shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

rotterdam skyline by night

Verslag halve finale beker (April 2013)

Volgens het leefstijlenonderzoek van Motivaction, dat ik iedereen kan aanraden om eens in te vullen (= gratis), ben ik een kosmopoliet. (www.motivaction.nl/kennisplatform/leefstijlen). Dat betekent o.a. dat ik mij minder hecht aan plaatsen, maar mij eerder verbind met situaties, zoals werk en omstandigheden. Met andere woorden, ik kan overal wonen als de omstandigheden mij aanspreken. Hiermee is mijn vertrek zo’n 12 jaar geleden naar Twente dan ook eenvoudig verklaard. Dit alles neemt niet weg dat ik natuurlijk wel de eerste 36 jaar van mijn leven heb doorgebracht in en om Rotterdam. Mijn eerste stapjes zette ik langs de oevers van de Maas, mijn eerste echte vriendinnetje heb gekust op het schoolfeest aan de Oostzeedijk en de eerste rugbybal heb ik aangeraakt bij RRC op Laag Zestienhoven. Bij het denken aan “De Rotterdamsche” komen direct de beelden naar boven van de trainingen onder leiding van Luke Rumsey en later Daan de Haan, Cor ‘t Hart en Bill Patterson, die ons naar de Ereklasse bracht. De allereerste wedstrijd als Cub tegen DIOK uit Leiden, natuurlijk onvermijdelijk als winger. De eerste tackle (een fraaie heupworp) die direct tot een rode kaart leidde en tegelijk de onvoorwaardelijke opname in het team betekende. Ik denk dan ook met warmte terug aan meneer Karel van Wingerden en Peter Riedijk die de jeugdmanagers waren. Ik zie ook zo het oude clubhuis weer voor mij. Een oude houten barak, niet veel verschillend met dat van the Bulls, waar op gegeven moment een tourbus naar binnen is gereden. Het was niet veel, maar het was wel “Rugbythuis” Dit clubhuis en de opvolger daarvan hebben plaats moeten maken voor de HSL en woningbouw. Inmiddels allemaal herinneringen aan een tijd die achter mij ligt, maar die mij wel als rugbyspeler hebben gevormd. Deze zondag zou ik weer teruggaan als Bull voor de halve finale in de beker. Rotterdam was niet meer de club van weleer. Na mijn tijd als actieve speler had er een scheiding van geesten plaatsgevonden, die had geleid tot de oprichting van de Sparta Rugbyclub. Dit had RRC geen goed gedaan en een sportief verval was het gevolg. Ook uw reporter was niet geheel in harmonie uit de club vertrokken. Verschillen van inzicht hadden hiertoe geleid en de tijd en de afstand hadden ook hun werk gedaan. Nu zou ik terugkeren naar een club die ik in naam kende, maar waar ik verder nog weinig gevoel bij had. Ik was zelfs nog nooit op het nieuwe terrein geweest.

Ik zou de terugkeer naar RRC niet alleen maken. Niet alleen mijn dames zouden mee gaan, maar ook mijn waarde vriend Fer en zijn gezin, die ik in 1977 bij RRC had leren kennen. Fer is een van de beste Back Row players die ik ken, die zowel voor RRC als Sparta Ere klasse heeft gespeeld. Zijn kwaliteiten hebben hem ooit een beurs van de Bond opgeleverd, om in Engeland een Rugbystage te kunnen volgen. Een profcarrière in het buitenland is hem helaas door een bedrijfsongeval door de neus geboord, maar anders was hij wellicht Tim Visser voorgegaan.

De voorbereiding op deze belangrijke wedstrijd verliep verre van vlekkeloos. Het spel en de lengte van het seizoen begon hun tol te eisen. Blessures, verplichtingen en andere zaken maakten dat the Bulls niet in hun sterkste bezetting zouden kunnen aantreden. Dit was zichtbaar op de trainingen en tijdens de selectie van de 2 teams. Met roofbouw op het 2e team kon er een competitief 1e team worden opgesteld, dat toch de nodige afwijkingen kende. Vaste waarden, zoals Old Man Maas en Kevin “Speedy’ waren afwezig en Laurens bleek door een onwillige enkel niet inzetbaar. Al met al geen slecht team, maar zeker niet probleemloos.

Op zaterdagmorgen trok uw reporter met zijn gezin naar het westen om familiebezoek en een hotelovernachting bij IKEA Delft te combineren met de bekerstrijd. Na een genoeglijke zaterdag, een goede nachtrust en een uitgebreid hotelontbijt trok uw reporter eerst naar Den Haag om zijn maat op te halen. Na eerst bijgekletst te hebben over de jeugdopleiding van HRC, vertrok uw reporter met wat vermoeide botten richting de Grindweg in Rotterdam. Bij binnenkomst in het clubhuis van RRC bleek al gauw dat er slechts weinig herkenningspunten waren. Een foto uit 1974, het tactische bord van het jubileum uit 1980 en een paar schildjes die ondergetekende ooit zelf heeft mogen aannemen, waren het enige tastbare uit een gezamenlijk verleden. Gaandeweg kwamen the Bulls binnendruppelen en was het team compleet. In de kleedruimte was er echter wel sprake van een trip down memory lane Ook op de nieuwe locatie had RRC bedroevend kleine kleedkamers, ontdaan van ieder comfort. Zelfs de kleedkamers van The Bulls waren ruim en comfortabel in verhouding met deze kleine hokken.

Na het omkleden trokken the Bulls naar buiten voor het opwarmen en inspelen. Al gauw werd duidelijk dat het koude weer in combinatie met de wind een probleem ging vormen. Tevens was het duidelijk dat the cupfighter spirit die het voorgaande jaar duidelijk in de spelers aanwezig was, nu veel minder zichtbaar was. De wedstrijd werd geleid door een voor the Bulls onbekende ref, die wel direct zijn stempel op de wedstrijd drukte. Ondanks de gevoelstemperatuur onder de -5/-10 graden Celsius, stond deze arbiter, op grond van de regels (“Het Grote Boek”) geen thermo leggings/maillots onder de korte broeken toe. Een beslissing waartoe hij volledig gerechtigd was, maar die tevens getuigde van weinig invoelend vermogen. Naar mate de kick off tijd naderde kwamen steeds meer mensen rond het veld te staan. Hier en daar herkende uw reporter een paar gezichten vanuit een grijs verleden. Oud spelers, met wie hij vanaf de jeugd had samen gespeeld (“hé Meester, ik herkende je aan je loopje”), oud mede bestuurders, zoals de familie Gouw en oud scheidsrechters, zoals Wim van Oss. Leuke ontmoetingen in de kou, die warme herinneringen opriepen. Ook vanuit het Oosten waren de nodige supporters naar Rotterdam afgereisd. Zo waren Leonie en René langs de kant aan het blauwbekken, net als moeder en zoon Kuik. Ook de dames van uw reporter en zijn Haagsche connectie probeerden warm te blijven in de snijdende wind.

Omstreeks 14.30 uur volgde de aftrap en direct tekende een eenzijdig beeld zich af. Rotterdam nam het initiatief en zette druk met opeenvolgende aanvallen, waar The Bulls geen antwoord op wisten te vinden. In minder dan 3 minuten stonden the Bulls achter hun eigen trylijn hun eerste 5 punten achterstand te verwerken. Ook bij de spelhervatting bleef Almelo achter de feiten aanlopen. Met relatief eenvoudig, maar snel en vooral beweeglijk spel wist Rotterdam te domineren. Op geen moment kwam Almelo daardoor in haar spel. Iedere baldrager van RRC had minimaal 2 afspeelpunten in zijn directe omgeving en minimaal 4 supportspelers in de nabijheid. Het was het spelpatroon dat uw reporter uit zijn eigen tijd als RRC-er kon herinneren en waardeerde. In een gestaag tempo liep de score voor Rotterdam op en kon Almelo slechts door het verzilveren van Penalty’s punten op het bord krijgen. In de 2e helft was dit niet anders. Verdedigend konden the Bulls het niet bolwerken, maar konden inmiddels wel aanvallend een vuist maken. Zodra de bal veilig was, ging er dreiging van the Bulls uit, maar het was te weinig en te laat, ondanks de inzet van de spelers en de ingebrachte reserves. De eer werd gered door de twee penalty’s van Jelmer en de score van Ruben, waarmee de score van Almelo op 11 kwam. 80 minuten zaten erop en de lijdensweg was voorbij.

Na de wedstrijd hield uw reporter het snel voor gezien. Na wat kleine gesprekjes met oude bekenden werd de thuisreis met de “pest in het lijf” vlot aanvaard. Na een tussenstop bij een AC restaurant kon de dag om 20.00 uur worden afgesloten en de kleine naar bed gebracht. Zij had een leuk weekend gehad met veel stoeien met haar nichtjes en neefjes en slapen in een hotel.. Voor haar waren haar slotwoorden van dat weekend ook niet zo vreemd: “het was leuk hè pappa?” Uw reporter stond er wat dubbel in. Het familiebezoek was leuk geweest, sportief was het wel wat minder. RRC had terecht gewonnen, maar hadden the Bulls terecht verloren en wat had hij er aan kunnen doen? Allemaal vragen die op deze zondagavond niet direct opgelost konden worden..

Of en hoe The Bulls zich zouden herpakken zou die woensdag tegen Havelte moeten blijken. Uw reporter had er een zwaar hoofd in. Later die week bleek dat dit zware hoofd een opkomende griep was en geen voorgevoel, want The Big Stones werden met 0-43 verslagen. De beker is dit jaar verloren, maar het kampioenschap ligt nog binnen handbereik. Daar houden we ons maar aan vast.

Uw reporter.