie tikte de Ref nogmaals geduldig op de kuit. Nu begon Margaux, niet bekend met dit ritueel, zich duidelijk wat ongemakkelijk te voelen. Om te voorkomen dat Margaux zich niet ging opmaken voor een ouderwetse achterwaartse “Donkeykick” heeft uw reporter maar snel even een toelichting aan beide dames verstrekt, waarna de ref ook de andere schoenen kon controleren. Bij de controle van de schoenen van Marc zond zij hem naar de kleedkamer om zijn noppen te vijlen. Hij koos er echter voor om maar gelijk een nieuw paar schoenen aan te trekken. Kennelijk gaat het dus goed in Bakkersland. Prima wat uw reporter betreft zolang het maar niet om de illegale handel in kruidnoten gaat.

De kick off was voor the Bulls een wake up call. The return leverde binnen de minuut een score op van de Dwingeloo. Gelukkig kon nog geen 2 minuten daarna Jasper met zijn bedrieglijke traag ogende loopstijl aan een opmars naar de trylijn beginnen om vervolgens de score gelijk te trekken. Met deze gelijke stand was alles mogelijk en begonnen de teams weer aan de hervatting. Al gauw werd duidelijk dat de Drenten het betere van het spel hadden. De scrum van the Bulls had te lijden onder de grotere kracht en ervaring van de tegenstander. The Backs moesten alle zeilen bij zetten om de snelheid van Dwingeloo/Stones te pareren. Het was dan ook slechts een kwestie van tijd voordat Dwingeloo de gaten hadden gevonden en de score liep snel op. Zeker in de eerste helft waren arbitrale dwalingen hier mede debet aan. Nu is het niet in de aard van uw reporter om de Ref aan, of zelfs maar af te vallen, maar als zelfs de tegenstander navraag gaat doen bij de Ref omdat ze de beslissingen in hun voordeel niet meer snappen, dan is er toch wel sprake van een “klein” probleem. Gedurende de eerste helft nam het gevoel van onbehagen bij uw reporter steeds verder toe. De zon brandde er vrolijk op los, er stond een straffe maar niet onaangename wind en uw reporter had het koud en warm tegelijk. Happend naar adem sleepte hij zich van actie naar actie, niet alleen de tegenstander, maar ook vooral zichzelf in de weg lopend. Het groeiende gevoel van onbehagen verviel op gegeven moment zelfs tot een gevoel van afschuw, toen uw reporter een van zijn passes zo wist te timen, dat niet Jasper, maar de tegenstander er met de bal vandoor ging en scoorde. Zo vochten the Bulls en uw reporter zich een weg naar het einde van de eerste helft, die met een flinke achterstand werd afgesloten.

De tweede helft had Edwin plaats gemaakt voor Jeroen, die zijn debuut in de eerste rij als Prop ging maken. Ook Dwingeloo had wat wijzigingen doorgevoerd, die niet in het nadeel van the Bulls waren. De eerste center , die we ook kenden van The Northern Exciles, had het veld verlaten en er was verder wat verschoven in de lijn, waardoor de aanvalskracht was afgenomen. Aan de andere kant was de organisatie bij the Bulls toegenomen zodat er nu ook een offensieve vuist gemaakt kon worden. Veel vaker waren the Bulls nu op de helft van Dwingeloo/Big Stones te vinden. Breaks kregen opvolging en support en de verdediging was strakker georganiseerd. Vooral de centers en de derde rij voorkwamen vele doorbraken vanuit de lijn en in het losse werk wisten Eitan en de scrum de deur dicht te houden. Dit stevige spel kon Dwingeloo niet beletten 2 keer te scoren, maar stelde vooral the Bulls in staat om zelf scoringskansen te creëren. Jasper werd 2 keer gelanceerd en wist kracht, snelheid en souplesse om te zetten in 2 try’s. Frank wist op snelheid, met woest bewegende krullenbos ook de tackles te ontwijken en de 4e try op het bord te zetten. Deze hervonden kracht van the Bulls, zouden niet leiden tot een overwinning, maar leidde wel tot wat frustratie bij Dwingeloo. Met name een deel van de oudere garde greep terug naar onreglementaire handelingen en fysiek geweld. Dit leidde al tot wat handgemeen tussen Leroy en een speler en Jon en een bepaalde speler, die er kwalijke gewoonten op na hield. Het meest kwalijke was wel dat deze speler het nodig vond om een Bull die op de grond lag in zijn rug te trappen. Helaas niet opgemerkt door de ref, maar wel door de altijd sympathieke heer D. Burgwal, die als een moederkloek het veld op stoof om zijn spelende kameraad te beschermen met een hondenspeeltje. Deze kameraad is de heer Burgwal dan ook eeuwig dankbaar voor dit hartverwarmende gebaar van kameraadschap en is blij te melden, dat dankzij een blok voor de kop, brede rug en olifantenhuid de schade aan de rug beperkt tot een beurse plek is gebleven. De fluit van de ref werd voor de laatste maal beroerd en de wedstrijd was ten einde. Dwingeloo/Big Stones hadden terecht gewonnen, maar de uitslag was dankzij scheidsrechterlijke dwalingen wel geflatteerd.

Voor uw reporter voelde het einde van de wedstrijd wel als een persoonlijke overwinning. Hij had immers het einde van de wedstrijd gehaald zonder te vomeren of dood neer te vallen en dat was al een prestatie op zich. Na een snelle douche verzamelde uw reporter zijn bijrijders en werd de thuisreis aanvaard. Daar aangekomen trof hij zijn dames in de nog zonovergoten tuin. Op de bekende vraag: “Pappiiiii heb je gewonnen ?” kon uw reporter niet anders aangeven dan dat hij zelf had verloren met het tweede, maar dat het eerste team weer had gewonnen. “Spijtig het verlies van het 2e, maar heb je spijt dat je bent gegaan ?”, was de reactie van zijn lief. Daar moest uw reporter even over nadenken. Nee, spijt had hij niet van de beslissing om naar Dwingeloo te gaan. Het spelen was een ander verhaal, daar zou hij nog wel spijt van krijgen, want alles deed nu al pijn. Met die zekerheid vertrok uw reporter naar de badkamer en een lonkend schuimbad. Eerst maar een nachtje slapen, daar krijgt niemand spijt van was zijn laatste gedachte terwijl hij weggleed tussen de dampende bubbels.

Uw reporter.

Naschrift: Omdat uw reporter niet op twee plaatsen tegelijk kan zijn is er geen verslag van de heldenstrijd die het eerste team heeft gestreden in Doetinchem. Uw reporter is van mening dat het feit dat hij voor zijn eigen vermaak deze bespiegelingen schrijft, anderen niet ontslaat van de morele verplichting om ook eens een wedstrijdverslag te maken. Het is een kleine moeite immers en hoeft ook zeker geen lang Lu….verhaal als de bijdragen van uw reporter te worden. Ik roep dan ook de aanwezigen van afgelopen zondag in Doetinchem een poging te wagen. Doe er uw voordeel mee, uw reporter kan er immers ook zomaar toe besluiten te stoppen met schrijven……..