Verslag laatste wedstrijd seizoen 2013/2014, 30 maart 2014

Naar de speeltuin.

(Kinderliedje 1951)

In de reclame van de C1000 komt deze klassieker nog wel eens voorbij. “Af en toe gaan Pa en Moe met ons naar de speeltuin toe” is de eerste regel van dit zo herkenbare lied. En zo voelde het ook voor uw reporter toen hij zich deze zondagmorgen op het clubhuis vervoegde. Ondanks de ingang van de zomertijd was iedereen die werd verwacht aanwezig en stond de Touringbus klaar. Velen hadden zich getooid in een wit overhemd met de clubdas en wie geen das had, kon deze tegen woekerprijzen, bij Old Man Maas afnemen. Opvallend waren de vele bijzondere creaties aan dasknopen, die aan uw reporter voorbijtrokken. Als liefhebber van het strakke maatpak en dito stropdas kan uw reporter een goede halve of dubbele Winsor en een perfect uitgevoerde Four in Hand waarderen, maar qua creativiteit wist menig Buller uw reporter in volstrekte verbazing achter te laten. Zo waren er de verschillende interpretaties van The Hangman’s Noose (Beulsknoop), het Ouwe Wijven Knoopje en het Platje (de platte knoop, niet de SOA), maar de mooiste knoop droeg onze Bas. Deze jongeling had zijn stapavond opgegeven om de hele zaterdagavond op het web te surfen, op zoek naar de ideale knoop. Na lang zoeken vond hij een wat obscure site van Japanse Shibari meesters, alwaar hij de ideale knoop vond. Deze knoop die het midden hield tussen een Turkse knoop en een Zonnewiel trok zeer veel bekijks. Vooral omdat de jonge snaak deze kunstige das en overhemd combineerde met een korte broek en een zonnebril. Hiermee de gelijkenis van Tom Cruise in “Risky Business” oproepend. In de bus werden net als met een schoolreis de traditionele posities ingenomen. De “kids” met de grootse mond en de meeste snoep vochten om een plekje op de achterbank, terwijl de “serieuzere kinderen” wat meer in het midden en naar voren zaten. De “ouders en leerkrachten” zaten strategisch verdeeld in het midden en het front van de bus. Er werd gejoeld en getierd, gegeit en geslapen en natuurlijk halverwege gestopt voor een peukie en een plas. Om 11.30 bereikte de bus zijn eindbestemming en werden the Bulls herenigd met hun kameraden, die op eigen vervoer waren aangewezen.

Chalk Dust, The umpire strikes back.

(The Brat 1982)

Ik weet niet hoe het met u zit, maar uw reporter is geen kijksporter, het liefst sport hij zelf. Het meest vervelende is wel het life volgen van een tenniswedstrijd. Dom de bal en het spel volgen met een hoofdbeweging in 180 graden, is niet aan uw reporter besteed. Toch moest hij deze zondag er aan geloven, aan de rugbyvariant wel te verstaan.

Voor RC Groningen kon deze zondag een bijzondere dag worden. Na in het voorgaande seizoen gedegradeerd te zijn, konden ze nu bij winst het kampioenschap in de 3e klasse Noord West en promotie naar de 2e klasse bewerkstelligen. Omdat de voortekenen niet ongunstig waren wilden ze er graag een hele dag van maken, met 3 thuiswedstrijden. Om de dag niet te vroeg te laten beginnen en de aanloop naar het overwinningsfeest niet te lang te laten duren had men het onzalige plan opgevat om het programma met twee wedstrijden om 13.00 uur te laten starten. Dit betekende voor the Bulls, dat beide teams tegelijk zouden moeten spelen. Op zich geen probleem, ware het niet, dat de uw reporter niet twee wedstrijden tegelijk kon volgen en zo mogelijk nog vervelender, er geen reserve spelers gedeeld konden worden. Uiteindelijk werd besloten om het 2e team met 1 reserve te laten spelen en het eerste team met 2 reserves de strijd aan te laten gaan.

We are the Champions

(Queen 1977)

Het eerste team had dit seizoen al 17 overwinningen achter hun naam staan en moest de 18e en laatste wedstrijd ook winnen om ongeslagen kampioen te kunnen worden. Op zich zou dit geen probleem hoeven te zijn, ware het niet dat een rugbybal raar kan rollen. Nu verwacht u wellicht op dit punt een uitgebreid verslag van alle mooie en geslaagde acties, de missers en de blunders. Helaas moet ik u teleurstellen. Door de ligging van de velden ten opzichte van elkaar was het voor uw reporter volstrekt onmogelijk om het spel van het eerste team te kunnen volgen. Slechts een actie heeft uw reporter kunnen aanschouwen. Het betrof een aanval over de flank, waarbij Ruben in zijn rol als (gelegenheids) winger met een fraaie Fosburyflop (techniek bij hoogspringen) ruggelings de trylijn wist te passeren en te scoren. Verder heeft uw reporter niets gezien, behalve de uitslag 0-34. De nul was gehouden en de volle 5 punten waren binnen gesleept. Voorwaar een hele prestatie. In de 3e helft trachtte uw reporter een beter beeld te krijgen van de prestaties van de spelers. Echter al snel vervielen zij onder het genot van vele kannen bier in het Rugbylatijn en stegen zij allen in hun eigen herinnering tot het niveau van the All Blacks. Laten we het er maar op houden, dat het eerste team terecht kampioen was geworden.

To Little Time

(Henry Mancini 1987)

Het tweede team was dit seizoen uitgegroeid van zorgenkind, waar het gaat om het opstellen van voldoende spelers, tot een opleidingsteam en titelkandidaat voor het komende seizoen. Vele nieuwe gezichten van jong tot ouder hadden hun plek in het team gevonden. Onder begeleiding van meer ervaren spelers, zoals captain Gerald “Bokkie”, maar ook Chairman Koos, Thijs, Eitan, Nick vD en Daniël waren de nieuwelingen opgenomen in het team en hadden zij zich als speler ontwikkeld. Ook de “jonkies” zoals Bas, Frank en Mathijs hadden hun draai gevonden. Deze laatste wedstrijd zou dan ook de afronding van een mooi opgebouwd seizoen worden. Direct vanaf de kick off lieten de Bulls een gretigheid zien die zo kenmerkend voor het team was geworden. De bal werd niet goed verwerkt door Groningen en direct door Mathijs veroverd. Na een korte strijd in de 22 meter van Groningen kreeg “Nieuweling” Nico de bal in handen, om deze niet meer los te laten en na een paar minuten de eerste score te maken. Met de conversie van Bas, kwam de stand op 0-7. Uiteraard bracht dit een schok bij Groningen te weeg, maar het leidde niet tot een ineenstorting van de Noorderlingen. Het 3e team van Groningen was in tegenstelling tot eerdere jaren beter gebalanceerd ten aanzien van ervaring, snelheid, kracht en jeugdigheid. Vele gezichten werden herkend als spelers die het voorgaande seizoen nog in de derde klasse hadden gespeeld. Dit betekende dat zij heel slim het spelletje konden spelen. Eitan werd geen ruimte gegund door zijn directe tegenstander en in de scrum beheerste men zondermeer alle legale en illegale truckjes. Hierdoor kreeg Almelo het moeilijk en moesten zij achteruit spelen, wat altijd tot de nodige problemen leidt. Na 10 minuten kwam Groningen dan ook langszij. Het spel bewoog zich vervolgens veelal op het middenveld, behoudens na kicks van Groningen. Verschillende spelers van Groningen beheersten het kicken over afstand uitstekend, waardoor veel terreinwinst werd geboekt. Door het ontbreken van Gijs “Octo II” was het aantal springers in de Line Out gereduceerd tot 1 in de persoon van Mathijs, waarmee The Bulls in het nadeel waren. In de 22 meter werd fel door the Bulls verdedigd en menige score werd nipt verijdeld, maar na 20 minuten brak de verdediging en werd er weer door Groningen gescoord. In de fase die hierop volgde kwamen the Bulls er niet meer aan te pas. Iedere aanval liep vast en verdedigend hadden ze het heel zwaar. Dit leidde bij verschillende Bulls tot blessures. Nico zag dubbel, terwijl er van alcohol nog geen sprake was en Niels bleef na een zware tackle achter met een onwillige arm. Kort voor het einde van de eerste helft wist Groningen nog een keer te scoren en 19 punten op het scorebord te zetten.

In de rust werden de wonden gelikt en kon in ieder geval Niels niet doorspelen. Dit bracht de enige reservespeler van the Bulls in het veld en schoof Gerald weer door naar de 1e rij. Na ongeveer 10 minuten in de eerste helft viel ook Nico uit, waarna Groningen zo vriendelijk was een aanvulling te leveren, dat deden ze ook nadat Frank door een te hoge tackle was gevloerd en onze vervangende 2e rijer na 20 minuten uitviel. Het aanbod van de in het eerste team gewisselde Maarten W om te spelen werd, mede door de geleverde aanvullingen, helaas door Groningen geblokkeerd. Het spelbeeld van the Bulls liet in de 2e helft meer gelijkheid en zelfs wat overwicht op Groningen zien. Nu moesten de Noorderlingen in de 22 meter verdedigen en stranden verschillende aanvallen van the Bulls op centimeters van de lijn. Dit had enerzijds te maken met het verbeterde spel bij the Bulls, maar zeker ook door het wegvallen van een aantal spelers bij Groningen. Na ongeveer een half uur brak Nick de ban en wist een aanval, met een kick and chase af te ronden. De conversie van Bas bracht de score terug tot 19-14. Echter een momentje van onoplettendheid leverde opnieuw een try van Groningen op en een achterstand van 10 punten. In de laatste 10 minuten sleurden en bikkelden the Bulls aan iedere bal en om iedere meter. Groningen stortte wat in en een aanval, beginnend bij een vervanger van Groningen maar subliem opgepikt door Jeroen, Nick en Teddy, bracht Mathijs in scoringspositie. Deze benutte hij, zodat de stand op 24-19 kwam. Helaas kwamen the Bulls ongeveer 7 minuten tekort, want Groningen hield die laatste 3 minuten met de moed der wanhoop stand, maar braken niet. De overwinning van deze spannende en leuke wedstrijd ging terecht naar Groningen. The Bulls hadden zich leeg gespeeld en genoten, zodat in ieder geval de wedstrijd niet tot een kater zou leiden.

Grönnens
Laid

(Gronings Volkslied 1919)

Na de twee wedstrijden voor the Bulls was het de tijd voor de Kampioenswedstrijd van Groningen. Inmiddels stonden de Almeloërs al dan niet in verschillende stadia van ontkleding langs de lijn. Met een alcoholische verfrissing in de hand becommentarieerden zij het spel en met name de verrichtingen van hun “verloren zoon” Sietse Manning. Deze wat excentrieke jongeman was voor een studie Nederlands in Groningen neergestreken. In het eerste jaar reisde hij voor training en wedstrijden nog op en neer, maar gaandeweg werd hij meegezogen in het Groningse studentenleven. Als literair student ging hij op zoek naar intellectuele verlichting en zijn eigen weltschmerz en nam vervolgens afscheid van het edele rugbyspel. Een verlies dat welhaast fysiek door the Bulls werd gevoeld. Gelukkig kwam na een periode van onzekerheid en radiostilte het bericht dat Sietse zijn weg weer naar het ovaal had gevonden en lid bij Groningen was geworden. Het liefst hadden the Bulls gezien dat hij was teruggekeerd in de schoot van Almelo, maar als hij dan toch lid werd van een andere club, dan maar liever Groningen. Nu stonden zijn oude ploeggenoten langs de kant om hem aan te moedigen. Met enige verbazing ontdekten zij hem op het veld. Geen opvallende haardos of ander statement van individualisme, maar keurig gekapt en in volledig clubtenue. De sokken waren schoon en identiek, iets wat in het Bullstijdperk onmogelijk werd geacht.. Gedurende de wedstrijd werden met name de acties van Sietse gevolgd en begeleid met gejoel en applaus zodra er sprake was van een goede actie. De (publieks)wissel van Sietse werd van The Bulls zijde begeleid door een welgemeend “Goodbye Ladies” dat uit volle, veelal naakte, borst werd gezongen. Groningen won overtuigend en promoveerde daarmee naar de tweede klasse. Traditioneel werd er een poortje na afloop door de teams gevormd, waar spontaan toeschouwers en Bulls zich bij aansloten, om een meterslange erehaag voor de kampioenen te vormen.

The Naked Truth

(Golden Earing 1992)

Tot zover niets aan de hand, echter wat daarna volgde heeft uw reporter op het filosofische vlak behoorlijk beziggehouden. Terwijl de erehaag zich vormde, ontstond in het brein van een Bull het volgende plan: Laat ik al mijn kleding uittrekken en in mijn geboortekostuum door de erehaag streaken. Dit plan heeft deze Bull vervolgens met een medespeler gedeeld, die verbijsterend genoeg het een goed idee vond. Nu is het percentage exhibitionisten binnen de Rugbysport procentueel hoger dan in andere sporten, zoals Golf of Klootschieten. Zo werden al eerder deze zondag de aanwezigen getrakteerd op een viertal maanbleke kadetten, die een gezamenlijk gewicht van minimaal 60 kilo vertegenwoordigen. Een aanblik waar men zich aan kon ontrekken door zich eenvoudigweg om te draaien. Deze mogelijkheid hadden echter de deelnemers aan de erehaag niet. Zij werden geconfronteerd met het rondzwaaiende vlees van deze twee heren. Wonderlijk genoeg werd het voor zover uw reporter kon overzien, door de aanwezigen als normaal en geenszins aanstootgevend ervaren. Het zou echter nog een nog een stapje verder gaan.

Stuck in the middle with you

(Steelers Wheel 1973)

Hoewel uw reporter al vanaf zijn 13e jaar betrokken is bij de sport, is hij niet echt ingevoerd in de verschillende gebruiken. Bij Rotterdam, reeds opgericht in september 1940, speelde het aspect van liederen en traditionele gebruiken eigenlijk geen rol. Er was geen songbook en verbanden of rituelen zoals De Tafel of de SUMBA kende men niet. Nu was er wel eens een Sumba op de club geweest, maar die was aan de aandacht en/of het oog van uw reporter ontsnapt. Een Sumba is het ritueel als een speler voor de eerste keer (voor de club) heeft gescoord. Nu was uw reporter de getuige van een Quarter Sumba, waaraan een speler van Groningen en 3 van Almelo deelnamen. Het ritueel, deed bij uw reporter de tekst van de hierboven genoemde song naar boven komen: “Clowns to the left of me and Jokers to the right, here I am stuck in the Middle (with you)”.  Voor zijn ogen werden de vier heren (Niels/Nico en Kars) op een verhoging geplaatst en gedwongen zich te ontkleden, waarna de overige spelers circulair om deze onfortuinlijke heren heen draaiden en hen besproeiden met bier of hen hinderlijk en soms zelfs intiem bepotelden. Volgens ingewijden hoorden de “gelukkigen” niet op een verhoging te staan, waardoor een en ander een intiemer karakter had. Ook was het niet ongebruikelijk dat dit ritueel in de beslotenheid van de kleedkamer werd uitgevoerd. Hier was het geheel open en heel bloot en vermoedelijk via het WWW. al menigmaal de aarde rondgestuurd. Geen van de deelnemers leek echter erg te lijden onder het gebeuren en zij lieten zich alles, inclusief de bierzegening van de edele delen, welgevallen. Gelukkig is de kans dat uw reporter ooit nog in competitieverband scoort heel erg klein en zal deze traditie dan ook geheel aan hem voorbij gaan.

The BBQ song

(Rett and Link 2011)

Enige weken voor de wedstrijden werden the Bulls benaderd door Groningen om bij het behalen van het kampioenschap gezamenlijk een en ander te vieren. Hierbij werd de suggestie gewekt dat een BBQ daar onderdeel vanuit maakte. Nu zijn the Bulls niet vies van een feestje en de uitnodiging werd dan ook in dankbaarheid aanvaard. Vervolgens werd een busreis geregeld, mede met als lokkertje de gezamenlijke BBQ. Al gauw na de wedstrijden werd duidelijk dat er van een BBQ geen sprake was, maar dat in ruime hoeveelheden pasta en Burito’s tegen een kleine vergoeding voorhanden waren. Na wat gemor werd dit door the Bulls prima opgepakt en verdronken in sloten bier. In een sfeer, die deed denken aan een late zomeravond, feesten, dronken en spraken Groningen en Almelo met en door elkaar. Daar waar mogelijk probeerden de vrijgezelle mannen contact te leggen, met de aanwezige dames, zelfs als de dame in kwestie een referee was. Andere mannen laafden hun dorst of stilden hun honger, tevreden om zich heen kijkend. Ook nu weer werd de relatieve rust meermalen doorbroken door rituelen en toespraken, waarbij Wouter kabouter het hoogste woord had. Langzaam steeg de middag richting een climax dat samenviel met het vertrek van the Bulls.

Dive

(Usher 2012)

Een ding moet uw reporter the Bulls nageven, ze houden van dansen. In tegenstelling tot de gemiddelde Nederlandse Man, zoeken ze zelf de dansvloer op en swingen dat het een lust is. Ook nu weer claimden the Bulls de dansvloer en brachten als bijna professionele GoGo girls anex Paaldanseressen het publiek in extase. Nu heeft Groningen een duikplatform in haar clubhuis voor het uitvoeren van Stage dives. Op zich nuchter al een angstwekkende gebeurtenis, maar met een paar biertjes achter de kiezen een potentiële bijna doodervaring. Natuurlijk konden the Bulls hierbij niet achterblijven en mannen zoals Vinnie, die deze dag al meer bijzondere dingen had gedaan, waagden de sprong. Het meest angstwekkende was wel de sprong van Niels, die tegen iedere verwachting in door het menselijke vangnet werd opgevangen en hem voor een enkele reis hospitaal behoede.

Alouette

(Frans kinderliedje 16e eeuw over het plukken van de veren van een vogeltje)

Tegen 19.00 uur wilden the Bulls vertrekken richting Almelo, maar werden op een vriendelijke manier tegengehouden door een Gronings samenzang. Hierbij werd gekozen voor de Rugbyklassieker Alouette, waarin in een veelvoud aan repeterende coupletten de uiterlijke kenmerken van een vrouw op weinig vleiende wijze wordt bezongen. Deze song van minimaal 15 minuten resulteerde in een gezongen antwoord van een even bedenkelijk niveau. The Bulls zongen in volle borst over hun preputium (voorhuid), die naar hun mening uit meerdere lagen bestond. Tevens vroegen zij de aanwezigen hen te helpen met een snelle voorwaartse en achterwaartse beweging van deze “gelaagde” preputium. Na de afronding van dit gezang en een hartelijk afscheid vertrok het gezelschap naar de Bus en richting Almelo.

Annie hou jij mijn tassie effen vast

(Miggy 1981)

Het gezelschap was de dorpsgrens van Haren nog niet gepasseerd of er ontstond al paniek. “Annie” Anastas, een van de meest vocale leden van the Bulls, was in de dronken vooronderstelling dat hij zijn tas met alle papieren en sleutels was vergeten. Met groot misbaar maakte hij hier melding van en smeekte om terugkeer naar het veld van RC Groningen. Zonder enig mededogen waren zijn teamgenoten hiertoe niet bereid en reed de bus gestaag verder. Even bleef het stil en leek Anastas zich wanhopig te berusten in zijn lot. Hierna klaarden zijn benevelde ogen op en viel tevreden in slaap, omdat hij zich herinnerde dat de tas veilig onder in de bus was gestouwd.

I never drink again

(Alexander Curly 1972)

Het alcoholgebruik had zijn tol geëist. Vele Bulls zaten met lodderige bloeddoorlopen ogen in de bus. Voor in de bus werd gediscussieerd over de kwaliteit van de hedendaagse muziek, terwijl achterin niet nader te benoemen Bulls de behoefte voelden om hun bleke en harige kadetten aan het achterop komende verkeer te tonen. Ipods werden met regelmaat gewisseld om verschillende muziekstromingen te delen, waarvan de bedenkelijke schlagers van de heer P. Maas wel het ergst waren. Na de onvermijdelijk plaspauze, waarbij Wouter en Vinnie een lift probeerden te regelen bij een tweetal dames die stonden te tanken, werd de reis in relatieve rust verder voortgezet. Even na 21.00 uur was iedereen weer veilig in Almelo aangeland en ging ieders zijn weg.

Ach vaderlief toe drink niet meer

(Zangeres zonder Naam 1959)

Na de verschillende zaken in het clubhuis opgeruimd te hebben, dronk een aantal Bulls nog een Guinness, maar ging uw reporter op “huus an”. Met het naar buiten lopen, werd hij echter door een andere Bull erop geattendeerd, dat een clubgenoot mogelijk een inschattingsfout zou gaan maken, door gemotoriseerd naar huis te willen rijden. Met enige overreding kon ook deze Bull overtuigd worden, zodat hij zich naar huis liet rijden en zichzelf een nat pak, of een knuffel met een boom bespaarde. Met enig beleid om spontane oprispingen uit de maag en/of darmstreek te voorkomen werd deze benevelde Bull snel naar huis gereden en zonder problemen afgeleverd. Hierna werd de reis naar huis voortgezet en kon even na 22.00 uur een mooie dag en een bijzonder seizoen worden afgesloten.

We’ll meet again

(Vera Lynn 1939)

Met dit verslag is uw reporter aan het einde gekomen van zijn werkzaamheden voor dit seizoen. Het was een mooi seizoen, met spanning, leerzame momenten en een hoofdprijs. Volgend jaar wordt het weer een spannend seizoen, met als doelen het behoud van het team in de 2e klasse en top 3 voor het team in de 4e klasse. Tot die tijd gaat uw reporter ander dingen doen.  Fijne vakantie en tot in het nieuwe seizoen.

Gegroet, mede namens zijn dames

Uw reporter