Verslag Wild Rovers – Big Bulls 1 (Oktober 2013)

Wederom was een schare trouwe supporters meegereisd om de Bulls van de nodige verbale motivatie te voorzien. Dhr. de Vries was, na een week eerder slachtoffer te zijn geweest van een angstaanjagende ontvoering door zijn familie naar een duister, sektarisch ritueel genaamd “Familieweekend”, weer langs de zijlijn te vinden. Hij maakt het naar omstandigheden goed. Andere toeschouwers waren Herr Dokter Fraatz, de geblesseerde Leonie en haar vader en onze penningmeester, met familie, die kennelijk de baromzet voor deze week al had geteld. Uiteraard was ook onze enige echte Senior Squad Head Coach, de alom bekende oefenmeester Ross Smith aanwezig om de nodige zweepslagen uit te delen. Mocht uw gelegenheidsreporter niet genoemde aanwezigen gekwetst hebben door hen te vergeten, dan biedt hij daarvoor zijn excuses aan. Tevens hoopt hij dat de gekrenkte zielen soelaas kunnen vinden in het feit dat hij student is en zodoende deel uitmaakt van de enige bevolkingsgroep waarvan de leden ondanks aangetoond drankmisbruik, om cultuurtechnische redenen niet bestempeld kunnen worden als alcoholist.

De wedstrijd werd begonnen met zowel de zon als de wind tegen, een tactische beslissing van captain Ahmet. De bulls gingen direct in de aanval, wat al gauw leidde tot enkele kansrijke situaties, die helaas door kleine fouten onbenut bleven. Ondanks het feit dat drie maal scheepsrecht is, werd met de vierde poging toch een vroege voorsprong bereikt. Het leek echter alsof dit het tij van de wedstrijd deed keren. De Rovers waren wakker geschud en trokken de stand binnen korte tijd gelijk. Vanaf dit moment ging de wedstrijd redelijk gelijk op. Even later werd Peter “Pappie betaalt” Maas echter het slachtoffer van “friendly fire”. Middels een kopstoot op  Sgt. Kuik probeerde hij het “Ei van Marinus” te evenaren wat hem, op de hoeveelheid bloed na, redelijk is gelukt. De reactie van Sgt. Kuik op het gebeurde (wordt ie hard van),  is het bewijs dat soldatenhelmen na verloop van tijd vastgroeien aan de schedel van hun eigenaar. Uit de bloedwissel die na een tik op zijn zwakke oor nodig was voor onze mijnenveger, Kevin “Speedy” Bakker, valt te concluderen dat daar echter wel een paar jaar overheen gaat.

Om het verlies van Peter te compenseren, schoof Ruben de lijn in als center en werd Oscar ”Temperamente” Abril ingebracht als flanker. Ondanks deze extra Spaanse peper in hun reet, had het pack van de bulls het zwaar met hun groengele tegenhangers. Dit kwam voornamelijk tot uiting bij dode spelsituaties. De line-outs liepen, mede door de verraderlijke wind, niet altijd even soepel. De eerste scrums werden weliswaar redelijk eenvoudig gewonnen, de Rovers boden naarmate de wedstrijd vorderde steeds meer weerstand. Waar scrums “against the head” in voorgaande wedstrijden bijna waren verworden tot een zekerheidje, werden nu zelfs enkele eigen scrums verloren. De enkelblessure van een der eerste rijers van de Bulls mede oorzaak van. Ondanks de genoemde problemen kon de eerste helft, waarbij de omstandigheden in het nadeel van de Bulls waren, met een kleine voorsprong worden afgesloten.

De tweede helft begon op eenzelfde voet als de eerste helft geëindigd was. Het spel ging redelijk gelijk op, waarbij beide partijen bij vlagen de overhand hadden. De spanning op het veld werd echter steeds hoger. Met name Ruben had last van een bepaalde tegenstander, die niet helemaal leek te begrijpen dat bij Rugby het toebrengen van lichamelijk letsel aan de tegenstander geen doel is van het spel. Voor de leken onder u: het is de bedoeling dat spelers hun knuistjes in bedwang houden. Het herhaaldelijk hierop attent maken van de Ref, die voornamelijk bedankt wordt voor zijn aanwezigheid, sorteerde geen effect. Zo kon het gebeuren dat deze jonge heer, tot zijn eigen ongenoegen, plotseling enigszins gehavend uit een ruck tevoorschijn kwam en zodoende het veld moest verlaten voor een pleister. Gezien de inmiddels hoog opgelopen bloeddruk van deze man, werd besloten hem aan de kant te houden. De wedstrijd verliep verder zonder noemenswaardig bloedvergieten. Na een goed uur begon de thuisploeg vermoeid te raken en werd voor de Almeloërs het belang van een goede seizoensvoorbereiding en bijbehorende conditie duidelijk. De Bulls roken bloed en trokken de wedstrijd naar zich toe, waardoor de Gelderse tryline steeds vaker werd gepasseerd. Het eindsignaal klonk en een zware, enigszins beladen wedstrijd was teneinde. Van het harde werken de hele wedstrijd werden weliswaar pas in de tweede helft de vruchten geplukt, de oogst was met een eindstand van 7 – 42 tot nu toe onze grootste ooit op Doetinchems gras.

Onder het  genot van een welverdiend Twents biertje van Achterhoekse oorsprong werd nog even genoten van het uitstekende weer, waarna de terugreis geleidelijk aan door iedereen werd aanvaard. Uw gelegenheidsreporter kan u vertellen na deze dag genoten te hebben van een uitzonderlijk goede nachtrust en denkt hierin niet de enige te zijn geweest.

Uw gelegenheidsreporter

P.S.

Uw gelegenheidsreporter hoopt dat zijn verslag u heeft kunnen bekoren. Door het schrijven van dit verslag is het uw gelegenheidsreporter pas echt duidelijk geworden hoeveel werk er in zulke verslagen is gestopt. Daarom bij deze: Hulde aan de Reporter. Het feit dat hij wekelijks deze moeite neemt, wordt in ieder geval door ondergetekende ten zeerste gewaardeerd.