Wedstrijdverslag 01 februari 2015

Op vrijdagavond trok een ruime delegatie van the Bulls naar het IISPA voor de festiviteiten. De spelers en begeleiders van het kampioensteam mochten zich bij de andere genomineerden vervoegen in de VIP lounge, terwijl de andere Bulls een plekje op de tribune zochten. Na een leuk programma met prijsuitreikingen, enthousiaste dans, een balkunstenaar en Rap was het de tijd voor het eerste hoogtepunt van de avond, het spel petje, op petje af. In dit spel worden lokale sportvragen door de zaal beantwoord door middel van het al dan niet opzetten van een petje. In een rap tempo vielen de aanwezige Bulls af, op twee helden na, te weten BIG BANG Bas P en Vinnie Jones. Helaas viel Bas vlak voor de finale ronde af en was Vinnie de Hoop in Bange Dagen van onze club. Op pure wilskracht en met zijn ogen op de prijs gericht, het betasten van twee niet onaardige dames, wist Vinnie door te dringen tot de finale benaderingsvraag. Door een combinatie van een spraakgebrek bij Vinnie en selectieve doofheid bij de presentatrice, die ook liever door Vinnie werd betast dan door de overige bejaarde finalisten, won onze held glansrijk. Een foto, een handvol billen en een gezinsabonnement voor het zwembad waren zijn deel.. Na dit intermezzo volgde de bekendmaking van de sportploeg van het jaar 2014. De andere genomineerden waren een schaakteam van bollebozen en een giechelend meisjes dansteam, zodat de uitslag niet bij voorbaat vaststond. Op bijzonder professionele wijze waren alle genomineerden in beeld gebracht tijdens het introfilmpje, maar de presentatie van the Bulls overtrof ze allemaal. Vloeiende acties, 6 Nations waardig, afgewisseld met pure kracht en wederom een hoofdrol voor Vinnie als scorende speler, op wie de camera verliefd is. Dit alles begeleidt door de klanken van the Backstreet Boys (Gelukkig hielden de mannen nu hun shirts) aan en Black Betty van Ram Jam. Na het openen van de enveloppe en het uitspreken van de naam brak een kakofonie aan geluid los om de benoeming van Sportploeg van het jaar door the Bulls te vieren. Een mooie, door mede Bull en  Meester Goudsmit Matthieu Bloem, gemaakte penning, met oorkonde en geschenkbon waren het bewijs van deze benoeming. Na de nodige foto’s werd er in het Sportcafé nog nagefeest, maar uw reporter trok zich al snel weer terug, want ook de zaterdag zou sportief worden ingevuld.

Op zaterdag was het de beurt aan de kleine van uw reporter om haar kunsten te vertonen op de Judomat tijdens het examen. Nu wordt in deze leeftijdscategorie het feitelijke examen, net als bij het diploma zwemmen al eerder tijdens de lessen gedaan, maar het blijft spannend zoiets. Uw reporter stond dus al vroeg die zaterdag in zijn Judopak met zijn kleine dame te oefenen. Grote en kleine beenhaken passeerden de revue, net als verschillende heup en schouderworpen. De sessie werd afgesloten met een stoeipartij op bed, waarbij uw reporter moest proberen te ontsnappen uit de verschillende houdgrepen, terwijl hij doof werd van het gegiechel en het geschreeuw. Later die middag slaagde de kleine glansrijk in de mêlee aan krioelende 6 tot 8 jarigen. Opnieuw verklaarde zij, door te willen gaan om net als papa ooit de zwarte band te halen, maar dat was nu nog toekomstmuziek. Na dit sportieve gebeuren kon uw reporter zich weer bezig gaan houden met Rugby want er moest weer heel wat georganiseerd worden. De wedstrijd tegen Deventer ging niet door en spelers van het 2e vielen af, terwijl anderen weer wel wilden spelen. De mail en Whatsapp stond die middag en avond roodgloeiend, maar tegen bedtijd leek alles geregeld. In aller vroegte vertrok uw reporter met de Bornse delegatie richting de club. Daar aangekomen bleken weer spelers afgevallen te zijn, door werk of verslapen en anderen die zich niet beschikbaar hadden gesteld toch aanwezig te zijn, al dan niet in verregaande staat van ontnuchtering. Even na 09.00 uur vertrok de stoet richting Nijmegen voor een wedstrijd tegen Obelix. Om de een of andere dwaze reden stuurt de navigatie van uw reporter op de heenweg hem altijd midden door Arnhem. Nu is dat op een rustige zondagmorgen zeker geen straf als je van dat soort steden en bebouwing houdt, maar het kost wel iets meer tijd. Toch werd binnen een uur de oudste stad van Nederland bereikt en kwamen we steeds meer in studentensferen. Een vrouwelijke fraai gevormde studente die haar hardlopende onderstel af en toe een frivool huppeltje liet maken, deed de hoofden van de jonge Bulls bij ieder stoplicht smachtend omdraaien in de onuitgesproken hoop dat deze hinde ook nu weer tijdig langzij kon komen. Na wat zoeken werd uiteindelijk het mooie Radboud sportcomplex bereikt en werd er in de parkeergarage geparkeerd onder het kunstgras rugby/voetbalveld. Is dit de toekomst? Zelf had uw reporter nooit verwacht ooit op kunstgras rugby te spelen, maar soms is de toekomst dichterbij dan je denkt. Na het omkleden in een mooie ruime kleedruimte kon er begonnen worden aan de warming up en werd niet lang daarna de aftrap genomen. In het team van Obelix zaten “eeuwige studenten” van een zekere leeftijd die Ben allemaal kenden, maar ook echte studenten. Aan de kant van Almelo was het gebruikelijke 2e team opgeteld, met vervanging voor de geblesseerden. Langs de kant stonden naast de nog naar alcohol dampende reserves ook nog de Ouwe Heer van Mathijs en zijn geliefde Lotte, de altijd sympathieke heer Burgwal en de Jazetjes, die zoonlief hadden ingeruild voor de Page reclamehond.

De eerste minuten van de wedstrijd waren rommelig en hadden zo tot een achterstand voor the Bulls kunnen leiden. Het was echter weer het fenomenale loopvermogen van Fokko die hem door de defensie van Nijmegen bracht en na 6 minuten de score liet openen. Jelmer zorgde voor de conversie en de eerste 7 punten stonden op het bord. Ook in de minuten daarna bleef Almelo wat worstelen, voornamelijk met zichzelf. De eerste rij had het zwaar en moest zijn plek op het kunstgras vinden, maar ook the backs lieten niet hun potentie tot zijn recht komen. Ballen kwamen niet aan, passes werden te laat gegeven en een aanvalsbeweging diep in de eigen 22 ging bijna jammerlijk mis door miscommunicatie. Gelukkig was Fokko er telkens als intermezzo in dit soms zelfs beroerde spel van the Bulls om dansend over het veld te gaan en weer een score bij te laten schrijven. Nu was het zeker niet alleen maar kommer en kwel. Defensief bij the Rucks en the Mauls waren er mooie dingen te zien. Alexander en onze Croissant die vaak als eerste aanwezig waren en gezamenlijk de ruck schoonveegden. De press die voor druk bij Nijmegen zorgde, waardoor ballen verloren gingen. De gestolen ballen in de Line out van Gijs met aansluitende breaks en het schoonvegen in het losse werk door Thijs en Mathijs, onder aanvoering van Captain Bokkie. De score liep steeds verder op, maar ook het spel werd aanmerkelijk beter. Regelmatig wisten spelers elkaar te vinden in combinaties en in support. Ook langs de lijn was er gevaar vanaf de Wing waar Xander en Kevin Beu. flinke meters wisten te maken en ook verdedigend hun mannetje stonden. Ook waren er staaltjes van overmoed, wellicht ingegeven door nostalgische gevoelens. Onze zuidelijke broeder Ben daagde namelijk als Oud Obelix speler een oud teamgenoot uit om bij een aftrap na een score de bal in zijn richting te trappen. Gretig werd aan dit verzoek voldaan. De bal zeilde door de lucht richting Ben, die hem vervolgens direct liet vallen als ware het een mok veel te hete thee. De hoon van beide zijden van het veld was luid en duidelijk hoorbaar. De schaamte en hoon maakte echter het beest in deze doorgaans rustige en beschaafde opleider van academische klasse los. Fel ging hij als een ware Mister Hyde op zoek naar rehabilitatie, die hij vond in een score later in die wedstrijd, waarna hij weer veranderde in de spreekwoordelijke beschaafde Doctor Jekyll. Hoewel The Bulls de bovenhand in de wedstrijd hadden, was Obelix met de inbreng van een aantal reserve spelers een aantal keren gevaarlijk en kwam 2 keer verdiend tot scoren. De wedstrijd ging voort en The Bulls begon spelers kwijt te raken door blessures. Wellicht dat het veld hierbij een rol speelde. Het contact met de grond was harder dan men gewend was en de stroefheid van het veld zorgde voor minder flexibiliteit bij draaiende bewegingen. Thijs werd met name van dit laatste het slachtoffer. De wedstrijd kwam ten einde en the Bulls hadden terecht gewonnen, maar dat was zeker niet op basis van de eerste 30 minuten.

Na een verkwikkende douche in de mooie kleedkamer werd nog even de wedstrijd van de dames bekeken, waarnaar de terugreis vlot weer werd aanvaard. Onderweg werd uw reporter luid toeterend voorbij gestoven door de altijd charmante heer Burgwal. Niet veel later zagen wij de heer Burgwal en zijn passagiers echter op een parkeerplaats staan, die bekend en berucht is als ontmoetingsplaats voor liefhebbers van de anonieme herenliefde. Later bleek echter dat niet een acute hormoonoprisping of een zwakke blaas tot deze stop had geleid, maar een acuut gebrek aan een zeker smeer/glijmiddel, voor de auto wel te verstaan. Al met al was het een leuke rugbyochtend geweest met een blik op een mogelijke toekomst. Wellicht dat ook in onze sport het gras langzaam aan door kunstgras vervangen gaat worden. Het heeft voordelen, zeker maar ook wat nadelen. De geur van gras blijft toch prettiger, dan de geur van verbrand rubber. De tijd zal het leren. Toekomstmuziek dus…..

Uw reporter.