Wedstrijdverslag 18 januari 2015

Ruim op tijd kwamen The Bulls aan in een troosteloos grijs en nat Haren, waar de dames van RC Groningen net hun wedstrijd hadden afgewerkt en het 2e team tegen de Studenten speelden. Na de nodige koffie en wat acclimatiseren vertrokken de spelers van Almelo richting de kleedkamers. Ook in Groningen zijn de kleedfaciliteiten afgestemd op een 7e klasse zaterdagamateur voetbalteam, zonder keeper of reserves. Dit betekende dat de kleedkamer vol zat met lijven in de verschillende stadia van ontkleding, zonder hoop op enige privacy, omlijst door de mobiele (of debiele) klanken van de muzikale discobol, die het team tegenwoordig met zich meezeult. In mijn tijd was je al heel wat als je stilletjes met je koptelefoon naar een TDK cassettebandje op je Sony Walkman zat te luisteren ter voorbereiding op je wedstrijd. “Running with the Devil” van Van Halen bijvoorbeeld of “Another one bites the dust” van Queen. Tegenwoordig gaat men helemaal los op de muzikale terreur van deze ongetwijfeld door Geer en Goor bedachte gay variant van de aloude Ghettoblaster op de klanken van “Taking the hobbits to Isingard”. Het zal een generatiedingetje zijn, maar in de ogen van uw reporter niet de meest ideale voorbereiding op een wedstrijd.  Uiteindelijk was het gehele team omgekleed, al dan niet in het bijzijn van Groningse dames of hun tegenstander van die middag en kon met de warming up worden begonnen. De warming up was in verhouding met voorgaande wedstrijden een serieuze aangelegenheid en het team liet zien, met de juiste instelling op het veld te staan. Tijdens de voorbereiding diende zich een vertrouwd gezicht als scheidsrechter aan in de persoon van de vriendelijke vrouwelijke Ref uit het Noorden van het land, die the Bulls al vaker hadden gehad. Na haar controle en het gesprekje met de voorwaartsen werd het tijd voor de aftrap.

In de eerste paar minuten van de wedstrijd was er sprake van een licht overwicht van de kant van the Bulls. Gestaag ging de opmars richting de 22 van Groningen en was er sprake van druk. Omdat resultaten tellen, werd bij een penalty in de 6 minuut gekozen voor een kick op de palen, die zonder aarzelen door Jelmer feilloos werd benut. Hierna kantelde de wedstrijd echter. De druk werd door Groningen opgevoerd en ons gevreesde wapen, de scrum, kwam niet tot zijn recht, doordat de spelers in de 1e rij niet op hun eigen positie stonden. Dit gaf ruimte aan Groningen om de bal in het spel te brengen en met snelle acties druk op de defensie van Almelo te zetten. Naast de grote maar vaardige en snelle spelers in de lijn, zorgde ook een bijzonder snelle jonge prop en een Engelstalige 3e rijer voor heel veel offensieve kracht bij de Noorderlingen. Almelo kwam bijna niet aan aanvallen toe, omdat de druk van Groningen, ook in de scrum feitelijk te hoog was en alle zeilen verdedigend bijgezet moesten worden. Door het hoge tempo en het bijschakelen van de 3e rij in de aanval wist Groningen uiteindelijk tot 3 keer toe de defensie van Almelo te doorbreken en was aan het einde van de eerste helft de stand op 19-3 gebracht.

In de tweede helft hadden the Bulls de zaken verdedigend beter op orde en werkte the Press defense zo goed dat Groningen feitelijk niet verder dan het middenveld kwam. Ondanks de inzet van de wissels en een shuffle in de 1e rij, was er meer controle in en rond de scrum, maar werd dat niet voldoende vertaald in aanvalskracht. Zo gleden de minuten voorbij, richting het eindsignaal, dat onverwacht 10 minuten eerder dreigde te vallen. Een gevalletje van incorrecte tijdwaarneming lag daar ten grondslag aan, maar kon gelukkig bij de ref gecorrigeerd worden. In de laatste minuten bleven The Bulls aanvallen en bij een van die acties bleef Jelmer tijdelijk geblesseerd op de grond liggen. Gelet op de klapper die hij maakte zou het tijdelijk stilleggen van de wedstrijd gerechtvaardigd zijn geweest, echter de Ref had dit niet gezien. Groningen maakte echter gebruik van de mogelijkheid en de zwakke plek in de defensie en wist de enige try van de tweede helft te scoren. Met 26-3 was de eindstand bepaald en ging de wedstrijd naar het eindsignaal toe. De wedstrijd was duidelijk verloren, maar the Bulls hadden wel weer hun spirit getoond en gevochten voor wat ze waard waren. In de komende weken zou moeten blijken of deze positieve lijn doorgezet zou kunnen worden. De tijd zal het leren.

Na een rit van 90 minuten was uw reporter weer thuis en had weer heel wat uit te leggen. Immers hij was de hele dag weggeweest, maar zonder te winnen. Leg daar maar eens het nut van uit aan een kleine eigenwijze dame. Veel verder dan de opmerking dat we nu eenmaal in een competitie spelen, kwam uw reporter in eerste instantie niet. Toen ging er bij hem een lichtje branden en sprak de wijze woorden: “Verliezen is niet erg, als je er maar voor gevochten  én van geleerd hebt”. Met een vorsende blik keek de kleine dame uw reporter aan en sprak toen mogelijk nog wijzere woorden: “Nou ik vind het stom, dat je zolang weg was.” En dáár kon uw reporter weer niks tegen inbrengen.

Uw reporter