Verslag van een weekendje Bulls 21-22 januari 2012

Vervuld van opwinding was ik bijtijds van huis vertrokken en stond zaterdag om 09.45 uur voor een gesloten poort. Ik was te vroeg, maar kon zo vanuit de beschutting van mijn auto de eerste groepen kids binnen zien komen. In kleine groepjes leken zij niet op de miniatuur gestalten uit mijn droom, maar eerder vriendelijk en benaderbaar. Toen Ross arriveerde durfde ik mij aan te sluiten en kon met eigen ogen aanschouwen dat ruim 60 kinderen tussen de 6 en de 10 jaar in het clubhuis aanwezig waren. Het was een gekrioel van kids , ouders en begeleiders in een opgewonden sfeer van verwachting voor wat de ochtend ging brengen.
Rond 10.30 uur gingen de eerste kids het veld op, om ….tja wat eigenlijk. Te rennen, dollen, klieren, stokken zoeken, wild plassen, eigenlijk gewoon lol maken. Toen de eerste gewonden dreigden te vallen moesten we er aan geloven. Samen met Sietse en Ross begonnen we onder leiding van André aan de warming up. Wouter was ook gekomen, maar uit veiligheidsoverwegingen werd besloten, dat hij niet aan de training kon deelnemen. Het lengteverschil met de kids was te gering, waardoor verwarring in het spel en de training onvermijdelijk werd geacht.
Tijdens het inlopen begonnen de parallellen met de senioren duidelijk te worden. Ook nu waren er de haantjes en hennetjes van voren, maar ook de smoesjesmakers die de meest bijzondere verklaringen hadden voor het feit dat ze achteraan liepen te wandelen met de handen in de zakken. “Kom jong doorlopen, je kan het. Nou meneer, ik ben laat naar bed gegaan en daarom moe. Oh wezen stappen?. Nee, maar mijn zus wel en die was laat thuis. Ben je daarom zo moe dan? Ja meneer , dat is toch logisch?”. Tegen een dergelijke logica valt nu eenmaal niet op te boksen, vooral als het zo beleefd wordt gebracht.

De training die in de verschillende leeftijdsgroepen werd gegeven, was een plezierige mix van rugby en spelen,waarbij de begrippen op een klutje en wie de bal heeft wil hem houden de wedstrijdjes het best omschrijven. Het enthousiasme van deze jonge spelers is echter aanstekelijk en er was een flink aantal ruwe diamantjes te herkennen. Nu maar hopen dat de clubs ze weten vast te houden. Al met al werd er ongeveer 1.5 uur getraind, waarna een deel van de kids was uitgeput en het andere deel nog minstens een uur door had kunnen gaan. De mededeling dat de broodjes Knack klaar waren, was echter voldoende aanleiding voor allen om als een hongerig Wolvenpack het veld spoorslags te verlaten. Met dat beeld op mijn netvlies heb die nacht toch weer wat moeilijk geslapen…….
Zondag: Zwolle vs Bulls
Na de intensieve zaterdagochtend waarin duidelijk werd dat de jeugd de toekomst heeft, werd het ook gewoon weer zondag en wat voor een zondag. Het was de belangrijkste wedstrijd voor de Bulls van het jaar. De Bulls konden hun lot in eigen hand nemen. Nu bestaan er een stapels zelf hulp boeken over dit onderwerp en Emile en andere guru’s verdienen er hun brood mee, maar die gaan niet op als het om het ovaal en de palen gaat. Helaas geldt in het rugby, net als in al die andere (bal) sporten maar 1 Cruyffiaanse waarheid. Namelijk, wie het meeste scoort wint en dat moesten de Bulls voor elkaar zien te krijgen.
Vanwege het belang was uw reporter geheel tegen zijn eigen regels in voor deze uitwedstrijd naar de hoofdstad van onze provincie afgereisd. Door een afgelasting van het 2e team kon het team rekenen op een goede basis opstelling en een goed gevulde bank. In de backs stond een sterke opstelling die zich door het seizoen al bewezen had en het pack was vanaf de nr 4 compleet. Door blessures in de eerste rij ontbraken enige ervaring, maar vooral de ook nodige kilo’s.
Het was koud, nat en guur langs de lijn, maar toch hadden wat fans Zwolle weten te vinden. De oude Maas was er weer om zijn zoon te ondersteunen, Rutger om als vlaggenist zich verder te bekwamen als scheidsrechter en Daniel omdat hij het gewoon leuk vindt.
De start van de Bulls was veel belovend. Direct een goede aanval en scoringskansen in de 22 van Zwolle. Zoals altijd kwam de dreiging vanuit de backs, maar dat had Zwolle ook al door. De ruimte die werd gegeven was beperkt en er werd goed verdedigd. Vooral de kleine Bakker werd door 3 man gedekt, waardoor een rappe doorbraak steeds werd verijdeld. Ook Nick werd vaak op ingeboxed, waardoor een snelle break werd voorkomen. Mede door het opkomen van de nummer XV Sietse waren de aanvallen gevarieerd en gevaarlijk. In de eerste fase van het spel bleef het aantal scrums beperkt tot 1, waardoor Zwolle zijn potentieel niet ten volle kon aanwenden. Het was dan ook meer geluk, dan wijsheid, dat Zwolle met een 3-punter na 15 minuten op voorsprong kwam. Deze 3 punten zouden de Bulls uiteindelijk de das omdoen. Kort daarop wist Zwolle vanuit het pack te scoren, maar zonder conversie. Gelukkig werd deze voorsprong binnen de 5 minuten daarop volgend verkleind door een score van Kevin. Met een wonderschone conversie van Jelmer werd de voorsprong van Zwolle tot 1 punt teruggebracht. Bij het scoren was Kevin, volgens zijn zeggen in een vijver gedoken en kon met moeite gered worden en de kant bereiken, ten koste van een nat pak. Nu was het voor iemand met een gemiddelde lengte natuurlijk gewoon een plas, maar ja hoe snel zou Kevin zijn als hij 10 cm langer was…….Hij werd dus met liefde gered.

Ondertussen namen het aantal scrums toe en begonnen de Bulls te wankelen. Het pack werd weggezet of door een Wheel van de bal afgeholpen. Toch werd kort voor het einde van de eerste helft een scrum against the head gewonnen, waarmee the backs in stelling konden worden gebracht. Door een slimme sidestep van de ervaren Peter M kon Fokko worden vrijgespeeld, die wist te scoren. Wijs geworden door de zwempartij van Kevin bleef Fokko op de been en “droog”.
In de tweede helft moest Ramon het veld met een blessure verlaten en moest Ross noodgedwongen op de nummer 3 positie gaan spelen. Leroy kon daarmee worden ingebracht op de 8. Helaas bracht Zwolle ook vers bloed in de scrum, waarmee de druk verder werd vergroot. Ook de spanning begon op het veld toe te nemen. De frustraties namen toe en ook het aantal incidenten. Uiteindelijk leidde dit tot een penalty binnen 10 yards van de tryline van de Bulls. Met een cavalerie charge wist Zwolle te scoren. Helaas kende de verder redelijke ref deze regel niet en werd de score toegekend. Met de conversie kwam de score op 15 tegen 12. Hoe de Bulls ook probeerden, de lijn kon niet meer in stelling worden gebracht en het spel werd rommelig. Er werd niets meer weggegeven, maar ook niets meer gewonnen.
In de laatste minuten liep de spanning nog verder op en werden er over en weer klappen en onhebbelijkheden uitgedeeld. Of het een klap was geweest kon hij zich niet meer herinneren, maar Jelmer moest het veld met duizelingen verlaten. Het verse enthousiasme van Ruben kon echter ook het tij niet meer keren. De fluit ging en het was afgelopen.
Alsof de goden om de Bulls weenden gingen de hemelsluizen weer open en werden we verder ondergedompeld in misère. In de wetenschap dat je stinkende best doen soms niet voldoende is om je lot in eigen hand te kunnen nemen.
Licht teleurgesteld en nat ging uw reporter huiswaarts. Daar hielp geen Tjakka meer aan. Langs de lijn was op de radio en hij had niet eens door dat hij naar voetbal aan het luisteren was. Het is dus tijd voor een break van het Ovaal. De 19e zien we wel weer verder.

Uw reporter