shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Wedstrijdverslag 26 oktober 2014 (Oktober 2014)

Bulls II

Een glimlach kon uw reporter dan ook niet onderdrukken bij de gedachte dat tegen Obelix zou moeten worden gespeeld. Beelden van dikke mannen in gestreepte broeken met menhirs op de rug en een klein k..hondje sprongen direct in zijn gedachte. De werkelijkheid was natuurlijk een andere. Het team dat deze zondag opgesteld stond, had weinig weg van de bekende stripverschijning. Hoewel, met wat fantasie waren wel de verschillende types die in de stripverhalen figureren te herkennen. Zo was er een duidelijk oudere speler, die de Nestor (Nestorix) van het team was. Er liepen spelers rond die de hoefsmid (Hoefnix) zouden kunnen zijn en in the backs stond een speler die qua uitstraling wat weg had van de bard (Assurancetourix). De meest opvallende speler was wel de prop die, zonder in stereotypen te willen vervallen, zo uit de piratenbemanning van de striptekeningen afkomstig leek te zijn. In de strips heeft dit figuur BaBa een komische bijrol als piraat in het kraaiennest van de immer tot zinken gebrachte galei. Het komische voorkomen van deze prop werd verstrekt door een ogenschijnlijk te kleine scrumcap en de naam Schapenl…..(censuur). op zijn shirt. Het zou helemaal hilarisch zijn geweest indien het schaap door een everzwijn vervangen zou zijn, maar waarschijnlijk had zijn naamgeving weinig met de strips van Astrix en Obelix te maken. Waar de naam wel mee te maken had, dorst uw reporter niet te vragen, omdat het antwoord mogelijk zijn bevattingsvermogen en dierenliefde te boven zou gaan.

The Bulls waren in tegenstelling tot de voorgaande zondag beter voorzien van spelers in de voorwaartsen. Niels en Jeroen waren weer beschikbaar, zodat er opties in de eerste rij waren. Ook in the backs waren er voldoende spelers beschikbaar, mede door de beschikbaarheid van Jesper en Xander. De wedstrijd zou op papier een gemakkelijke overwinning voor the Bulls moeten worden, want Almelo deed mee in de top 3 van de klasse en Nijmegen bungelde onderaan. De wedstrijd zou worden geleid door mevrouw Els Pellen-van Beek, de moeder van “The Big Bang Theory in Spé” Bas en samen met manlief een verwoed verzamelaar van historische voertuigen, die niet voor niets geen dagelijks onderdeel meer zijn van het straatbeeld. Zo zag uw reporter het gezin Pellen al eens aan komen rollen in een driewieler met de uitstraling van een cockpit van Messerschmitt jagdflugzeug und ein richtig tolles super NSU Motorfahrrad, waarbij de knieën von herr  Pellen boven zijn oranje “Willempie” helm uitstaken.(ja kinder, zie André van Duin op Youtube). Op meerdere manieren een genot om naar te kijken en passend bij het cartoonachtige thema van dit verslag. De kick off werd genomen en the Bulls begonnen met zelfvertrouwen aan de wedstrijd. Al gauw werd duidelijk dat de ervaring meer aan de kant van the Bulls zat, maar dat er ook een aantal ervaren spelers bij Obelix rondliep. De vooraf verwachtte walk over zou een stuk moeilijker worden. De scrum van Obelix die vrijwillig was versterkt met Nico (Haak) stond stabiel en kon niet zomaar worden rond geduwd. Ook in de line out verweerden de studenten zich kranig waardoor er geen sprake was, van overwicht van the Bulls. Toch wisten the Bulls als eerste na 8 minuten de score te openen met een fraaie break van “Grijs” die zijn lange lijf door de verdediging wurmde en scoorde. Helaas werd de eerste conversie gemist, waardoor slechts 5 punten op het scorebord prijkten. Nu had deze score de opening moeten zijn van een aaneengesloten serie van try’s die tot een voorsprong van tenminste 30 punten zou leiden, maar niets was minder waar. Op de een of andere manier liep de motor bij the Bulls niet. De scrum domineerde niet en de lijn was niet altijd even effectief. Opvallend vaak gingen opzetjes en bewegingen verloren door een knock on of een pass die gewoonweg niet aankwam. Ook leken spelers niet altijd overtuigd van hun eigen mogelijkheden en maakten dan geen of de verkeerde keuze. Het duurde dan ook tot de 18 minuut voordat the Bulls weer in scoringspositie kwamen. De keuze voor het benutten van een penalty was een juiste, maar gaf ook direct de beperkingen van het team op dat moment aan. Het zou nog ruim een kwartier duren voordat de volgende score voor the Bulls door Sjors werd gemaakt. Na eerst een bal uit zijn hand te verliezen(Zijn balbehandeling heeft vaak wat weg van basketbal)  terwijl hij al over de trylijn was, drukte hij nu wel reglementair en begonnen the Bulls een voorsprong op te bouwen. De score van Eitan kort daarop maakte dat Almelo langzaam aan het uitlopen was. Inmiddels werden zowel the Bulls als Obelix met blessures geconfronteerd. “Grijs” viel uit met een schouderblessure en de drijvende kracht in de aanval van Obelix stapte met een beroerde knie van het veld. Voor Almelo kwam Jeroen in het veld. Deze Albergse opleider groeit steeds beter in zijn rol als peiler van het 2e team in de front 3, maar valt ook op door het moeiteloos organiseren van zijn eigen publiciteit. Iedere keer weet hij zijn eigen “paparazzi” te strikken, die zijn acties op en rond het veld in bits and bites vastlegt en steevast een nieuwe FB profielfoto oplevert. Deelname aan een volgende versie van Hollands Next Topmodel moet met een dergelijke portfolio niet worden uitgesloten.

Na de rust was het direct raak met een score van Mick “de broer van” Bakker. Deze wat robuustere uitvoering van de broertjes Bakker heeft niet de snelheid van zijn oudere broer, maar combineert de snelheid die hij heeft, met bewegelijke massa, waardoor zijn breaks opvallend vaak succesvol zijn. Het kunstje zou hij direct in de wedstrijd nog een keer herhalen, waarmee zijn totaal op 2 try’s in deze wedstrijd kwam te staan. Hoewel the Backs meer rust in hun spel brachten en een betere balbehandeling lieten zien, werden ze met een nieuw probleem geconfronteerd, namelijk de tegenstander. Met een wissel werd een snelle en bewegelijke speler bij Obelix ingebracht, die voor veel reuring in de defensie van Almelo zorgde. Het aanpassen hierop vergde enige tijd en leverde vrij snel voor Obelix de eerste 5 punten op. Ook Niels liet zich deze wedstrijd niet onbetuigd met een score, die door Bas ook werd geconverteerd. Deze conversies leverden telkens weer een aandoenlijk plaatje op. Moe Pellen floot immers heel verdienstelijk de wedstrijd en stond dus iedere keer dicht bij haar zoon. Je kon zien en voelen hoe zij zich daarbij inhield om niet even zijn sokken op te trekken of een weerbarstige pluk haar recht te leggen, zoals moedertjes dat altijd willen doen. Ongeacht hoe oud  of waar hun kleine vent mee bezig is. Mathijs scoorde de laatste try van The Bulls en bracht de score op 48 punten. De laatste score van Obelix maakte de eindstand 48-10. Een overwinning van The Bulls, maar zeker niet hun beste wedstrijd. Individueel waren er sterke optredens geweest, naar het collectief had het laten liggen. Gelukkig kan daar aan gewerkt worden.

Bulls I

Het voorgaande seizoen was een aaneengesloten rij aan overwinningen, de ene nog eenvoudiger dan de andere. Dit seizoen zou het een stuk moeilijker worden. The Bulls lieten echter in de eerste wedstrijden zien, dat zij thuishoren in de 2e klasse, maar ontdekten ook dat de krachtsverhoudingen heel dicht bij elkaar liggen. Iedere wedstrijd is er een die door beide partijen gewonnen kan worden. Ook moet voor ieder punt en iedere meter gevochten worden. Dat besef is inmiddels in de selectie doorgedrongen en kreeg voor de wedstrijd tegen Deventer nog een extra tintje. Vroeger was de streekderby voor the Bulls een Twentse aangelegenheid met een wedstrijd tegen Hengelo of Enschede. Later werd dit de strijd tegen Zwolle, maar nu is de streekderby een Overijsselse knaller tegen het ervaren team uit Deventer. In het voorseizoen is de technische staf van the Bulls druk bezig geweest met het organiseren van een oefenwedstrijd tegen Deventer. Na herhaalde toezeggingen vanuit Pickwick kwam het telkens niet tot een wedstrijd, omdat zij zich op het laatste moment terugtrokken. Deze houding, die wellicht rationeel te verklaren is, had kwaad bloed gezet bij de spelers, zodat zij gebrand waren op een overwinning. De wedstrijd zou worden geleid door een ref die bij uw reporter niet zulke goede herinneringen had achtergelaten, maar volgens de kenners wel gegroeid was in haar rol en dus ook een objectieve kans verdiende.

Rond het veld hadden the Bulls niets te klagen over belangstelling. Op de wedstrijd van het 2e team waren al vele belangstellenden afgekomen en blijven hangen, maar bij de wedstrijd van het eerste stond het echt helemaal vol langs de zijlijn. Om 14.30 uur stonden beide teams klaar om te beginnen, maar de ref was in geen velden of wegen te zien. Een verwisseling van de Badweg met het zwembad van Almelo lag ten grondslag aan een dwaaltocht door Almelo en Wierden, die door de spoorzoekerkwaliteiten van Marinus tot een goed einde kon worden gebracht. Met ruim een half uur vertraging kon de wedstrijd uiteindelijk beginnen en wat the Bulls vanaf de eerste minuut lieten zien stemde hoopvol. Vrijwel direct verplaatste het spel zich naar de 22 meter van Pickwick, waar the Bulls met een charge down een 5m scrum afdwongen. Hieruit volgde een aanval met the backs die door Fokko op een haar na werd afgerond. Helaas werd hij op een voor het publiek komische wijze letterlijk gestuit door de paal, die gelukkig van voldoende padding was voorzien. In de eerste 20 minuten waren the Bulls volop in het offensief, maar vooral in de aanval wat slordig in de afwerking. Passes kwamen niet altijd aan en bewegingen werden niet optimaal getimed uitgevoerd. Dit werkte de zenuwen en daarmee de slordigheid bij the Bulls in de hand. Na 14 minuten kregen the Bulls een kans op een voorsprong met een penaltykick die helaas werd gemist. Inmiddels kwam Pickwick steeds meer in de wedstrijd. Met name door de inzet van voorwaartsen en ex voorwaartsen om breaks te maken die niet direct door the Bulls konden worden afgestopt. Dit leidde tot een serie van fouten van the Bulls, waar een penalty uit voortvloeide, die wel door Pickwick werd benut. Dit bracht het moraal van the Bulls iets aan het wankelen, waardoor de zenuwen in het spel nog zichtbaarder werden. Spelers lieten geheel tegen hun gewoonte in ballen rippen of gewoon uit hun handen vallen, terwijl Deventer steeds meer in haar spel kwam. Door blessurebehandelingen was de tijd in de eerste helft met 4 minuten verlengd en juist in die laatste minuut van de extra tijd wist Deventer in de uiterste hoek te scoren. Met 0-8 gingen the Bulls de rust in.

Na de rust ging hetzelfde team de grasmat op, waarbij al was afgesproken dat na 10 minuten een hookerswissel zou plaatsvinden. Edwin “kleine Vos” zou Rinie gaan vervangen. Na nog geen 4 minuten in de 2e helft wist Deventer de defensie van Almelo te doorbreken en te scoren. Gelukkig wist deze pinda (mag ik zeggen, want ik ben er zelf één) met Johnny Wilkinson bewegingen ook nu weer de palen niet te bereiken. The Bulls stonden echter wel na 55 minuten speeltijd met 0-13 achter. Op de een of andere manier bracht deze achterstand een nieuw vuur in de spelers naar boven. Almelo begon de druk weer op te voeren en vooral meer samenhangend te spelen. Dit bracht meer kansen en na een fraai solo, die het afschudden van persoonlijke frustratie verried, wist Fokko de eerste punten voor the Bulls op het bord te zetten. Met de conversie van Jelmer werd de achterstand tot 6 punten beperkt. Nu begon de spannendste periode van de wedstrijd. The Bulls roken bloed en gingen voor de overwinning. Dit leidde tot frustratie bij Pickwick die zich overgaven aan veelvuldig praten tegen de ref en niet altijd reglementair spel. De nektackles leken daarbij favoriet. Gelukkig stond de ref haar mannetje en hield zij de wedstrijd en de teams goed in de teugels en leidde de laatste minuten met ferme hand. In de laatste 4 minuten van de officiële speeltijd brak onze center Andrew door en leek te stranden in een mêlee van spelers. Met wat ogenschijnlijke trage bewegingen speelde hij zichzelf vrij en wist te scoren. Helaas was Jelmer kort daarvoor getroffen door kramp waardoor Fokko genoodzaakt werd de conversie te nemen. Deze werd gemist, waardoor de hatelijke stand 12-13 op het bord prijkte met nog 4 minuten te gaan. Kennelijk bracht deze stand zoveel furieuze kracht in Fokko naar boven, vermoedelijk bij de herinnering aan de nederlaag tegen Sietse zijn team, dat hij op pure kracht en souplesse aan een onwaarschijnlijke opmars begon. Zigzaggend en met goed geplaatste hand off’s wist hij de lijn te bereiken en de bal te drukken. De gemiste conversie was een formaliteit, want het fluitsignaal klonk voor de laatste keer en de zwaar bevochten overwinning was binnen. De ontlading was groot en enige emotie was de aanwezige Bulls op dat moment niet vreemd.

The Bulls hadden in technische zin niet het beste laten zien, maar als collectief hadden zij zich als helden op het veld gedragen. Iedere speler had de uitdaging die voor hem lag opgepakt en voor het team de longen uit zijn lijf gelopen, gezweet en gebloed. Zoals David B ooit song “We can be heroes, just for one day” en the Bulls hadden met deze zondag een goeie dag daarvoor uitgekozen. Volgende week zou een nieuwe uitdaging wachten, maar nu restte slechts een gevoel van tevreden ontspanning. “Pappie we hebben 3 keer gewonnen” riep de kleine van uw reporter uit terwijl ze in zijn armen sprong. Hiermee refereerde ze ook aan de overwinning van haar moeder met haar Volleybalteam. Dat klopt sprak uw reporter, terwijl hij in haar ogen las, dat hij nog steeds haar held was. Ooit zou dat veranderen, maar voorlopig voelde het nog als een overwinning.

Uw reporter