Wedstrijdverslag 30 november 2014

Geplaagd door een spierscheuring in de kuit was uw reporter niet op de trainingen van de voorgaande week, maar wist hij zich zelf wel op dinsdag naar de club te slepen om afscheid van Andrew te nemen. Andrew had onze club gedurende 7 weken versterkt en een hoop energie en nieuwe inzichten gebracht. Als Zuid Afrikaanse speler die tegen het nationale niveau aanzat, kon hij met name the Backs nieuwe inzichten geven en deed dat zowel op de senioren, als ook op de juniorentraining. Ook uw reporter heeft geprofiteerd van de aanwezigheid van Andrew en zijn kennis vergroot, maar hij was ook niet rauwig dat Andrew weer de Zuid Afrikaanse zon op ging zoeken. Begrijp me niet verkeerd, Andrew is een sympathieke en kundige speler van on- Nederlands niveau, maar het effect op de spelers van het 1e team was niet het gewenste. De spelers leken in een spagaat terecht te zijn gekomen. Aan de ene kant konden ze de vernieuwende speelstijl van Andrew zich niet snel genoeg eigen maken en aan de andere kant begonnen de moeizaam ingeslepen patronen en skills daardoor te vervagen. Of hiermee wedstrijden verloren zijn gegaan, is niet te zeggen, maar het spel werd er niet mooier en zeker niet effectiever van. Het 2e team kende andere problemen. Door het seizoen heen was de trainingsopkomst om verschillende redenen niet optimaal geweest. De wedstrijden waren tot nu toe, op de wedstrijd tegen Bemmel na, eerder gewonnen door de zwakte van de tegenstander dan door het samenhangende spel van the Bulls. Met name de backs waren onvoldoende effectief gebleken in tegenstelling tot de voorwaartsen die de meeste punten hadden gescoord. Uw reporter was dan ook heel benieuwd hoe het zou gaan deze zondag.

Bulls II
Op zondag vertrok uw reporter met een ingetapete kuit en tegen Pooltemperaturen ingepakt richting het veld. Daar trof hij het 2e team in voorbereiding op de wedstrijd tegen Oldenzaal.. Door o.a. blessures van Eitan en Jeroen zag het team er anders uit dan andere keren, maar zou tegen Oldenzaal een goede partij neer moeten kunnen zetten. De wedstrijd zou geleid worden door de altijd vriendelijke heer Olde Kotte en de vlag was reeds veroverd door mevr. E. van Beek, de grootste supporter van Basje BBT (Big Bang Theory). Omdat Oldenzaal worstelt met spelers aantallen, werd een beroep op the Bulls gedaan om een speler uit te lenen. Uiteraard werd dit verzoek gehonoreerd en werd een van de nieuwste leden, Kevin B2 voor een helft uitgeleend. De tweede helft zou hij voor the Bulls spelen.
Hoewel op papier Oldenzaal een tegenstander was die verslagen zou kunnen worden, hadden the Bulls de eerste 10 minuten nodig om hun plek op het veld te vinden. Oldenzaal was niet gevaarlijk, maar zorgde er wel voor, dat Almelo niet tot spelen kwam. Gelukkig kon het duo Niels en Nico, beter bekend als Two Tons of Fun, de verdediging van Oldenzaal doorbreken en scoren. De eerste 5 punten stonden op het bord. Hierna kwam de motor voor Almelo redelijk op gang. Een mooi samenspel tussen Kevin Bakker en Leroy leidde tot de tweede try. In de laatste meters tot de score hield Leroy op lachwekkende wijze een hardnekkige tegenstander met afwerende bewegingen van zich af, als ware het een hinderlijk insect. De voet van Bas bracht de score op 12-0. 4 minuten later was het weer Niels die met brute kracht en 5 tegenstanders om zijn nek de trylijn wist te bereiken. Deze score werd ook door Bas weer gemaximaliseerd. Helaas trof daarna the Bulls enig onheil in het afscheuren van een duimnagel bij Kevin Bakker. Na opnieuw, onder toeziend oog van zijn vader en expert “Teepie” Bakker, te zijn ingetaped probeerde hij het weer, maar zonder resultaat. Het ongemak en de pijn was te groot en Kevin moest het veld ruimen. Dit bracht onze Croissant tussen de lijnen als flanker en Leroy in de backs. Na 30 minuten maakte Mark een break, die hij tijdig aan Bas afgaf, die ook wist te scoren. Zijn conversie maakte de score af op 26-0. Hierna was het de beurt aan Mick die een rush van Bas overnam en met pompende beentjes op kracht en snelheid wist af te maken. De conversie werd gemist, maar dat lag niet aan de zorgvuldige voorbereiding van Bas. Vanuit een karakteristieke pose observeert hij zijn doel. Als het een stripverhaal zou zijn, dan zouden we een gedachteballonnetje zien met hele ingewikkelde berekeningen, gelijk professor Barabas. Een korte aanloop en een schot, dat verrassen vaak succesvol is. De tijd die Bas hiervoor neemt, deed Oldenzaal tegen zijn moeder verzuchten of Bas eerst alle coupletten van het Wilhelmus op moest zeggen alvorens te kicken. Wellicht doet hij dat ook wel, zijn RAM is er kennelijk groot genoeg voor.

De tweede helft liet een gelijk beeld als de eerste helft zien, maar Oldenzaal werd wel gevaarlijker. Met name de backs van Oldenzaal kwamen beter in hun spel, terwijl the Bulls het wat lieten liggen. Passes kwamen niet aan en defensief begon het wat te verslappen. Dit werd helemaal zichtbaar toen Niels, die met recht Man of the Match genoemd mag worden, een try saving tackle maakte op de lijn, terwijl the backs machteloos waren op dat moment. Na 60 minuten was het ook Niels die weer scoorde. 12 minuten later werkte Mathijs, die met de terugkeer van Jasper “van de Grote Vaart” weer concurrentie heeft voor de titel Captain Ginger Beard, aan zijn puntentotaal. Ondertussen had André Teepie Bakker de plek van Voorzitter Koos overgenomen, om samen met zijn zoon Mick te spelen. Het liefst had hij ook tegelijkertijd met zijn andere zoon Kevin in het veldl gestaan, maar dat had door een gescheurde duimnagel niet zo mogen zijn. Ook de andere wissels werden ingebracht en niet zonder succes. Grijs die al een langere periode met enkelproblemen kampt, kwam er in en na een break van Mick maakte hij het af met een run van meer dan 25 meter. De slotscore was weer voor rekening van Niels, die de eindstand op 57-0 bepaalde. Het tweede team had verdiend gewonnen, maar niet het beste spel laten zien. The Backs hadden te veel laten liggen en de aansluiting in het open spel was niet optimaal. Een enkele keer zorgde dit voor virtuele hartverzakkingen tijdens het spel. Gelukkig kon het hart het allemaal aan en zijn het zaken waaraan gewerkt kan worden.

Bulls I
Vorig seizoen was een bijzonder seizoen, dat werd afgesloten met een ongeslagen kampioenschap. Op gegeven moment was het niet meer de vraag of Almelo zou winnen, maar of de score boven de 70 punten uit zou komen. Er was dat seizoen slechts een kraker en dat was de met 13-15 gewonnen uitwedstrijd bij Drachten. Dit seizoen kende al meerdere krakers. Uw reporter roept graag in herinnering de helaas met 12-13 verloren wedstrijd tegen Groningen, maar zeker ook de wedstrijd tegen Pickwick staat in het collectieve geheugen gegrift. Dit soort wedstrijden zijn een aanslag op het gemoed en de hartspier van de betrokken toeschouwer, zoals uw reporter. Zoals gezegd zou het eerste van Almelo zich moeten redden zonder de inzet van hun Ere Springbok/Bull. Dit betekende dat the backs in hun vertrouwde opstelling stonden, met Peter Old Man Maas op 12 en Fokko op 13. Vertrouwd is het juiste woord, maar het vertrouwen was wat minder. De competitie was zwaar geweest en de blessures hadden zich opgestapeld. IJsbenen, hamstrings en enkels waren maar een paar van de probleemgebieden. Ook tussen de oren was twijfel gaan zitten. Na een redelijk flitsende start met mooie overwinningen waren een paar nederlagen zwaar aangekomen. Tegenstanders met teams in de Eerste en Ereklasse hadden, geschrokken van de door the Bulls tot dan toe behaalde resultaten, hun teams versterkt met hoger geklasseerde spelers. Dit leidde tot verwachtte nederlagen tegen Hilversum en AAC, maar een tot deceptie tegen DIOK. Ook het verlies tegen Alkmaar was wel aangekomen. De tegenstander van deze zondag waren the Pink Panthers, die bij de seizoensopening The Bulls hadden ontvangen. Volgens de stand in de competitie zou een overwinning tot de mogelijkheden behoren, maar de uitslagen in de poule waren grillig te noemen.

Na de wedstrijd van het tweede team traden the Bulls aan op het veld en werd de aftrap genomen. Direct werden the Bulls overrompeld door de snelheid van het spel dat the Panthers lieten zien. Het leek net alsof the Bulls op 33 toeren speelden, terwijl hun tegenstander op 45 toeren speelden. Ja kinderen dit is uit het Pré CD en Prépré MP3 tijdperk, vraag maar aan je ouders. In een vloek en een zucht werd Almelo teruggedrongen in de eigen 22 en moest man en macht bijzetten om de verdediging dicht te houden. Gelukkig werd er een fout gemaakt aan de zijde van the PPanthers en werd er een scrum gegeven. Hierbij werd voor the Boys in Pink pijnlijk duidelijk dat ze tegenover the Bulls niets in the scrum te zoeken hadden. Het spel stabiliseerde en the Bulls rukten weer op naar de 22 van The Panthers. Na 6 minuten kregen The Bulls een penalty, die Jelmer vol zelfvertrouwen opeiste. Met een machtige voetbeweging werd de bal in beweging gebracht en zeilde het ovaal tussen de palen. Almelo had de eerste 3 punten op het bord geplaatst. Hierna kwamen the Bulls in een flow en begon het aanvallend te lopen. In de 8e minuut wist Fokko na wederom een magistrale scrum op zijn bekende soepele manier de lijn te halen en de eerste try te scoren. Helaas kon Jelmer deze niet verzilveren met de conversie, zodat de score op 8-0 kwam. De voorsprong was broos en de aanvalsdrift van the Pinks was zeker niet gebroken. The Bulls bleven moeilijkheden houden met het hoge tempo van de tegenstander en hun voortdurende opvolging. Verdedigend hadden the Bulls meer dan hun handen vol en niet iedere speler haalde daarin zijn gebruikelijke niveau, voornamelijk door blessures. Gelukkig zorgde de voorwaartsen met de scrum voor rust en een reset in de aanval. Uit een van die scrums kregen the backs de kans om een goed lopende aanval op te zetten, die uiteindelijk in de handen van Tammo belandde. Waar in de 3e klasse een bal op snelheid in handen van onze wingers een “shure thing” was, moet in de 2e klasse keihard gewerkt worden voor ieder punt. Met een combinatie van snelheid en kracht wist Tammo de trylijn te bereiken om daar getorpedeerd te worden in de flank. Echter met een katachtige reflex die mijn eigen Poes Flossje niet zou misstaan wist Tammo de bal nog aan de goede kant van de lijn te drukken en de stand op 13-0 te brengen. Ook nu wist Jelmer niet de 2 extra punten te scoren. De richting was perfect, maar de bal stierf door het gebrek aan voorwaartse kracht als een amechtige duif in een tropische storm onder de dwarsbalk van de palen. 7 minuten later was het de beurt aan Jelmer om met een mooie solo te scoren. Helaas weer zonder conversie. Met een voorsprong van 18-0 gingen the Bulls redelijk comfortabel de rust in.
Nu zegt men vaak dat het venijn in de staart zit. Als u beeldend denkt, dan ziet u nu waarschijnlijk het zwiepende uiteinde van een koeienstaart voor u. Het venijn voor the Bulls begon echter al aan het begin van de staart bij de start van de 2e helft. Wederom begonnen the Panthers als een wervelwind aan de wedstrijd op een manier die the Bulls volledig uit het spel haalde. Zo erg zelfs, dat the Bulls de eerste tegen try na 1 minuut te verwerken kregen. De herstart liet eenzelfde beeld zien en Almelo raakte in een staat van ontreddering die in negatieve zin werd bekroond met een 2e tegentry in de 9e minuut van de tweede helft. Met een geslaagde conversie waren the Panthers opeens tot op 6 punten genaderd en kregen zij vleugels. Net als het irritante tekenfilmfiguurtje, waarvan het themamuziekje maar nooit uit het hoofd wil verdwijnen, waren The Pink Panthers overal waar de bal was met een constante overlap. Deze periode van dominantie viel ook nog eens samen met een scrumloze periode en liep de druk voor the Bulls gevaarlijk op. Bij het opbouwen van druk is het meestal zo dat het buigen of barsten wordt. In dit geval moest de verdediging van the Bulls het hoofd buigen en waren de barsten groot genoeg voor the Panthers om te scoren. Na 63 minuten stond het 18-19 voor the Boys in Pink en waren ze op jacht naar een overwinning. Met man en macht moesten the Bulls sleuren en bikkelen om doorbraken te voorkomen. Zowel Johan, als Ruben, als Pascal maakten verschillende Try saving tackles. Ook anderen lieten zich daarbij niet onbetuigd, zoals Fokko en Nick, die hun geslaagde poging een score te verijdelen, moesten bekopen met een bloedende hoofdwond. Na een behandeling waarbij meters gaas werd gebruikt gingen de mannen weer het veld in, waarbij zij eruitzagen als een paar gewonden uit een historische veldslag. Langzaam kregen the Bulls, dankzij de genadeloze scrum weer grip op de wedstrijd. Er werd weer terreinwinst gemaakt en uiteindelijk werd Jelmer in de 77 minuut in stelling gebracht voor een penalty. Tergend langzaam kropen de seconden voorbij terwijl Jelmer zijn voorbereidingen trof. Een duif vloog voorbij, Jelmer trapt en de bal vloog ongenaakbaar tussen de palen. Met een nipte voorsprong van 2 punten begonnen de Bulls aan de laatste kringspier verkrampende 7 minuten incluis blessuretijd. De harten klopten in de keel van alle Bulls fans, terwijl The Panthers met ware doodsverachting een score probeerden te forceren. In de laatste minuut van de verlenging speelden the Panthers een bal in de lijn op de rand van de 22 van Almelo. Een interceptie van Fokko en een majestueuze sprint naar de trylijn van de tegenstander volgde. Een score en ontlading bij de spelers en de toeschouwers, de volle 5 punten en een zwaar bevochten overwinning. De wedstrijd werd afgeblazen, het was gedaan.

Na alle plichtplegingen reed uw reporter weer naar huis. De wedstrijden waren een aanslag geweest op zijn oude tikker. Daar moest hij wat mee doen voor zijn verslag. Met nog een rood hoofd van opwinding kwam hij zijn huis binnen. Was het spannend vroeg zijn lief. Hij beantwoorde bevestigend met de woorden, “dit was niet goed voor mijn hart”. Zachtjes borrelde Ackey Breaky Heart in zijn brein op, even opzoeken op Youtube, maar het thema was weer gevonden.

Uw reporter