Wedstrijdverslag 21 september 2014 Big Bulls I vs Haarlem I 24-17

Toen uw reporter vrijdags, iet wat verlaat op de training verscheen, was hij verbaasd door wat hij zag. Op het veld waren nieuwe leden en het 2e team aan het touchen, terwijl de spelers van het eerste team nergens op het veld te bekennen waren. Onder het afdak voor het clubhuis zaten zij met de hoofd coach bij elkaar om in een open en levendige discussie de wedstrijd van het afgelopen weekend te analyseren. In een niet eens zo ver verleden was dit niet tot nauwelijks mogelijk geweest. In die periode vonden de meeste spelers het praten over het spel zinloos en zonde van de tijd. Nu deden ze actief mee en gaven er blijk van begrip te hebben voor dit aspect van de training en de bijbehorende ontwikkeling. Alleen al deze aanblik gaf uw reporter vertrouwen, zeg maar Faith in de komende wedstrijd. Op zondag werd uw reporter al vroeg wakker omdat het nodige gedaan moest worden, maar vooral omdat zijn kleine dame hem kwam wekken omdat er gestoeid moest worden. Dit moest extra vroeg gebeuren, want er zou later die dag bezoek komen en dan had madame er geen tijd meer voor. Het bezoek was niet alleen voor haar, maar zeker ook voor uw reporter en zijn lief, want het was de familie uit Den Haag die graag weer een wedstrijd van the Bulls wilden zien. De meeste spelende Bulls hadden al kennis gemaakt met Fer, de man van het Haagse Rugbygezin, die tijdens het trainingsweekend in Den Haag een Voorwaartsentraining had verzorgd en nu graag wilde zien wat daarvan was blijven hangen.

Natuurlijk loopt zo’n ochtend nooit helemaal zoals gepland, zodat uw reporter krap voor het eerste fluitsignaal pas op de club aanwezig was. Het weer was zeker niet onaardig en dat had zijn uitwerking op de belangstelling voor de wedstrijd. Langs het veld was het een wirwar van   spelende leden, oude Bulls, toekomstige Bulls, geliefden, ex-geliefden en een assorti aan viervoeters. Kortom het was een gezellige bende onder een heerlijk najaarszonnetje. The Bulls hadden alles redelijk voor elkaar, maar hadden ook te kampen met “spontane afwezigen” welke gelukkig door de komst van Laurens kon worden opgevangen en de nodige pijntjes en kwaaltjes, waaronder buikloop. Of dit laatste een symptoom van een virusje zoals Ebola was of toch gewone spanning kon uw reporter op dat moment nog niet zeggen. Haarlem leek op volle sterkte en op het eerste gezicht een geduchte tegenstander, maar niet onoverwinnelijk. 80 minuten later zouden we het weten. Op het afgesproken tijdstip werd de kick off genomen en werden de krachten gemeten. Direct wisten the Bulls druk te zetten en na 3 minuten werd deze druk beloond met een 5 meter scrum voor the Bulls. Met ogenschijnlijk gemak zette de scrum van the Bulls Haarlem over de trylijn en werd deze inspanning met een push over try beloond. De conversie van Jelmer ging helaas tegen de paal, zodat de score op 5-0 bleef steken. Nu betekent een vroege score vaak dat er sprake is van mentaal overwicht op de tegenstander. Het geloof, zeg maar Faith, in jezelf en het team krijgt bij een vroege achterstand een flinke knauw. Helaas had niemand dit psychologische verschijnsel aan Haarlem uitgelegd en waren deze mannen vol goede moed op jacht gegaan naar de gelijkmaker. 7 minuten later was het zover en kon Haarlem de 5-5 laten noteren, om nog geen 3 minuten later de 5-10 te scoren. Met 13 minuten op de klok keek Almelo aan tegen een achterstand, omdat ze een ogenblik de verdediging hadden veronachtzaamd en bewegelijke spelers van Haarlem de ruimte hadden gegeven. In de periode die volgde was Haarlem niet echt gevaarlijk meer op een doorgebroken speler na, die op magistrale wijze door Kevin “Boem Boem” Bakker voor de trylijn werd teruggehaald. The Bulls hadden hun verdediging nu op orde, ondanks het feit dat de directe tegenstander van Old Man Maas hem met een eenvoudige hand off 3 meter achteruit deed vliegen en smoorden the Bulls verder ieder aanval in een regen van tackles. Aanvallend was Almelo dominant, maar niet altijd zorgvuldig. In de aanval werd veelvuldig voor de lange kick gekozen, zonder veel rendement en op andere gebieden waren slordigheden de oorzaak van het uitblijven van een score. Het meest sprekende voorbeeld hiervan was de Push Over try die niet gescoord werd, omdat de bal te vroeg werd opgepikt en op centimeters voor de lijn werd gesmoord. Ook pech speelde een belangrijke rol in de eerste helft, niet in de laatste plaats in combinatie met de fysieke staat van de Referee. Deze laatste had duidelijk te kampen met een (lichte) blessure, waardoor hij het tempo van het spel niet op de voet kon volgen. Dit gold zeker voor het moment dat Old Man Maas met zijn lange stelten een break wist te maken, maar kort voor de trylijn werd gestuit. Lenig als hij nog is op zijn leeftijd wist hij de bal via een tegenspeler te passen waarna vervolgens the Bulls wisten te scoren. In de ogen van de vele toeschouwers, waaronder die van Haarlem een rechtmatige score, maar vanuit het gezichtspunt van de Ref een voorwaarts gespeelde bal/knock on. In the  scrum bleven the Bulls oppermachtig en Haarlem probeerde dit te ontwrichten door opzettelijk te wheelen of te gaan staan. Ook the maul probeerden zij te ontwrichten door onreglementaire handelingen, maar zonder veel resultaat. Op slag van rust  stonden the Bulls weer in het 22 meter gebied van Haarlem voor een scrum against the head. Deze werd met overmacht gewonnen en na een Pick up van Daan en een mooie overdracht naar Jelmer werd de 1e helft afgesloten met een score en stonden de Bulls met 12-10 voor.

In de rust werden the Bulls toegesproken om vooral ook van de klasse van the Backs gebruik te maken en de kicks als aanvalswapen minder te gebruiken. Ook werden de verbale puntjes op de i gezet ten aanzien van de collectieve verdediging en kon de 2e helft nog zonder wisselingen van start gaan. Op dat moment geloofde iedereen in de eindoverwinning. Men had Faith. In de eerste fase van de tweede helft hielden de twee teams elkaar in evenwicht op het middelveld, maar begon zich wel een overwicht voor the Bulls af te tekenen. The backs kwamen meer in het spel en de wingers werden actiever bij het spel betrokken en de scrum bleef oppermachtig. Dit leidde in ieder geval tot meerdere scoringskansen langs de lijn en een afgekeurde try, die ook nu weer in de ogen van uw reporter ter discussie stond. Toch bleef Haarlem een geduchte tegenstander en moest Almelo verdedigend goed aan de bak. Vooral de bewegelijke scrum half en de nummer 12, die beiden de nodige massa meedroegen, waren verantwoordelijk voor behoorlijk wat terreinwinst. Deze aanvalsdrift drong the Bulls meermalen in de verdediging in hun eigen 22 meter gebied. In de 59e minuut wisten the Bulls echter de bal weer terug te veroveren en naar Fokko te spelen. Deze sympathieke “toekomstige Flying Doctor” (door sommige Lady Bulls = vriendelijker dan Cows en zekere stalkers ook wel Dr Mc Dreamy/Mc Steamy genoemd) begon aan zijn opmars van ruim 65 meter en wist deze met versnellingen, sidesteps en bruut geweld af te leggen en te scoren. Na de conversie van Jelmer stonden er 19 punten voor the Bulls op het bord. Inmiddels waren de eerste pijntjes en darmongemakken de aanleiding voor de nodige wissels, maar was er geenszins sprake van een verzwakking. In de volgende 5 minuten bleven the Bulls op de helft van Haarlem en drongen stevig op. Dit leidde tot een aanval die door onze charmante Brabo Ben werd afgerond met een score, die de 24-10 op het bord zette.

Met nog zo’n 12 minuten te gaan en een comfortabele voorsprong werden de rest van de reserve spelers ingebracht. Nu is uw reporter stellig van mening dat dit normaal geen effect mag hebben, want de spelers zijn vers en weten wat ze moeten doen, maar dit leidde wel tot een score van Haarlem. Uw reporter moet toegeven, dat het risico van een meervoudige wissel in het eigen 22 meter gebied wel groter is dan noodzakelijk, maar gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer. Mea Culpa. Haarlem stond met nog minder dan 10 minuten te spelen op 7 punten afstand van the Bulls en roken een gelijkspel. Dit leidde tot een aanvalsdrift die regelmatig binnen de laatste 5 meter moest worden gestopt. Op geen moment twijfelde het team aan de soliditeit van speler die naast hem stond en werd het “gat” collectief dicht gehouden. Het einde van de wedstrijd was dan ook na al dit geweld en harde werk haast een anticlimax met een afgefloten scrum wegens het doorbreken van de 180 graden. De ontlading was echter niet minder groot. The Bulls hadden hun eerste overwinning in de 2e klasse gehaald en de verwachtingen na de eerste wedstrijd waargemaakt. Dit versterkte het geloof in henzelf en de kansen die er voor hen liggen.

Tevreden stapte uw reporter van het veld af en vertrok na wat kort nagepraat te hebben met zijn gasten. Het was een mooie middag geweest en de namiddag en avond waren niet minder mooi. Een lekkere maaltijd in een goed gezelschap, waar bij Rugby de boventoon voerde, wat wil een mens nog meer. De volgende week zou een nieuwe uitdaging wachten. Ook hier speelt het geloof weer een belangrijke rol, maar op een geheel eigen manier. Uw reporter zal hier op gepaste en geheel eigen wijze in zijn volgende verslag rekening mee houden.

Amen (Het zij zo).

Uw reporter