Wedstrijdverslag 08 februari 2015

Een weerpraatje:

Hoewel we de laatste jaren niet echt kunnen spreken van een winter, met dik sneeuwdek en lange periodes met vorst, speelden de weergoden deze week een belangrijke rol in het leven van the Bulls. Zowel de dinsdag als de vrijdagtraining werden afgewerkt op een hard bevroren veld en leek op zaterdagochtend de kans op een bespeelbaar veld minder dan 50 %. De vrijdagavond werd dan ook ingevuld met een korte maar intensieve training en de start van the 6 Nations, met de klapper tussen Wales and Engeland, op een groot scherm. Zaterdag werd er nog druk overleg gevoerd over de kansen van het doorgaan van de wedstrijd en door velen al alternatieven gepland voor de zondag. Tot grote teleurstelling van een kleine dame in huize reporter (Zij had willen schaatsen met Paps) kwam even na 10.00 uur op zondagmorgen het bericht dat het veld bespeelbaar was en de wedstrijd door kon gaan. Nu werd uw reporter nog even druk zo op de zondagmorgen, want het alternatief voor het schaatsen was zwemmen en dat kon (volgens een zekere jonge dame) toch zeker nog mooi voor de Kick Off. En zo geschiede. Om even na 13.00 uur liep uw reporter, nog met druipende haren en rode chloorogen van de 50 keer waterglijbaan het terrein op voor de wedstrijd tegen Hilversum. Het team was compleet en de tegenstander druppelde ook langzaam binnen. De uitwedstrijd tegen Hilversum was een zware deceptie geweest. Het tempo en de kwaliteit van het spel waren op dat moment veel te hoog gegrepen voor de mannen uit Almelo. De nederlaag met ruim 60 punten verschil was er dan ook flink ingeslagen. Dit zou niet nog een keer mogen gebeuren. Hilversum had mede op basis van hun eerdere ervaring met the Bulls het volste vertrouwen in een gemakkelijke wedstrijd. De geluiden vanuit de Blauwe kleedkamer kwamen waren die van zelfvertrouwen en wellicht ook zelfoverschatting. De tijd zou het leren. Het weer van die middag was grijs, maar zacht van temperatuur en vele supporters van the Bulls hadden hun weg weer naar het veld weten te vinden. Bovenop de bult stond de Almelose variant van Waldorf & Statler klaar voor hun luide commentaren, de medische professionals in de personen van de families Fraatz en Manning en onze super EHBOer René waren er bijtijds, net als nagenoeg iedere hondenbezitter van the Bulls. Kortom iedereen was er klaar voor.

De wedstrijd:

De wedstrijd werd geleid door een bekende ref, namelijk mister Refcam himself. Deze sympathieke ref, nu uitgerust met een gesoigneerde baard, die de 3 tenoren niet zou misstaan, maar zonder refcam, had the Bulls al eerder gefloten in belangrijke wedstrijden. Even na 14.30 uur stonden de beide teams klaar, had Els (mevr. Pellen) de vlag veroverd en kon de wedstrijd beginnen. De eerste minuten lieten al een sprankje hoop zien in de wijze hoe the Bulls gingen spelen. De kick off werd zonder problemen door the Bulls verwerkt en het spel voltrok zich op het middenveld. Dit leidde bij Hilversum al gauw tot enige voorzichtigheid en de drang om al na 3 minuten te kiezen voor een penaltykick op de palen. Deze was op een meer dan respectabele afstand en werd dus ook gemist, maar slechts op centimeters. Almelo verdedigde sterk, zoals ook de afgelopen weken nadrukkelijk was getraind, maar aanvallend was het heel schuchter en nauwelijks mobiel. De dynamiek die normaal Almelo eigen is in the backs, was de eerste 20 minuten niet bestaand. Na ongeveer 8 minuten brak Hilversum door, naar zwaar aanvallend werk vanuit de voorwaartsen, waardoor de verdediging van Almelo een gat liet vallen en de eerste 7 punten stonden op het bord. Niet lang daarna vond er weer een nagenoeg identieke situatie plaats en scoorde Hilversum de volgende try met conversie. Gelet op het tempo in de wedstrijd leek het een herhaling van de uitwedstrijd te worden en dat dacht Hilversum ook, waardoor zij wat nonchalant werden. Dit werd direct door Fokko afgestraft met een sprint van meer dan 60 meter en een try die door Jelmer geconverteerd werd.  Met de stand van 7-17 kroop de tijd richting half time, maar kort voor tijd wist Hilversum geheel onterecht te scoren. Met een off side actie bij een ruck aan de andere kant waar de ref stond veroverde Hilversum de bal en brak door, hier was echter geen verdediging meer op te organiseren en met 7-21 gingen de partijen de rust in.

In de rust werd er nog niet door the Bulls gewisseld en werd de wedstrijd met dezelfde 15 spelers begonnen. Kennelijk had de laatste score van Hilversum een moreel effect gehad, want Almelo kwam niet goed uit de startblokken. Dit leidde tot 2 vroege scores van Hilversum (7-28) in de eerste 10 minuten na de herstart. Een herhaling van het voorgaande jaar dreigde, maar the Bulls wisten zich te herpakken. Rinie viel geblesseerd uit, maar werd kundig vervangen door Edwin “Litlle Fox” en het spel ging voort. The backs begonnen hun oude spelniveau weer op te pakken, maar waren op cruciale momenten slordig met de balbehandeling. Hier was zichtbaar dat het tekort aan training en wedstrijdritme zich wreekte. De opvolging en support in het spel zat echter helemaal goed, net als de press defence. Er waren verschillende doorbraken en verscheidende spelers kwamen heel dicht bij een score. Zo ook onze Fieldmanager Kaders en Richtlijnen Flip, die op centimeters van de lijn werd gestuit. Gelukkig had hij de tegenwoordigheid van geest om de bal goed te presenteren die vervolgens weer in het spel werd gebracht, waarna Fokko, in naam van Flip, wist te scoren (12-28). Hoewel Almelo steeds meer het initiatief nam, bleef Hilversum gevaarlijk en liet dat zien met een penalty en een try (12-36). The Bulls werden echter steeds gevaarlijker en dat zorgde voor de nodige frustratie bij Hilversum. Vuilspel in de vorm van slaan en schoppen nam bij de spelers van Hilversum hand over hand toe. Vooral een speler in het bijzonder, die leidt aan het HVO(Haar Van Onder) syndroom, met een kale bats en een volle baard, schiep in dit soort wangedrag een dierlijk genoegen, maar werd hiervoor niet bestraft door de ref. Ook begon Hilversum steeds meer te praten in het veld. Na een doorbraak van Tammo, die weer niet op een geheel reglementaire wijze werd gestopt, kwam er een kentering bij the Bulls. De aanvoer van vers bloed in de personen van Maarten, Daan en Niels droegen daar ook aan bij. Opnieuw kreeg Tammo de bal en verschalkte nu zonder problemen zijn tegenstander en scoorde. De winst zat er niet meer in  voor the Bulls, maar een bonuspunt lag binnen handbereik. De aftrap werd ontvangen en direct weer teruggebracht door de as van het veld. Zwaar voorwaartsenwerk bracht the Bulls in de 22, waarna de immer hardwerkende maar frêle Pascal met de bal aan de haal ging en leek te gaan scoren. Slechts 50 centimeter voor de lijn werd hij getackeld, maar daar was Johan, die al de hele wedstrijd o.a. met lepe kickjes, heel actief was geweest. Op het juiste moment dook hij naast Pascal op en kreeg de bal in zijn handen gepopt, om te scoren. Met de conversie van Jelmer werd de wedstrijd besloten met een eindstand van 26-36. Had er meer in gezeten?. Ja, als de concentratie hoger was geweest in de eerste 10 minuten van de beide helften, dan was zelfs een overwinning niet uitgesloten geweest. Hadden the Bulls eerst dit resultaat behaald tegen Hilversum, dan was de uitwedstrijd ongetwijfeld anders verlopen. Het was immers het zelfde team dat stond opgesteld. Gedane zaken nemen echter geen keer, maar we kunnen er wel van leren. Het was een mooie wedstrijd geweest, met vele leerpuntjes, maar de weg naar boven lijkt weer te zijn gevonden. Nu maar hopen dat de spelers die weg niet te erg kwijtraken in het komende Bacchanaal dat Carnaval heet. De eerste voortekenen in de kleedkamer waren met Daan in korte broek en Fokko in Kaftan niet erg bemoedigend. De tijd zal het echter leren.

Uw reporter