The Thrill is gone, BB King, 1951

U kent het wel, eerst is iets spannend en nieuw, daarna gaat de glans er vanaf en wordt het gewoon. In het
laatste stadium kijken we er niet meer naar om en nemen we er afscheid van. Dit gold voor ons als kinderen
| ten aanzien van het speelgoed dat we met Sinterklaas kregen en op latere leeftijd ten aanzien van
(sommige) relaties. Misschien is dat ook wel bij the Bulls aan de hand. De spanning en misschien wel de lol
van de 2e klasse is er af. In het voorseizoen was het al merkbaar. De trainingsopkomst was niet slechter dan
voorgaande jaren, maar bijzonder wisselend in samenstelling. De belangstelling voor de pre season games
was bedroevend. Zo erg zelfs dat we op het laatste moment verstek hebben moeten laten gaan in Uden.
De Twente Cup was qua opkomst niet veel beter en dan nog maar te zwijgen over de beschikbaarheid voor
de eerste competitiewedstrijd. Dit alles inspireerde uw reporter niet tot het schrijven of eigenlijk het afmaken
van het Pre season verslag. Ook voor hem gold, the thrill was gone.

Dwingeloo 2 vs Big Bulls 2, 62-52

Na een week van soebatten en proberen werd uiteindelijk besloten om toch het tweede team uit te zenden met zoveel mogelijk spelers. Onder deze spelers bevonden zich onder andere Danny, die gegeven zijn fysiek beter zou moeten weten en het tweetal Jasper en Patrick die ook voor het eerste zouden moeten spelen. Vooraf werden er weinig tot geen illusies gekoesterd over de uitkomst van deze wedstrijd met slechts 10 man. Een nederlaag van minimaal 40 – 0 werd dan ook ingecalculeerd. Op het allerlaatste moment werd het team nog aangevuld met Rick van der Laan, die eindelijk door had, dat zijn gabbertjes Ara en Mick wel met plezier in de senioren spelen. Ook Dwingeloo was de beroerdste niet en vulde het team aan met extra 3 spelers tot het mooie ronde getal van 14.

De eerste 10 minuten ging het redelijk gelijk op, maar was het duidelijk dat the Bulls nog hun weg in het spel moesten vinden. Dwingeloo was beter ingespeeld en zij maakten dan ook de eerste try. Tien minuten later volgde de tweede try en werd de stand op 10-0 gebracht. Ondertussen begonnen the Bulls, gesteund door de bijzonder sportieve Dwingeloose aanvulling, in een ritme te komen, die potentie bood. Drijvende kracht achter de aanval was Ara, die als bijzonder bewegelijke scrum half de verdediging op het verkeerde been zette. Ara’s bewegingen, gecombineerd met de inmiddels bekende en bedrieglijke “Slowhand” bewegingen  van Ginger Jasper zorgden voor de eerste try en dropkick conversie na 32 minuten. Een stand van 10-7 bood perspectief, maar hierna ging het hard. Tot aan de rust wist Dwingeloo nog 3 keer te scoren en de ruststand op 31-7 te bepalen. Het tekent de souplesse van het 2e team dat zonder verwachtingen was afgereisd, dat ze direct weer de aanval zochten. Opnieuw was Ara een drijvende kracht, maar was het nu een sportieve inlener van Dwingeloo die de score maakte. Jasper verbaasde iedereen door de conversie te benutten, waardoor de score na 42 minuten op 31-14 kwam. 6 minuten later was het weer een Dwingeloo huurling die zijn sportieve plicht deed en Jasper in staat stelde opnieuw een conversie te oefenen. Dit succes inspireerde de andere spelers van het 2e team. Kevin Bokhove speelde zijn eerste hele wedstrijd als hooker en liet zien dat hij goed op Teddy had gelet als het gaat om het open spel. Regelmatig claimde hij de bal om meters te maken en slaagde daar uitstekend in. Helaas was Dwingeloo ook nog steeds gevaarlijk en in korte tijd wisten zij drie keer achter elkaar te scoren. Daarna waren het Jasper en Patrick die drie keer scoorden, wederom op aangeven van Ara.  Nu moet gezegd worden, dat ook veel lof aan de spelers in de scrum verschuldigd is, want zij stelden de backs in staat om te spelen. Danny steeg fysiek boven zichzelf uit en Anni was, net als Mick vooraan in de strijd te vinden. Ook “debutant” Koen liet zien dat hij zijn gewicht in de strijd kon gooien en dat zijn baard weliswaar een babyface verbergt, maar dat zijn acties op het veld volwassen genoemd mogen worden. Flip mocht debuteren als captain en deed dat uitstekend, zeker gezien zijn slepende blessure en het verwerken van een brutale diefstal eerder die nacht. Nu kwam Dwingeloo weer tot scoren en liep uit tot 58-42. Een bonuspunt hadden the Bulls al, maar na opnieuw een score van Jasper gloorde hoop op een overwinning. Zeker toen Flip op aangeven van Ara de 58-52 liet aantekenen. Helaas was het Dwingeloo die in de laatste minuut nog een score afdwong en de eindstand op 62-52 stelde. Hiermee hadden the Bulls, samen met de 3 (in wisselende samenstelling) sportieve en sympatieke huurlingen van Dwingeloo het onmogelijke gepresteerd en een geweldige wedstrijd gespeeld. Trots is dan ook de enige emotie de passend was na deze mooie strijd.

Dwingeloo 1 vs The Big Bulls 91-15

Uw reporter geeft niet gauw op en heeft zeker doorzettingsvermogen, maar met deze stand, de voorbereidingsfase en het getoonde spel, ontbreekt het hem aan de nodige mentale kracht om er een mooi verslag van te maken. The thrill is gone. Uw reporter maakt zich er bij deze dus maar gemakkelijk vanaf met het beantwoorden van wat prangende vragen.

Heeft Dwingeloo terecht gewonnen ?:
Ja, ze hebben immers bijna 100 punten gescoord met eenvoudig fysiek spel, dat ze uitstekend beheersten.

Heeft Dwingeloo sportief gespeeld ?:
Niet iedereen. De speler met rugnummer 5 schiep er een barbaars genoegen in om bewust en doelgericht zijn noppen in de ledematen van de spelers van the Bulls te plaatsen. Hiermee meerdere spelers uitschakelend. Kennelijk is het dagelijkse leven tussen de Hunebedden voor deze wat beperkte persoon dusdanig zwaar, dat hij op zondag zijn negatieve gevoelens op deze onsportieve manier moet uiten.

Heeft Almelo pech gehad ?:
Het vroege uitvallen van Niels met een diepe bloedende wond en de schouder uit de kom van Kevin hebben zeker een negatieve impact gehad.

Heeft Almelo slecht gespeeld ?:
Nee, bij vlagen is er zelfs goed gespeeld.

Heeft Almelo goed gespeeld ?:
Nee, bij vlagen is er zelfs beroerd gespeeld.

Is er een oorzaak aan te wijzen ?:
Door de slechte trainingsopkomst was er onvoldoende vertrouwen in het nieuwe spelsysteem en de nieuwe spelers op nieuwe posities. Er stond geen team. Het twee keer moeten laten spelen van 2e team spelers was evenmin bevorderlijk voor het spel. Verdedigend liet Almelo de nodige steken vallen, vooral in de press en de positionering. Opvolging na tackles was onvoldoende en te veel eigen rucks werden verloren.

Zijn er complimenten te maken ?:
Alle spelers van het 2e team die zijn ingevallen verdienen alle lof, in het bijzonder Jasper en Patrick die twee volle wedstrijden hebben gespeeld. Ook Mark verdient lof voor de wijze waarop hij op no. 10 heeft gespeeld. Het zelfde geldt voor Fokko die de 15 positie met eer heeft verdedigd. Twee van de drie try’s die zijn gemaakt waren mooi rugbyspel en bieden iets hoop voor de toekomst.

Is er wat te leren van deze wedstrijd ?:
Ja, maar uiteindelijk komt het allemaal neer op de vraag of onze spelersbasis voldoende is. De tijd zal het leren.

The Thrill is gone. Dat is wel duidelijk. Of het gevoel nog terug komt zal nog moeten blijken.  Uw reporter blijft ondanks het gebrek aan opwinding nog wel even schrijven. Hij ziet zijn relatie met The Bulls op het moment als een huwelijk in zwaar weer. We blijven bij elkaar, maar voorlopig alleen voor de “Kinderen” en laten die nu juist het probleem zijn………

Uw reporter