Veslag Wrotters vs Big Bull II 10 februari 2013

Toch spreekt het idee van een al dan niet “vleselijke” uitspatting voor een periode van matiging en werkzame vlijt uw reporter wel aan. Hij zoekt het echter niet in de alcohol en vluchtige contacten met het andere geslacht, maar in het fysieke van het rugbyspel. Na een week werken biedt het spel met het ovaal een dankbare uitlaatklep om op een gecontroleerde wijze alle ergernissen uit het systeem te bannen, met als climax de wedstrijd op zondag. Hiermee wordt de batterij weer voldoende opgeladen om weer een week aan de leiband van taken en verantwoordelijkheden te lopen, zonder door te draaien. Kortom Rugby en Carnaval zijn in hun soort anti-depressivia die zorgen voor het resetten van de geest.

Met een gevoel van vrolijkheid en enthousiasme werd dan ook het bericht ontvangen dat de wedstrijd in Gorredijk gewoon door kon gaan. In het noorden van het land was minder sneeuw gevallen dan in Twente en onder het motto “we zijn toch geen voetballers en/of mietjes” werd de reis naar Friesland aanvaard. De reis van uw reporter liep via een kleine omweg, omdat hij in Meppel Jon moest ophalen van het station. Daar aangekomen zag hij deze goedmoedige reus wat brak zitten op een bankje. Getooid met een muts op de kop en een slaapzak in de armen zat hij daar, als een stille getuigenis van kennelijk een geslaagd weekend. Gezamenlijk trokken zij naar Gorredijk om bijna gelijktijdig met de rest van het team aan te komen.

Nu heeft uw reporter geen goede ervaringen met teams uit Friesland. In eerdere verslagen heeft hij zijn ervaringen met dit bijzondere volkje al eens aan het papier toevertrouwd. De Wrotters zijn hier de spreekwoordelijke uitzondering op de regel op. In een ontspannen sfeer werden the Bulls in het gezellige clubhuis ontvangen en kon de voorbereiding op de wedstrijd rustig worden opgepakt.. The Bulls waren naar Friesland afgereisd onder leiding van de charmante heer Burgwal met de even charmante Leonie aan zijn zijde. Deze vrolijke dame, Leo voor haar teamgenoten, zou deze wedstrijd als cheerleader en watergirl meemaken, omdat zij door de combinatie van overmatig nicotine gebruik en het koude weer, op doktersadvies, niet mocht spelen. Hierdoor misten we de kans op een nieuwe confrontatie tussen de twee dames van beide teams, omdat de Wrotters ook de beschikking hebben over een bijzonder felle vrouwelijke speler, dit keer met fluor roze haar.

In de ruime en warme kleedkamer was het inmiddels voor The Bulls een verlaat Sinterklaas geworden. Maas Senior en “Babyface Maas” hadden namelijk het plan opgevat om het 2e team in nieuwe shirts te steken. Deze schitterende karamel/bruin/witte shirts zouden die dag  hun vuurdoop beleven. In een bonte vrolijkheid van oehhs en ahhhs werden de shirts verdeeld en aangetrokken. Er was zelfs voor de “petite’s” onder de spelers gedacht, zoals een Eitan, met een XS shirtje. De shirts hadden direct hun uitwerking op de spelers. Met een blik van onoverwinnelijkheid in de ogen en de gang van een veroveraar liep iedere speler het veld op, klaar voor de strijd die ging komen.

Het veld was nog verborgen onder een vederwitte deken van sneeuwvlokken, maar met de lijnen vrijgemaakt. De lijnen waren aangebracht op de geijkte plaatsen, maar gelet op de bibberige kronkelende middellijn, was dit gebeurd op een moment dat het nog erg koud was. Inmiddels was het zonnetje ook aan zijn opwaartse reis begonnen, zodat de speelomstandigheden steeds gunstiger werden. Toch was het zeker geen luxe dat de bal een fluor oranje uitstraling had, vanwege het overwegend witte veld. De voorbereiding van the Bulls was, vermoedelijk vanwege de onzekerheid of een en ander wel door zou gaan, niet optimaal geweest. Gebruikelijke zaken zoals de markeerschijven/cones of de kick tee hadden niet hun weg naar Friesland weten te vinden. Gelukkig kon, met wat improvisatie en aanpassing, toch de warming up worden volbracht.. Zoals gebruikelijk was ook dit keer het 2e team een gebalanceerde verzameling van ervaren en minder ervaren spelers. Vanwege een structureel probleem in de 1e rij waren hier wat nieuwe gezichten te zien. Zo was onze muzikale hooker Rieni samen met Jon als prop opgesteld, met Thijs als middelpunt. In de backs was de jongste Maas als gelegenheidscaptain op de fly half positie te vinden, met Jasper en Dave naast zich. Onze super sub voorzitter Koos hield de wingers in toom als zeer ervaren full back.

Rond de klok van 13.00 uur werd de wedstrijd gestart. Vrijwel direct nestelden the Bulls zich op de helft van de Wrotters om vandaar uit de opmars naar de try line te maken. De aanwezige sneeuw speelde de beide partijen echter parten. Grip was beroerd, met als gevolg vele knock on’s aan beide zijden. De eerste 15 minuten speelde de wedstrijd zich op het middenveld af. Bij scrums had Almelo het moeilijk. De Wrotters brachten veel gewicht in de sstrijd, tegen een lichter en op posities onervarener pack van the Bulls. Ook in de line out had de karamel/witte brigade het zwaarder dan gebruikelijk. Pascal, een van de meest ervaren jumpers binnen de spelers groep was minder gelukkig in zijn catches en ook de verwerking van een gewonnen bal verliep niet vlekkeloos. Toch was er sprake van enig overwicht van Almelo op de tegenstander. Na circa 10 minuten raakte Daniël in de problemen door een verloren lens. Gegeven de sfeer van de wedstrijd kreeg hij de kans dit als een “bloedwissel” te behandelen, waardoor hij in alle rust een vervangende lens in kon doen. Ook met de tijdelijke vervanging van Daniël in het veld, golfde het spel wat op en neer, tot de 15e minuut. op dat moment werd “Devil” Dave aangespeeld binnen de 22 meter van de Wrotters en na een korte solo wist Dave te scoren. Rob Maas wist dankzij een torentje van bevroren sneeuw, de kicking tee was immer vergeten, de conversie te benutten en de eerste 7 punten stonden op het bord.
Hoewel Almelo duidelijk de overhand had, bleven de aanvullende scores uit. De scrum bleef onder druk staan, de bal bleef glad en er werden teveel penalty’s (terecht) aan Almelo uitgedeeld. Op gegeven moment maakte Mattijn “Simply Red” Mulder een mooie break die tot een score had kunnen leiden, indien hij een meer egoïstische inslag had gehad. Op het laatste moment koos hij voor een pass naar een medespeler, wat gegeven de gladde bal niet de beste optie was, maar wel de meest sociale.

Zo werd met Daniël weer in het team half time bereikt met een voorsprong op het scorebord. Na een korte rust ging de 2e helft in ongewijzigde samenstelling van start. Nu was er ook geen directe aanleiding voor het toepassen van wissels, maar de bank van Almelo, met 2 geblesseerden en een “Pre Abraham”  bood ook niet zoveel mogelijkheden daartoe. Ook de 2e helft liet hetzelfde beeld zien. Almelo had moeite in de scrum en de line out, maar was wel dominant in het spel. Een betere conditie was daar zeker debet aan. De dominantie liet zich na ongeveer 15 minuten vertalen in een score van Vinnie, die als no. 8 speelde. De hele wedstrijd had deze zoon van Vjenne al meters gemaakt, gesleurd en getrokken, om uiteindelijk in scoringspositie te komen. De dubbele cijfers waren inmiddels op het scorebord met 0-12. Helaas werd de conversie, niet benut, maar slechts enkele minuten later bracht Rob Maas middels een kick op de palen de stand naar 0-15. De voorsprong begon comfortabel te worden. Toch gaven de Wrotters niet op en begonnen zij aan te dringen. Mede door eigen fouten van the boys in karamel, kwamen de Friezen binnen de 22e meter en moest er met man en macht verdedigd worden. Dit leidde tot de meest memorabele actie van die dag. Op een kickje van de Wrotters in het doelgebied moest er gesprint worden om de bal dood te drukken. Daniël, die bekend staat om zijn voorliefde voor nicotine, liep de longen letterlijk uit zijn lijf om vervolgens met ware doodsverachting en zijn voortanden de stuiterende bal dood te drukken, een 22 drop out tot gevolg hebbende. Gelukkig hielden de Wrotters deze aanvalsdrang niet vol en na een mislukte penaltykick op de palen verplaatste het spel zich weer richting de 22 van de Friezen. In een aanval met turnovers in de 5 meter wist opnieuw Vinnie in de mêlee van spelers de bal te veroveren en te drukken. Ook nu weer bouwde Rob met de restanten van sneeuw en ijs een torentje om de conversie te nemen, echter zonder happy end. De eind score werd bepaald op 0-20 en the Bulls hadden terecht gewonnen in hun prachtige nieuwe shirts.

Tijdens het spel had uw reporter zich vrijelijk tussen de supporters en spelers van de Wrotters kunnen bewegen. Anders dan in de rest van Friesland, dit keer zonder enige wanklank of agressie. Het was een sportieve en zonnige middag geweest. In een goed humeur werd de thuisreis richting Twente al gauw aanvaard. Verschillende spelers hadden kennelijk nog energie over om zich op het Carnaval te storten, gelet op de vele foto’s op Facebook, maar uw reporter ging op huis aan. Daar aangekomen werd hij verwelkomd met “Pappiiiiii we hebben rugby voor je opgenomen en een lekker knuffel van de kleine meid. Deze zondag kon niet meer stuk. Een leuke wedstrijd in de zon en Engeland – Ierland op de buis, met de kleine op schoot. En met een beetje fantasie leek het spel van deze dag van The Bulls wel op wat hij nu op TV zag. Ja, uw reporter was weer helemaal opgeladen voor de komende week.

Uw reporter