rossum

Verslag hemelgames Rossum mei 2012

De wekker ging zoals gebruikelijk bij rugby activiteiten vroeg. Half negen zouden wij verzamelen bij de club. Het team dat Tammo bij elkaar had gesprokkeld was een mix van verschillende kwaliteiten. Het was een mix van duitse, temperamentvolle, goedlachse, Elvis look-a-like achtige en langnekkige personen. Er mochten 6 mensen per team meedoen aan de activiteiten. De uitverkorenen waren: Tammo (captain), Oscar, Thijs (teddy), Leroy (lukkel), Pascal en elvi… ehh vincent. De reporter die dit verslag schrijft was de BOB.

Tot mijn verbazing was iedereen ruim op tijd en konden we al snel richting Rossum vertrekken. In de bus was de sfeer al direct goed. Iedereen had er zin in. Blijkbaar had leroy zijn haar nog niet gedaan en vond het nodig om zijn Jean Claude van Damme achtige kapsel in de bus in elkaar te metselen. Na een halve pot gel en een hele bus haarlak die voor een wazige mistlaag zorgde in de big bulls bus zat het kapsel eindelijk goed.

Na een sfeervolle heenreis kwamen we eindelijk aan in Rossum. De hemelgames vonden iets buiten het gat Rossum plaats. Goed half 10 waren we bij het wedstrijd secretariaat waar we ons moesten melden en informatie kregen over de indeling van de dag. Op een stuk grasveld, iets kleiner dan ons speelveld, waren zes opblaas hindernisparcours gezet. Met als spektakel stuk een 10 meter hoge hindernisbaan met een 3 meter vrije val.

Onze eerste activiteit begon pas om 10 voor 10. Dus genoeg tijd om een pot te maken en munten te kopen. Het eerste pilsje zat niet veel later achter de kiezen.
Na een pilsje of drie begon team Big Bulls aan het eerste parcour. Dit was direct een parcour waarbij je nat werd. Dit zorgde voor veel protest van de kant van Leroy. Hij was bang dat zijn action hero kapsel in de war zou raken. Ik achtte dit niet voor mogelijk aangezien er een hele bus haarlak in was verdwenen en het kapsel van Leroy zo hard als steen was. Nadat de inmiddels beroemde slogan van Dhr. Maas meerdere keren was gevallen. ‘’Wat kan’t verrekn.’’ Trotseerde Leroy met volle moed het eerste parcours. Het zou een race worden tegen een ander team. Met een goede mensenkennis zag de BOB van het team al direct dat het andere team bestond uit een zestal ‘’voetballers’’. Voor mij was de strijd dan ook al gestreden. En wat blijkt, na de wedstrijd staken we met kop en schouders boven het andere team uit.

Na het eerste parcours hadden we een pauze van 30 minuten. Genoeg tijd om bier te nuttigen en geobsedeerd staren naar het oneindige vrouwelijk schoon dat van heinde en verre gekomen was.

Na genoeg bier en staren waren we klaar met alle onderdelen. De uitslag was tot ieders verbazing de 5de plek geworden van de in totaal 35 teams. Dit had de derde plek kunnen worden als ‘’elvis’’ beter naar de scheids had geluisterd bij een bepaald onderdeel.

Om een uur of 5 werd het tijd om naar huis terug te gaan. Na iedereen af te hebben gezet keerde de BOB met een goed gevoel huiswaarts. Zeker een evenement om volgend jaar weer aan deel te nemen. MAAR DAN MET MINSTENS DRIE TEAMS om onze naam in de regio te vestigen.

Thijs staat helaas niet op deze foto
rossum

Met vriendelijke groet,

Plaatsvervangend reporter