shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Bonifatiusstoertekening2

Verslag Feanster – Big Bulls (14-31), zondag 28 oktober 2012.

Om dit gemis op te kunnen vangen is uw reporter dan ook reeds lang geleden begonnen met modelbouw. Ja, ik weet het, uw reporter is een nerd, zoals zijn vrouw en familie nimmer nalaten te benadrukken. In de verloren uurtjes van de week, mag uw reporter dan ook graag verschillende voertuigen met een militaire achtergrond al dan niet gemotoriseerd in elkaar zetten en levensecht beschilderen. Op deze manier is hij bezig iets tastbaars te maken, met zijn eigen handen. Nu is hij niet alleen, er zijn zelfs hele verenigingen en community’s gerangschikt naar onderwerp en materiaal en eens in de zoveel tijd komen die bij elkaar. Afgelopen zaterdag was het weer zover en was er weer de jaarlijkse bijeenkomst van plastic plakkers in Utrecht.
Rijen aan oorlogstuig in miniatuur stond daar opgesteld, terwijl hordes gelijkgestemden omstebeurt de mogelijkheid aangrepen om al deze kleine vaak oogstrelende creaties te bekijken. Gegeven de oorlogzuchtige onderwerpen en de enorme hoeveelheid aanwezige testosteronrijke mannen (Ja, we zijn met velen) verliep alles in perfecte harmonie, ongeacht, ras, leeftijd en afkomst.. En na een voor verwoede plakkers heerlijke middag, ging iedereen tevreden en rustig naar huis. Zo ook uw reporter.
Dit tevreden gevoel wist uw reporter de volgende morgen nog vast te houden. Op zondag zou de reis voor het 2e team naar Groningen gaan en het eerste team zou in Heerenveen tegen Feanster spelen. Spelen tegen Friese teams is altijd zwaar, niet alleen fysiek, maar ook zeker mentaal. Het zou dus een bijzondere middag worden. Omdat 2 teams op de been gebracht moesten worden, waren er eigenlijk geen reserves beschikbaar. De afspraak dat geselecteerde spelers van het 2e zo snel mogelijk na hun eigen wedstrijd naar Heerenveen zouden afreizen, werd gemaakt, in de wetenschap dat zij hooguit 20 minuten voor het einde van de wedstrijd aanwezig zouden kunnen zijn.
Rond de klok van 11.00 uur werd de reis richting Friesland aanvaard. In een beperkt konvooi van 3 auto’s reed de groep richting het noorden. Uiteraard moest er onderweg nog een rook en plas/eetpauze worden ingelast. Bij de onvermijdelijke gele schelp werd gestopt en uw reporter vreesde weer het ergste. Echter in tegenstelling tot eerdere keren werden nu niet de Berenhappen en kroketten gehaald, maar kwamen er broodtrommeltjes tevoorschijn. Degenen die geen brood hadden meegenomen, zoals de aimabele M. Wegkamp, die ook nu weer door zijn actieve spelerskaart houdende levensgezel zonder LuPa (vraag maar aan je pa als die in dienst is geweest) was weggestuurd, hielden het bij een sapje. Het deed uw reporter dan ook goed te constateren, dat zijn voedingstechnische adviezen nu eens niet in de wind waren geslagen. Tegen de klok van 12.30 uur werd het veld bereikt en toog uw reporter naar het station om Fokko op te halen. Deze was met de bus vanuit Groningen gekomen en had er inmiddels al een wereldreis opzitten. De warming up verliep zonder problemen en het team was er klaar voor.
De wedstrijd zou worden geleid door de voorzitter van RC Groningen die zich voor de gelegenheid in het officiële scheidsrechterstenue had gehesen. Uw reporter was gestrikt om te vlaggen en bij gebrek aan anderen nam hij deze verantwoordelijke taak manmoedig op zich.
Klokke 14.00 uur begon de wedstrijd en direct werd duidelijk dat the Bulls er niet helemaal bij waren. De druk van de Friezen was groot en Almelo werd teruggedrongen. De eerste scrum van die dag was pijnlijk om te zien. Met speels gemak zetten de Friese mannetjesputters de mannen in het bruin naar achter. Dit zorgde voor wat verwarring en vooral terreinverlies. Na 4 minuten gebeurde het onvermijdelijke en Feanster brak door de defensie en scoorde. De eerste 7 punten stonden op het bord. Na deze wake up call begonnen the Bulls zich te herpakken. De defensie begon beter te draaien en ook aanvallend kwam er de nodige beweging. De ban werd gebroken door Kevin “Speedy” Bakker, die licht mokkend aan de wedstrijd was begonnen. Als nr 15 was hij namelijk van mening dat de temperatuur van plus 10 een legging noodzakelijk maakte. Hoongelach en openlijke beschimping door de teamgenoten waren zijn deel. Nu moest hij om warm te blijven zijn spieren aan het werk zetten en dat deed hij gelukkig ook. Met een subtiel kickje en een weergaloze spurt wist hij alle tegenstanders te verschalken en te scoren. Met een trefzekere conversie van Jelmer werd de score gelijk getrokken.
Voor the Bulls was deze score het startsignaal voor het betere spel en de opmars naar de winst. Voor het publiek van Feanster was de score het signaal om alle registers open te trekken. In het Fries en Nederlands werd de wedstrijd luid becommentarieerd en werd er lustig gebruik gemaakt van termen uit de medische encyclopedie. Gelet op alles wat over het veld vloog zou op dat moment het hele sportterrein in quarantaine gezet moeten worden en alle Bulls, per direct naar de IC of het Hospice moeten worden afgevoerd. Ook uw reporter ontkwam niet aan deze behandeling. Opmerkingen over zijn, als brildrager, aantoonbare verminderde zicht waren nog de minst erge. Ook werden er regelmatig opmerkingen in zijn richting gemaakt die naar zijn mening betrekking hadden op het aloude en in Twente zo populaire klootschieten. Het kan echter door de taalbarrière ook zo zijn dat men een verwijzing maakte naar de staat van zijn scrotum, echter de ondertiteling ontbrak., zodat dit altijd een raadsel zal blijven.
Het score verloop van de wedstrijd werd vanaf dit punt voor uw reporter wat diffuus. Naast het vlaggen, het aangaan of juist vermijden van confrontaties met the Home Crowd en het volgen van de wedstrijd had uw reporter geen mogelijkheid om notities te maken. In ieder geval kwam Almelo steeds beter in de wedstrijd. De zware voorwaarsten, en de grote, maar snelle driekwarters van de Friezen wisten vele meters te pakken, maar werden telkens gepareerd. Dit kostte echter de nodige energie en dat was onze spelers aan te zien. Gelukkig bleven de spelers het hoofd erbij gebruiken. Aan het einde van de eerste helft werden the Bulls in hun eigen 22 vastgepind. Door het locken van de scrum kon telkens de bal worden gewonnen, echter het wegwerken van de bal leverde keer op keer een nieuwe line out of een nieuwe scrum op. Zelfs het wisselen van de kicker bracht hierin geen verandering. Ondanks de problemen die dit gaf, bleef Almelo haar spel spelen en wist uiteindelijk het spel weer naar de Friezen te brengen.
Gaande weg wist Old Man Maas de aanval te organiseren. Met goede aanwijzingen stuurde hij spelers naar de juiste plek en wist op gegeven moment twee keer kort na elkaar door te breken en samen met Jelmer de score op te vijzelen. In die zelfde periode wist ook Fokko de trylijn te bereiken en te scoren, waarna Jelmer de conversie voor zijn rekening nam. Ook Feanster zat niet stil en kon nog een keer doorbreken en de finale 14 punten laten aantekenen.
Naar mate de wedstrijd vorderde werd de sfeer op het veld ook grimmiger. Schoppen, slaan en
knijpen waren eerder regel dan uitzondering. In een geval werd onze eigen Tammo zelfs in de oogbol geknepen, waardoor zijn waanzinnige blik nog extremer werd. Gelukkig kon zijn beperkte gezichtsveld hem niet beletten zijn after burner in te schakelen en kon ook hij samen met Jelmer 7 punten laten optekenen. Jelmer die alle conversies had verzilverd was ook nog in de gelegenheid om een penalty tussen de palen door te rammen, waarmee 3 punten werden gepakt. Onze Dreamer was kennelijk in het weekje te Albion goed uitgerust en geïnspireerd geraakt. Zo mag hij vaker met paps, mams en zijn geliefde op reis gaan.
De stemming rond het veld werd steeds grimmiger. Uw reporter was dan ook heel blij, dat hij op gegeven moment de vriendelijke grijns van Ramon het terrein op zag schommelen. In zijn kielzog volgden een relaxte Leroy, een bouncy Eitan en de anderen, zoals Daniël, Leonie en Leon, die de reis vanuit Groningen onder aanvoering van Dirk hadden gemaakt. Dit was niets te vroeg, want de hardheid van het spel had inmiddels haar tol geëist. Eerst ging Anastas van het veld, met een gekwetste enkel en Ramon nam zijn plaats in. Even later volgde de leeg gespeelde Teddy, die door de stug doorrokende Leroy werd vervangen. In de laatste minuut gaf Nick aan dat zijn bovenbeen niet meer meekon, na een Friese aanslag met een gestrekt been, maar gelukkig was daar het verlossende eindsignaal.
Hoewel de focus niet helemaal scherp was geweest hadden alle spelers zich leeg gespeeld en het koppie erbij gehouden. Er waren fouten gemaakt die spelenderwijs waren opgelost en goede dingen gedaan, die tot scores hebben geleid. Er was ook clubliefde getoond, door zonder aarzeling vanuit Groningen naar Heerenveen te rijden om de nodige ondersteuning te kunnen bieden. Kortom het was een clubprestatie van formaat geweest.
The Bulls hadden gewonnen op een plek waar de geest van de moordenaars van Bonifatius (754 bij Dokkum vermoord) nog in woord en daad rondwaart. Het was een zware wedstrijd tegen een behoorlijke maar harde tegenstander op het veld, maar waar in de harten van het thuispubliek kennelijk nog een achterhaald idee van sportbeleving leeft. Om met Astrix en Obelix te spreken: “Rare jongens die Friezen.”
Met deze overpeinzing werd de reis weer terug naar het lieflijke Twente aanvaard. Gaandeweg vervaagde de bloederige beelden van de door de Friezen vermoorde heilige en kwam thuis steeds dichterbij. Bij het overgaan van de huiselijke drempel en het horen van dat welgemeende Pappiiiiiii, ik heb je gemist, waren alle Friese op-en aanmerkingen op slag vergeten. Ik was weer veilig thuis.
Uw reporter
Om dit gemis op te kunnen vangen is uw reporter dan ook reeds lang geleden begonnen met modelbouw. Ja, ik weet het, uw reporter is een nerd, zoals zijn vrouw en familie nimmer nalaten te benadrukken. In de verloren uurtjes van de week, mag uw reporter dan ook graag verschillende voertuigen met een militaire achtergrond al dan niet gemotoriseerd in elkaar zetten en levensecht beschilderen. Op deze manier is hij bezig iets tastbaars te maken, met zijn eigen handen. Nu is hij niet alleen, er zijn zelfs hele verenigingen en community’s gerangschikt naar onderwerp en materiaal en eens in de zoveel tijd komen die bij elkaar. Afgelopen zaterdag was het weer zover en was er weer de jaarlijkse bijeenkomst van plastic plakkers in Utrecht.
Rijen aan oorlogstuig in miniatuur stond daar opgesteld, terwijl hordes gelijkgestemden omstebeurt de mogelijkheid aangrepen om al deze kleine vaak oogstrelende creaties te bekijken. Gegeven de oorlogzuchtige onderwerpen en de enorme hoeveelheid aanwezige testosteronrijke mannen (Ja, we zijn met velen) verliep alles in perfecte harmonie, ongeacht, ras, leeftijd en afkomst.. En na een voor verwoede plakkers heerlijke middag, ging iedereen tevreden en rustig naar huis. Zo ook uw reporter.
Dit tevreden gevoel wist uw reporter de volgende morgen nog vast te houden. Op zondag zou de reis voor het 2e team naar Groningen gaan en het eerste team zou in Heerenveen tegen Feanster spelen. Spelen tegen Friese teams is altijd zwaar, niet alleen fysiek, maar ook zeker mentaal. Het zou dus een bijzondere middag worden. Omdat 2 teams op de been gebracht moesten worden, waren er eigenlijk geen reserves beschikbaar. De afspraak dat geselecteerde spelers van het 2e zo snel mogelijk na hun eigen wedstrijd naar Heerenveen zouden afreizen, werd gemaakt, in de wetenschap dat zij hooguit 20 minuten voor het einde van de wedstrijd aanwezig zouden kunnen zijn.
Rond de klok van 11.00 uur werd de reis richting Friesland aanvaard. In een beperkt konvooi van 3 auto’s reed de groep richting het noorden. Uiteraard moest er onderweg nog een rook en plas/eetpauze worden ingelast. Bij de onvermijdelijke gele schelp werd gestopt en uw reporter vreesde weer het ergste. Echter in tegenstelling tot eerdere keren werden nu niet de Berenhappen en kroketten gehaald, maar kwamen er broodtrommeltjes tevoorschijn. Degenen die geen brood hadden meegenomen, zoals de aimabele M. Wegkamp, die ook nu weer door zijn actieve spelerskaart houdende levensgezel zonder LuPa (vraag maar aan je pa als die in dienst is geweest) was weggestuurd, hielden het bij een sapje. Het deed uw reporter dan ook goed te constateren, dat zijn voedingstechnische adviezen nu eens niet in de wind waren geslagen. Tegen de klok van 12.30 uur werd het veld bereikt en toog uw reporter naar het station om Fokko op te halen. Deze was met de bus vanuit Groningen gekomen en had er inmiddels al een wereldreis opzitten. De warming up verliep zonder problemen en het team was er klaar voor.
De wedstrijd zou worden geleid door de voorzitter van RC Groningen die zich voor de gelegenheid in het officiële scheidsrechterstenue had gehesen. Uw reporter was gestrikt om te vlaggen en bij gebrek aan anderen nam hij deze verantwoordelijke taak manmoedig op zich.
Klokke 14.00 uur begon de wedstrijd en direct werd duidelijk dat the Bulls er niet helemaal bij waren. De druk van de Friezen was groot en Almelo werd teruggedrongen. De eerste scrum van die dag was pijnlijk om te zien. Met speels gemak zetten de Friese mannetjesputters de mannen in het bruin naar achter. Dit zorgde voor wat verwarring en vooral terreinverlies. Na 4 minuten gebeurde het onvermijdelijke en Feanster brak door de defensie en scoorde. De eerste 7 punten stonden op het bord. Na deze wake up call begonnen the Bulls zich te herpakken. De defensie begon beter te draaien en ook aanvallend kwam er de nodige beweging. De ban werd gebroken door Kevin “Speedy” Bakker, die licht mokkend aan de wedstrijd was begonnen. Als nr 15 was hij namelijk van mening dat de temperatuur van plus 10 een legging noodzakelijk maakte. Hoongelach en openlijke beschimping door de teamgenoten waren zijn deel. Nu moest hij om warm te blijven zijn spieren aan het werk zetten en dat deed hij gelukkig ook. Met een subtiel kickje en een weergaloze spurt wist hij alle tegenstanders te verschalken en te scoren. Met een trefzekere conversie van Jelmer werd de score gelijk getrokken.
Voor the Bulls was deze score het startsignaal voor het betere spel en de opmars naar de winst. Voor het publiek van Feanster was de score het signaal om alle registers open te trekken. In het Fries en Nederlands werd de wedstrijd luid becommentarieerd en werd er lustig gebruik gemaakt van termen uit de medische encyclopedie. Gelet op alles wat over het veld vloog zou op dat moment het hele sportterrein in quarantaine gezet moeten worden en alle Bulls, per direct naar de IC of het Hospice moeten worden afgevoerd. Ook uw reporter ontkwam niet aan deze behandeling. Opmerkingen over zijn, als brildrager, aantoonbare verminderde zicht waren nog de minst erge. Ook werden er regelmatig opmerkingen in zijn richting gemaakt die naar zijn mening betrekking hadden op het aloude en in Twente zo populaire klootschieten. Het kan echter door de taalbarrière ook zo zijn dat men een verwijzing maakte naar de staat van zijn scrotum, echter de ondertiteling ontbrak., zodat dit altijd een raadsel zal blijven.
Het score verloop van de wedstrijd werd vanaf dit punt voor uw reporter wat diffuus. Naast het vlaggen, het aangaan of juist vermijden van confrontaties met the Home Crowd en het volgen van de wedstrijd had uw reporter geen mogelijkheid om notities te maken. In ieder geval kwam Almelo steeds beter in de wedstrijd. De zware voorwaarsten, en de grote, maar snelle driekwarters van de Friezen wisten vele meters te pakken, maar werden telkens gepareerd. Dit kostte echter de nodige energie en dat was onze spelers aan te zien. Gelukkig bleven de spelers het hoofd erbij gebruiken. Aan het einde van de eerste helft werden the Bulls in hun eigen 22 vastgepind. Door het locken van de scrum kon telkens de bal worden gewonnen, echter het wegwerken van de bal leverde keer op keer een nieuwe line out of een nieuwe scrum op. Zelfs het wisselen van de kicker bracht hierin geen verandering. Ondanks de problemen die dit gaf, bleef Almelo haar spel spelen en wist uiteindelijk het spel weer naar de Friezen te brengen.
Gaande weg wist Old Man Maas de aanval te organiseren. Met goede aanwijzingen stuurde hij spelers naar de juiste plek en wist op gegeven moment twee keer kort na elkaar door te breken en samen met Jelmer de score op te vijzelen. In die zelfde periode wist ook Fokko de trylijn te bereiken en te scoren, waarna Jelmer de conversie voor zijn rekening nam. Ook Feanster zat niet stil en kon nog een keer doorbreken en de finale 14 punten laten aantekenen.
Naar mate de wedstrijd vorderde werd de sfeer op het veld ook grimmiger. Schoppen, slaan en
knijpen waren eerder regel dan uitzondering. In een geval werd onze eigen Tammo zelfs in de oogbol geknepen, waardoor zijn waanzinnige blik nog extremer werd. Gelukkig kon zijn beperkte gezichtsveld hem niet beletten zijn after burner in te schakelen en kon ook hij samen met Jelmer 7 punten laten optekenen. Jelmer die alle conversies had verzilverd was ook nog in de gelegenheid om een penalty tussen de palen door te rammen, waarmee 3 punten werden gepakt. Onze Dreamer was kennelijk in het weekje te Albion goed uitgerust en geïnspireerd geraakt. Zo mag hij vaker met paps, mams en zijn geliefde op reis gaan.
De stemming rond het veld werd steeds grimmiger. Uw reporter was dan ook heel blij, dat hij op gegeven moment de vriendelijke grijns van Ramon het terrein op zag schommelen. In zijn kielzog volgden een relaxte Leroy, een bouncy Eitan en de anderen, zoals Daniël, Leonie en Leon, die de reis vanuit Groningen onder aanvoering van Dirk hadden gemaakt. Dit was niets te vroeg, want de hardheid van het spel had inmiddels haar tol geëist. Eerst ging Anastas van het veld, met een gekwetste enkel en Ramon nam zijn plaats in. Even later volgde de leeg gespeelde Teddy, die door de stug doorrokende Leroy werd vervangen. In de laatste minuut gaf Nick aan dat zijn bovenbeen niet meer meekon, na een Friese aanslag met een gestrekt been, maar gelukkig was daar het verlossende eindsignaal.
Hoewel de focus niet helemaal scherp was geweest hadden alle spelers zich leeg gespeeld en het koppie erbij gehouden. Er waren fouten gemaakt die spelenderwijs waren opgelost en goede dingen gedaan, die tot scores hebben geleid. Er was ook clubliefde getoond, door zonder aarzeling vanuit Groningen naar Heerenveen te rijden om de nodige ondersteuning te kunnen bieden. Kortom het was een clubprestatie van formaat geweest.
The Bulls hadden gewonnen op een plek waar de geest van de moordenaars van Bonifatius (754 bij Dokkum vermoord) nog in woord en daad rondwaart. Het was een zware wedstrijd tegen een behoorlijke maar harde tegenstander op het veld, maar waar in de harten van het thuispubliek kennelijk nog een achterhaald idee van sportbeleving leeft. Om met Astrix en Obelix te spreken: “Rare jongens die Friezen.”
Met deze overpeinzing werd de reis weer terug naar het lieflijke Twente aanvaard. Gaandeweg vervaagde de bloederige beelden van de door de Friezen vermoorde heilige en kwam thuis steeds dichterbij. Bij het overgaan van de huiselijke drempel en het horen van dat welgemeende Pappiiiiiii, ik heb je gemist, waren alle Friese op-en aanmerkingen op slag vergeten. Ik was weer veilig thuis.
Uw reporter