shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Verslag Dwingeloo/Big Stones vs Old Bulls II April 2013

Gelukkig dat des donderdags er een bacchanaal van vlees en drank werd georganiseerd om in stijl stil te staan bij de jaardag van EARC the Big Bulls. Op deze orgie van gerstenat en als biefstuk vermomd paardenvlees werden de overige spelers door de immer sluwe heer Burgwal geronseld, als waren zij matrozen voor de VOC (Verenigde Oost Indische Compagnie). Net als in de Gouden Eeuw liet de schurkachtig charmante heer Burgwal zijn beoogde slachtoffer eerst vollopen met drank en liet hem daarna in benevelde toestand, onder het toeziend oog van vrouw of maîtresse, de toezegging doen te zullen spelen. Met enige spijt, een bonkend hoofd van te veel drank en jicht van te veel rood vlees realiseerden de geronselden, zoals André B, Marinus B, Edwin S en de weledele heer Noppers, zich de volgende dag dat zij die zondag naar Drente moesten afreizen. Met aanvullingen in de persoon van Herman, Daniël, Koos, Thijs en Vincent, was het team enigszins slagvaardig. De toevoeging van de uit de Hooglanden teruggekeerde Eitan maakte het team helemaal compleet. Het bezoek aan zijn familie en het vasthouden van een jonggeborene hadden hem zichtbaar goed gedaan. De woeste baard was verdwenen evenals de opgefokte blik in zijn ogen. Kennelijk heeft het zonder ondergoed rondlopen in een kilt, met de frisse wind dartelend om het klokkenspel een louterend effect.

Op zondagmorgen stond uw reporter al vroeg met een opgewonden gevoel op om de gordijnen open te rukken en de Zonnegod te verwelkomen. Hij wilde al uitbarsten in een eigentijdse versie van de Pastorale (De door Ramses Shaffy bezongen liefde tussen de zon en een jonge maagd. Ja, kinders vraag maar aan je ouders en beluister de Top 2000), maar ontdekte een vuile variant van motregen en laaghangende bewolking. Met enige teleurstelling en een minder zonnig humeur werd de reis naar Drenthe aanvaard. Bij de club aangekomen trof hij een bonte verzameling van hele oude en hele jonge mannen aan die allen richting het land van Bartje zouden trekken. Onder hen was een onbekend, bekend gezicht in de persoon van Mister Midas himself, de meester goudsmit, M. Bloem. Ook hij had zich onder invloed van drank en de charmes van zijn (volgens ooggetuigen) licht maar prettig benevelde charmante echtgenote, laten verleiden tot het aanvaarden van deze bij voorbaat epische reis.

Kort na 11.00 uur vertrok de karavaan onder aanvoering van onze voorzitter in zijn onder Noord Afrikaanse entrepreneurs in geestverruimende middelen favoriete voiture. Volgens verschillende bronnen was de N48 ter hoogte van Dedemsvaart afgesloten en Koos wist een alternatieve route. Kennelijk was zijn TOMDOM ooit via het illegale circuit in zijn Beier terecht gekomen en niet helemaal goed geprogrammeerd. Dit betekende dat de karavaan via een route die in Ondek je Plekje en Weg van de Snelweg niet zou hebben misstaan, langzaam naar Dwingeloo toe kroop. Mestvaalten en loslopende kuddes vee werden ontweken, evenals zondagsfietsers en kerkgangers op onze puzzeltocht door plaatsen als De Wijk en Schubbenstenerveen. Na 12.00 uur bereikte de karavaan van onder de mest en steenslag bedolven voertuigen het vriendelijke plaatsje Dwingeloo en konden de inzittenden zich uit de auto’s ontvouwen. Het veld van Dwingelo ligt mooi ingeklemd tussen de schapen en paardenweides en de velden van VV Bal Of Hunnebed (vv BOH.). Daar aangekomen troffen de mannen uit Almelo de immer vriendelijke, maar in het veld een beest Herman T.. Na wat licht gekeuvel en een koffie trokken de spelers richting de kleedkamers, die gevestigd waren in een rustieke boerenschuur.

Omdat op verzoek van Almelo de wedstrijd was vervroegd naar 13.00 uur dienden the Bulls zelf een Ref mee te nemen. Wie anders dan onze eigen Clubcaptain Marinus B kon deze belangrijke taak vervullen. Inmiddels was het weer qua uitstraling niet opgeknapt, maar was de temperatuur opgelopen naar een aangename waarde. Rond de klok van 13.00 uur stonden beiden teams op het veld en kon de wedstrijd van start gaan. De Dwingeloo/Big Stones combinatie bestaat uit een bijzonder zwaar, maar redelijk bewegelijk pack. Qua uitstraling heren die ieder individueel hun hand er niet voor zouden omdraaien om zonder hulpmiddelen een Hunnenbed op te bouwen. The backs waren allen frisse (pré)twintigers die, gelet op de tevreden uitdrukkingen op de gezichten van hun vriendinnen langs de kant, over voldoende uithoudingsvermogen beschikten. The Bulls was weer een bonte verzameling van Old Bulls, die zich als een Kips Leverworst in de skintight shirts hadden gewurmd en jongelui die ruimte overhielden in die zelfde shirts. Het zou dus een interessante wedstrijd worden.

Vanaf de Kick off werd duidelijk dat de zware voorwaartsen van de Drenthen hun tol gingen eisen van de verdedigende kwaliteiten van The Bulls. Met man en macht werd er door iedereen in het team van Almelo verdedigd en veelal met succes. Het werd voor de mannen in het Caramel bruin pas echt moeilijk zodra de voorwaartsen van Dwingeloo gingen combineren met hun snelle backs. Ook deze aanvallen werden meestal afgestopt, maar The Bulls konden niet voorkomen, dat de Zwerfkeien uit Drenthe voor de rust 3 keer wisten te scoren, gelukkig zonder conversies. Toch waren The Bulls niet kansloos in deze fase van de wedstrijd. Door het collectieve optreden en het voor elkaar willen spelen wist Almelo ook kansen te creëren. Deze kansen leidden uiteindelijk tot een try in de hoek van een der jonge spelers. Helaas kon deze niet geconverteerd worden, zodat de ruststand op 15-5 werd gesteld.

In de rust heerste een gevoel bij de Caramel boys, dat we een kans hadden om de wedstrijd naar de eigen hand te zetten. Tegelijkertijd begonnen de eerste blessures en het gebrek aan asem zich af te tekenen. Door het gebrek aan asem bij the Old Bulls moesten de mannen zoals de jonge wingers, Herman, Vinnie en Daniël stevig aan de bak. Ook Eitan en Thijs renden zich de longen uit hun lijf, maar konden niet voorkomen dat Dwingeloo weer tot scoren kwam. Ondertussen had Edwin de kant opgezocht met een onwillige rug, maar zijn rust was van korte duur na het uitvallen van Ramon. Met de vermoeidheid nam ook de irritatie toe en begonnen er opstootjes te ontstaan tussen de voorwaartsen. Gelukkig dat Marinus met zijn karakteristieke Gründlichkeit de zaak goed in de hand wist te houden. Ondanks de toenemende aanvalsgolven van Drenthe, bleef Almelo ook gevaarlijk. Dit resulteerde in een aantal felle breaks, van onder andere Mattijn “Flamin Red” Mulder, Eitan “Mac” Meimountain en Herman. Met name deze laatste kon zijn Tol innen door te scoren. Met een finale score van 31-10 werd de wedstrijd beëindigd. Dwingelo/Big Stones hadden terecht gewonnen, maar het was zeker geen walk over geweest. Jong en oud hadden in de kleuren van the Bulls voor elkaar gestreden. De jongeren hadden weer “geleerd” en de oudjes hadden geleden, maar allemaal hadden ze plezier gehad in het spel met de ovaal. We hadden met z’n allen met opgeheven hoofd het einde van het seizoen gehaald.

Met een gevoel van tevredenheid stapte uw reporter weer snel in de auto om zich naar het Twentse te spoeden. Via een omweg, die minder lang was dan de smokkelroute van Koos “Koets” van der Rijst (Ja kinderen, dat is iets van Koot & De Bie en heeft met drugs te maken, zie het begin van dit verslag en vraag maar weer aan je vader of Youtube) kwam hij aan bij het Wokrestaurant voor de verjaardag van zijn Schoonmoeder. Daar trof hij natuurlijk ook zijn kleine meid aan in een feestjurk, die al van verre door de eetzaal een “Pappiiiiiii, heb je gewonnen liet horen”. Ook nu weer kon uw reporter laten weten dat de ene wedstrijd was gewonnen (hulde aan de 14 helden) en de andere wedstrijd was verloren. De kleine dame nam deze mededeling voor kennisgeving aan en trok toen uw reporter mee om te kijken naar de kikkerbilletjes die zij eigenlijk veel interessanter vond, maar niet durfde te proeven. In deze ambiance van oosterse kitsch en lekker eten kon uw reporter ontspannen en het reguliere seizoen achter zich laten. Nog een clubinspanning op de 21e en dan zat zijn taak als reporter erop. Of hij volgend jaar opnieuw de pen op zou nemen, zou nog moeten blijken. Er waren immers waardige vervangers opgestaan. Hij zou in ieder geval weer een wedstrijdje hier en daar meespelen, als was het maar omdat hij nog geen afscheid kan nemen van het inmiddels vertrouwde “Pappiiiiiiiiiii” bij thuiskomst. Dat doet namelijk ieder verlies en alle pijntjes direct vergeten. Een soort Drug, zo u wilt

Tot zondag!!

Uw reporter.