Wedstrijd verslagen 27/28-09-2014

Het gevolg van deze levenshouding en de gemeenschapscultuur maakte dat de competitiewedstrijd tegen Spakenburg niet op zondag, maar op zaterdag zou plaatsvinden. Die zaterdag toog de gehele Bulls karavaan, na een hele lichte training op de vrijdag al vroeg richting het westen. Hoewel de reis slechts een uur en 15 minuten zou duren en de wedstrijd pas om 15.00 uur zou starten, moest er voor het middaguur worden vertrokken. Ook nu weer moest er gedurende de rit een pauze ingebouwd worden, vanwege de noodzakelijke rook en eetpauze. Deze werd uiteindelijk de AC/Burger King te Stroe ingevuld. In deze horecafaciliteit vond zich een splitsing plaats tussen de reizigers. Een deel deed semi gezond met een ruim beladen broodje in het AC restaurant, terwijl de rest zich aan burgers van the King bezondigde. Grappig hierbij was dat je aan de hand van de speelpositie de omvang van de bestelling kon voorspellen. Props hadden niet genoeg aan een dienblad en Scrum Halves, zoals de lieflijke vriendin van Ben, Miss D, hadden genoeg aan een kindermenu. Hoewel de sfeer ontspannen leek, waren er toch tekenen van enige kriebels en zenuwen in de maagstreek. Het toilet werd door meerdere spelers bezocht en onze Ramon “BBoy” vertoonde afwijkend gedrag door zijn Tripple Cheese Double Bacon Foot Long Beefburger niet op te eten, omdat hij hem “te vet” vond. Dit terwijl deze vriendelijke jongeman normaal zijn hand niet omdraait voor een hele draaispies Shoarma of Döner. Met saus uiteraard. Even na de klok van 13.00 uur kwam de karavaan op het sportcentrum in Spakenburg. In niets voldeed het beeld van Spakenburg aan de verwachtingen van uw reporter. In geen velden of wegen waren de dames in de herkenbare breedgeschouderde en gekapte klederdracht te zien. Wel waren er een heleboel paardenmeisjes met “knollen” in verschillende maten in de weer, in verband met een wedstrijd. Het geeft te denken, dat deze “knollen” beter werden vervoerd dan de gemiddelde OV-reiziger in de spits. Trailers met eigen douchevoorziening voor deze edele dieren van meer dan 15 meter lang waren geen uitzondering. Het leek een verspilling maar kennelijk is de crisis niet in alle lagen van de samenleving doorgedrongen. Gelukkig zag uw reporter bij het oplopen van het sportpark een vrachtwagen van een Paardenslager het terrein afrijden, zodat er toch op een bepaalde manier sprake was van kosmische gerechtigheid.

Aangekomen bij de rugbyclub werd uw reporter aangenaam verrast door de opzet van het terrein. Lommerrijk omzoomd lag het veld in de najaarszon, met een interessante krachtsport installatie en een gezellig clubhuis. Omdat er nog enige tijd te gaan was, werd er eerst nog wat van de zon genoten en gewacht op de resterende spelers. In het zonnetje werden wij vermaakt door een “stadionspeaker met grootheidswaanzin” van het naastgelegen voetbalveld, die zich in San Siro of op Camp Nou waande. Onder neo klassieke klanken uit de film Soldaat van Oranje werden de spelers en sponsoren aan het handjevol publiek voorgesteld. Heel apart, maar het getuigde van vertrouwen in het team, zeg maar Faith. Toen the Bulls compleet waren kon met de voorbereiding worden begonnen. Naast de spelers waren er ook wat Die Hard fans meegereisd, zoals het medische koppel Fraatz/Manning, onze charmante secretaris, de familie de Vries en Paps de Jong met de grote liefde van Mathijs “Redbeard”. Onze top ref in wording Rutger had zijn mantelzorgtaken ten opzichte van zijn lief in de steek gelaten en was na het fluiten van de jeugd in Almelo ook naar Spakenburg afgereisd. Mocht zij hem wegens deze daad van onattentheid uit huis gegooid hebben, dan heeft hij tenminste de foto’s nog (Is voor insiders). De wedstrijd werd geleid door een sympathiek ogende scheidsrechter, die duidelijk hield van een gedegen voorbereiding. Waarschijnlijk deed hij dit altijd, maar het gegeven dat hij kennelijk deze wedstrijd geëvalueerd werd, speelde vast ook een rol. Gedurende de wedstrijd zou Miss D hem blootsvoets ondersteunen langs de lijn met de vlag als Touch Judge. Langzaam kwamen de Spakenburgers op het veld. Het was een gemêleerd team waarbij opviel dat eigenlijk alle spelers in het bezit waren van omvangrijke bovenarmen. Kennelijk is het tillen van de kratten vis of brood behoorlijk inspannend.

Om 15.00 uur werd de kick off genomen en helaas door een mislukte vangbal door the Bulls verspeeld. Dit bleek echter geen enkel probleem, want in de scrum die volgde liet Almelo direct de dominantie van het pack zien. Spakenburg wist niet wat hen overkwam toen zij  against the head 8 meter werden teruggezet en de bal verloren. Hierna werd de lijn ingezet en het eerste offensief was een feit. In de 9e minuut werd een aanval vanuit de lijn knap door Tammo afgerond in de hoek van het veld. Ook bewonderenswaardig was de beslissing van de Ref om deze try toe te kennen, maar hij was ter plaatse en op de goede plek om de situatie te beoordelen. De magistrale kick van Jelmer betekende een 0-7 voorsprong binnen 10 minuten. Uiteraard is Spakenburg als team in de 2e klasse niet voor een kleintje vervaard en wisten ook druk op Almelo te zetten. In de minuten na de spelhervatting verloren the Bulls daardoor even de grip op de wedstrijd en lieten door slordige foutjes een gat vallen in de defensie. Heel terecht maakte Spakenburg hier gebruik van en scoorde de mannen in het blauw binnen 5 minuten de gelijkmaker. In de volgende periode was Almelo dominant in de scrum en werd de druk steeds meer op Spakenburg gelegd, dat nog steeds gevaarlijk bleef. Zo gevaarlijk zelfs dat The Bulls op eigen terrein werden teruggedrongen. Toch hielden zij het hoofd “cool” en zette in de 21e minuut orde op zaken met een solo van Fokko over ruim 60 meter. Na de conversie stond Almelo met 7-14 voor. Inmiddels begon de overmacht van het pack in de scrum en de Maul voor onrust bij Spakenburg te zorgen. Zij zochten naar middelen om the Bulls af te stoppen. Omdat dit niet met fysieke middelen lukte, probeerde men het nu met een meer theoretische aanpak via de Ref, maar daar over later meer. Kort voor rust won het pack wederom een scrum against the head en werd de lijn in stelling gebracht. Old Man Maas lanceerde zichzelf met zijn lange stelten en scoorde de try (7-19), waarmee de rust werd ingeluid.

In tegenstelling tot wat uw reporter gewend is, was de rust relatief lang. Dit had te maken met de discussie over de dominantie van de voorwaartsen van the Bulls en met name in de Maul na een gewonnen Line Out. Spakenburg kon deze niet in het veld pareren en had een ingang bij de Ref gevonden om the Bulls af te stoppen. De 2e helft werd begonnen en gelijk was er weer sprake van druk door the Bulls. Ook verdedigend hadden the Bulls het goed voor elkaar. Gelijk de muur van Jericho, (uiteraard voor dat Joshua langskwam) hielden the Bulls de linies gesloten. Dit leidde tot wat frustratie en onbenullig, maar waarschijnlijk niet opzettelijk gedrag ten koste van Peter, maar die de Spakenburger op geel kwam te staan. Nu stond Spakenburg met 14 man in het nadeel, hetgeen zij probeerden te nivelleren, door de Maul van Almelo ter discussie te stellen. In een bijna 10 minuten durende discussie stelde Spakenburg dat de Maul na een Line Out van the Bulls obstructie was, omdat Spakenburg geen contact wilden maken. De uitkomst van de discussie was onduidelijk voor de toeschouwers en uw reporter, maar feit blijft dat de Maul van the Bulls nu constant werd afgefloten. Doordat Spakenburg in het offensief bleef en Almelo haar weg moest vinden met de “nieuwe” regels, was er sprake van druk op the Bulls. De linies bleven echter gesloten en de score voor Spakenburg bleef uit, zelfs na een minuten durende aanval op 5 meter voor de trylijn. Defensief zat het heel goed in elkaar en had Spakenburg het zwaar. De misselijkmakende doffe dreun van een tackle van Ramon werd in schoonheid overtroffen door de bijna lifttackle van Mathijs. De mooiste tackle van de dag was echter van Ruben, die na in eerste instantie zijn tegenstander gemist te hebben, hem met zijn vingertoppen aan zijn shirt wist terug te halen, om vervolgens een perfecte tackle recht van achteren uit te voeren. Na 20 minuten braken the Bulls de ban en na een break van Peter en flitsend samenspel met meerdere spelers en support scoorde Fokko de 7-26. Inmiddels waren ook de wissels ingebracht en werd het laatste kwart van de wedstrijd uitgespeeld, waarbij Spakenburg geen enkele kans meer kreeg en Tammo de eindstand op 7-33 bepaalde. De tweede overwinning in de 2e klasse was een feit. Snel verliet uw reporter het team en de meegereisde Bulls die nog een hapje bleven eten. Immers die avond moest hij nog acte de presence geven op het feest van Ruben en Fokko. Omdat hij ook de volgende dag naar Rugby moest/ging, vond uw reporter het eten met zijn dames en het naar bed brengen van de kleine belangrijker dan een kipkluifje.

De Bulls hadden terecht gewonnen er was sprake geweest van een heel sterk collectief, waarbij foutjes gezamenlijk werden hersteld. Dit biedt vertrouwen, zeg meer Faith, voor de toekomst. Bij het wegrijden uit Spakenburg zag uw reporter eindelijk een symbool dat voor hem staat voor dit bijzondere dorp. Nee geen dames in klederdracht, maar de bekende gele broodbus van Bakkerij het Stoepje, die hem direct deden verlangen naar die heerlijke “Natte Keek” en een glas melk. Met een knorrende maag reed uw reporter tevreden naar het oosten.

Hengelo Dragons vs Big Bulls II, 12 – 89

South Africa, Ruud Gullit and the Revelation Time ,1984

Faith, part II

Al meermalen heeft uw reporter verslag gedaan van de avondactiviteiten van met name de jonge Bulls. Drank. vrouwen en “kattenkwaad” vormden hierbij de rode draad. Ook het feestje van Ruben en Fokko zou hierop geen uitzondering vormen, ondanks het gemêleerde gezelschap. Uw reporter die slechts 2 uur van dit festijn heeft meegemaakt volstaat thans met de mededeling dat het clubhuis er nog staat en dat de dame op de foto met Woutertje uiteindelijk al haar kleding weer heeft aangetrokken. Of Wouter dat uiteindelijk ook heeft gedaan, blijft de vraag, vanwege de tegenstrijdige berichtgeving op dat vlak. Uit het Politiebericht van afgelopen weekend blijkt wel dat er een naaktloper in Almelo is gesignaleerd, maar of deze zaken verband houden met elkaar is nog onduidelijk.

De strijd binnen Twente op Rugbygebied is niet echt anders dan die tussen Almelo en Enschede op voetbalgebied. Er zit altijd een randje aan en de samenwerking tussen de clubs is niet optimaal, hetgeen de rugbysport niet ten goede komt. Hengelo worstelt al een aantal jaar met het ledental bij de senioren. Hierdoor is het moeilijk een team op te bouwen en verder te groeien. Dit maakte dat zij in de wedstrijd tegen Bemmel met een record aantal tegentrys het schip ingingen. Kennelijk is dit nieuws in Twente, want de omvang van het artikel in de Tubantia die loog er niet om. De opmaat voor de wedstrijd tegen the Bulls was zwart op wit vastgelegd. Opvallend in het artikel was de halfhartige strijdlust van the Dragons. Hoewel ze een dergelijke nederlaag nooit meer zouden laten gebeuren en al helemaal niet tegen Almelo, sprak uit het artikel geen geloof in het eigen kunnen. Het zelfvertrouwen, zeg maar the Faith, ontbrak. Na een goede nachtrust en een verkwikkende boswandeling met de dames, melde uw reporter zich tijdig op het zonovergoten terrein van the Dragons om daar the Bulls op volle sterkte aan te treffen. Hengelo had op dat moment nog maar 7 man op het veld en was druk bezig een team bij elkaar te sprokkelen. Rond het veld stonden op dat moment al de bekende supporters van The Bulls, zoals Opa Maas,  de De Vriesjes (2 X), de Jazetjes, de Vosjes, de Swarthofjes, de Bakkertjes, de Smit-Wegkampjes (of Wegkamp-Smitjes), de Grevelinkjes, de altijd sympathieke heer Burgwal,  Überbuurman Bert en een opvallend montere Jelmer.  Zijn overige teamgenoten hadden de weg naar Hengelo nog niet weten te vinden, maar druppelden langzaam in verschillende stadia van ontnuchtering binnen. De wedstrijd zou door Marinus worden geleid en na overleg tussen de Captains werd besloten Hengelo tot 15 man aan te vullen. Gelukkig betekende dit slechts een aanvulling met 2 man, omdat Hengelo toch nog spelers tevoorschijn had weten te toveren. Van the Bulls gingen voor de eerste helft onze nieuwe ster Marvin en Alexander over, om Hengelo te versterken. Zoals verwacht waren the Dragons geen partij voor the Bulls. Al na 3 minuten maakte Captain Gerald een break, die Mathijs, wederom aangevuurd door Paps en zijn meisje,  keurig afrondde. Bas had die dag een bijzonder gelukkige voet en vond de palen 12 van de 13 keer en zette de stand op 0-7. Nu begon de motor van Almelo op temperatuur te komen. Mark liet zijn kwaliteiten spreken en vond zijn weg door de verdediging van Hengelo nog geen 3 minuten later. 8 minuten later maakte Eitan een actie die Gerald in staat stelde een kickje te maken, die vervolgens door Mark werd opgepikt om te scoren. Aan alle kanten liep Almelo door de defensie van Hengelo heen, maar ondervond wel serieuze tegenstand in de scrum en bij de line out. Na Mark was het de beurt aan Mick om een break te maken over 30 meter  en uit de penalty die daarop volgde maakte Nico het gat naar de lijn nog kleiner. Uiteindelijk bleek een volledig uigespeelde lijn de oplossing om te scoren, hetgeen Sjors ook netjes in de hoek deed. Dit werd dan ook de enige conversie die Bas niet wist te verzilveren. Zo ging de wedstrijd voort. Eitan scoorde na een break van Mathijs en Mark liet zien dat ze in Alkmaar ook de Samba kenden, met zijn 3e try. Op slag van rust werd Almelo echter wat slordig waardoor Hengelo kon scoren en de 0 van het scorebord wist te halen.

In de rust werden Alexander en Marvin teruggehaald en namen Sjors en Jeroen hun plaats bij Hengelo in. Nieuw in de ploeg was Andrew, een jongeman van 20 jaar met rugbyervaring in South Africa, die nogal last had van zijn eerste Bullsfeest van de avond ervoor. Ook nu weer gingen the Bulls voor de snelle score. Vrijwel direct na rust liep ogenschijnlijk zonder enige inspanning Andrew door de verdediging heen om Jan Willem in stelling te brengen voor zijn allereerste score ooit. Hierna was het de beurt aan Daniël, vervolgens Andrew zelf en Jesper als laatste en dat in een tijdsbestek van 6 minuten. De druk op Hengelo was overweldigend en een score in de 100 lonkte in het verschiet. Deze gedachte ontstak een soort heilig vuur bij de draken en de verdediging werd feller, net als de aanvalsdrift. Dit bracht hen enkele malen in de buurt van de Bulls trylijn en liet aantrekkelijke individuele acties zien. De mooiste actie van de dag aan de kant van the Dragons was die van onze Sjors, die rennend onder een hoek van 45 graden een halve cirkel beschreef om vervolgens een stuiterende bal met een hand op te pakken en direct weer zuiver door te spelen. (Dat doet ie nou nooit bij ons op de training!!!). De mooiste actie van the Bulls was de kick off return van Niels, die volgde op de score van Eitan, 2 minuten daarvoor. Niels met de vriendelijke uitstraling van een kruising tussen heer Ollie B. Bommel en Fred Flintstone, ving de bal en zette zich met een koddig, maar bedrieglijk snel loopje richting de trylijn. Ondertussen hingen overal spelers van de Dragons aan hem, die hij als waren zij hinderlijke vliegen van zich afsloeg. Na ongeveer 40 meter had Niels er genoeg van en gaf de bal aan Ben, die ook deze wedstrijd zich weer van zijn beste kant liet zien en de scoorde 07-82. De schade voor Hengelo werd verder nog beperkt door een terechte score van Sjors, maar het slotakkoord was uiteindelijk voor Andrew, die de eindstand op 12-89 bepaalde. The Bulls hadden overtuigend gewonnen en hadden plezier gehad in het spelen. Marvin, Jeroen Alexander en Sjors hadden laten zien dat zij hun sportieve plicht aan beide zijden van de lijn konden uitvoeren en hadden blijkgegeven van de echte Rugbyspirit, een Bull waardig.

Al met al was het een gedenkwaardig weekend geweest, met 2 klinkende overwinningen, goed  rugbyspel van beide teams en een glimp van het ongekende Zuid Afrikaanse niveau van ons geliefde spel.  Zeer tevreden reed uw reporter naar huis om daar een vrolijke chaos in de tuin aan te treffen. De kleine dame had een vriendje te spelen en de tuin zag eruit alsof, tja…….. er een feestje bij the Bulls was gevierd. Het kon uw reporter allemaal niet zoveel schelen. Hij had een prima weekend gehad. Vol goede moed wilde uw reporter alvast met wat opruimen beginnen, om vervolgens door zijn lief verrast te worden met een beker melk en een dikke homp “Natte Keek”. Kijk dat was vast een teken van boven. Vanavond maar een extra Weesgegroetje, dat was na dit weekend wel op zijn plaats.

Uw reporter