shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

bruins

Wedstrijdverslag Beker 1/2 finale Big Bulls vs HRC III 7-33 (Januari 2014)

Des vrijdags voor de wedstrijd kon er niet worden getraind. Het veld lag er bedroevend bij en leek meer op een lagune, dan op een wedstrijdveld. Na overleg tussen de trainingstaf moest dan ook het besluit genomen worden om de training geen doorgang te laten vinden en collectief een weesgegroetje te bidden voor droog weer, wat warmte en veel wind. Gelukkig werd deze berouwvolle handeling goed opgepakt door de machten van boven en bleek het veld voldoende te zijn opgedroogd om een trip naar Den Haag te voorkomen. Om 13.00 uur arriveerde uw reporter op de club, de tegenstander was reeds per bus gearriveerd en de spelers van the Bulls waren ook allemaal paraat. Het team van HRC bestond uit een kern van spelers met allemaal ereklasse en eerste klasse ervaring, voor wie de jaren wat gingen tellen aangevuld met talentvolle jongeren en buitenlandse spelers. The Bulls was in de sterkste opstelling verschenen, incluis Sgt. I Kuik die weer was teruggekeerd uit de Oost en oefeningen voor zijn werkgever. Tijdens de warming up werd duidelijk, dat HRC niet het snelste team op het veld was, maar beschikte over zeer veel ervaring en vooral veel vaardigheden. The Bulls zouden zich moeten richten op het spelen van hun eigen spel en het benutten van de snelheid aan de randen van het veld. De wedstrijd werd weer geleid door de zelfde ref als in de eerste wedstrijd tegen Drachten met zijn bijzondere “refcambril”. De beelden hiervan zijn terug te vinden op Youtube en Facebook. Marinus B had zich ontfermd over de linesmanvlag en was naar de overzijde van het veld gelopen, zodat de altijd alerte Els P. hem deze niet kon ontfutselen. Klokke 13.00 uur werd de kick off genomen en het was duidelijk dat the Bulls onder spanning stonden. Het hele seizoen hadden zij op de wedstrijd tegen Drachten en de bekerwedstrijd tegen Tilburg na, geen tegenstand van betekenis gekend. Het was ze “redelijk komen aanwaaien”. Nu hadden ze te maken met tegenstanders, die wisten wat ze deden en waren gekomen om te winnen. Waar in voorgaande seizoenen the Bulls onder druk nog wel eens vervielen in een soort slaapstand, waar de tegenstander gebruik van kon maken, was het team nu alert en bij de les. Dit betekende niet dat Almelo het gemakkelijk had. HRC bracht direct veel druk en zorgde dat the Bulls verdedigend op de toppen van hun kunnen moesten spelen. Niet de loopsnelheid van HRC bracht Almelo in de problemen, maar het gemak waarmee Den Haag varieerde in spelrichting en tempo. Dit zorgde voor foutjes bij the Bulls en na 6 minuten wisten de Hagenezen een penalty te forceren in de 22 van the Bulls waaruit 7 punten gescoord werden.   Gedurende de volgende 30 minuten van het spel kwamen geen van de partijen door de verdediging van de tegenstander. The Bulls hadden het geluk niet aan hun zijde voor wat betreft de passes en moesten ook nog de vroege aftocht van Ruben met een blessure incasseren. Gelukkig kon Laurens deze plek goed invullen, maar het verlies van Ruben zorgde wel voor een tijdelijke verstoring van het ritme in het team. Gedurende de wedstrijd liep een van de doorgaans goede aanvalsmiddelen, the Line Out bij the Bulls niet zo vlekkeloos als gewoonlijk. Bij HRC was dit wel het geval en in de 36e minuut wisten zij een goede line out en perfect uitgevoerde driving maul om te zetten in een nieuwe score. Kort daarna wist Peter met een goed getimede kick Tammo te bereiken, die met zijn Afterburner zijn tegenstanders het nakijken gaf. De conversie van Jelmer zorgde voor een ruststand van 7-14. Voor de rust hadden de begeleiders van HRC al aangegeven, dat zij de tegenstand van the Bulls tot dan toe niet hadden verwacht, maar dat met de wissels in de rust de doorbraak richting de 50 punten wel gemaakt zou worden. Na de rust kwamen de Bulls in ongewijzigde samenstelling op het veld en gingen ze aanvallend aan de slag. De scrum was tot dan toe stabiel geweest en werd steeds krachtiger. Uit de eerste scrum van de 2e helft won Almelo de bal en ging deze de lijn in. Wat een vlekkeloos uitgespeelde bal had moeten worden, werd een interceptie en een score na 2 minuten voor HRC. Verdedigend hield Almelo de poort goed op slot. Iedere speler, maar ook de ingebrachte wissels gaf meer dan de bekende 100 procent in het afstoppen van het bewegelijke, maar vooral opvolgende spel van HRC. Aanvallend konden the Bulls geen vuist maken in the Backs. Tammo was inmiddels herkend als een gevaar en werd afgestopt middels een getrapte defensie. Normaal balvaste spelers als Fokko en Old Man Maas konden elkaar nu niet meer blindelings vinden en de bewegelijke Sgt. I Kuik werd ook telkens door de sterke verdediging van HRC afgestopt. Vanuit the Backs kwamen dan ook geen scoringskansen en de scoringskans uit een perfect opgezette Driving Maul werd the Bulls, door een niet bestrafte overtreding van Den Haag ontnomen. Volgens Marinus B., die als de kenner op dit vlak moet worden gezien, kwalificeerde de overtreding zich als een penaltytry en een gele kaart voor de betrokken speler. Helaas zag de ref dit niet zo en bleven the Bulls verder puntenloos. In de 55e minuut bracht HRC weer zijn maul in stelling met het zelfde resultaat. De achterstand van the Bulls liep op naar 7-26. Inmiddels was de volledige bank van the Bulls in het veld gekomen en bracht het verse bloed ook nieuwe aanvalskracht. The scrum was al sterk gedurende de wedstrijd, maar nu domineerden zij volledig. Helaas leidde dit niet tot scoringskansen. Een misverstand in de verdediging leidde in de 65e minuut tot de laatste score van HRC 7-33. In het laatste kwartier zetten the Bulls nog een tandje bij, maar wisten de defensie van HRC niet te doorbreken. Na 80 minuten was het gedaan, de wedstrijd verloren van een betere tegenstander, maar zeker geen nederlaag. Een leerzame ervaring in een leuke, spannende en sportieve wedstrijd.

Met een gemengd gevoel liep uw reporter van het veld naar het clubhuis, vergezeld door zijn kleine dame, die met zijn lief naar de wedstrijd was komen kijken. “Pappiiii, waarom hebben jullie verloren, ik had wel meer van je verwacht”, was de vraag en de stelling die wel even bij uw reporter binnen kwam. Met een uitdagende blik stond de kleine diva in haar Bulls jasje te wachten op een antwoord. Nog voordat uw reporter met een plausibel antwoord kon komen, lokte haar moeder haar mee met de belofte van een Fristi en wat chips, waardoor uw reporter, dankbaar voor deze interventie, even in stilte de nederlaag kon verwerken. The Bulls hadden gevochten voor wat ze waard waren, maar ze hadden een off day gehad tegen een beter en vooral kundiger team. Het was geen schande, maar ook uw reporter was graag weer naar Amsterdam afgereisd. Met enige weemoed nam uw reporter afscheid van HRC en zijn clubgenoten en vertrok naar huis voor zijn voorbereiding op de avond die nog zou komen.

Uw reporter

NOTA BENE !!

Het tweede deel van dit verslag heeft betrekking op het avontuur van uw reporter in Bruins die zelfde avond. Het is een verslag dat met name door ouders en jeugdige kinderen als schokkend kan worden ervaren. Uw reporter heeft dingen gezien die voor eeuwig op zijn netvlies zijn gebrand en die zijn nachtrust in lengte van jaren zullen verstoren. Het lezen van dit verslag gebeurt dan ook geheel voor eigen risico. Uw reporter is in ieder geval getekend voor het leven.

Een man, een man, een woord een woord. (En waarom the Backstreet Boys verboden zouden moeten worden)

Als vijftiger is uw reporter nadrukkelijk een product van zijn opvoeding, met in deze tijd soms wat achterhaalde waarde en normen. Met twee woorden spreken en eerbied voor de ouderen zit er letterlijk bij hem ingeramd. Het houden van een belofte is ook zo’n waarde, waar uw reporter zich aan houdt, of hij nu wilt of niet. Reeds voor het behalen van de finale van het beker toernooi in 2012 hadden de spelers uw reporter al meermalen uitgenodigd hen te vergezellen naar Bruins voor een feestje. Nu is uw reporter niet zo van de feestjes en inmiddels van respectabele leeftijd, zodat hij daar persoonlijk niet zoveel voor voelde, ondanks de legendarische verhalen over “Pappy betaalt” Maas en het drankmisbruik van de spelers. Toch bleven de uitnodigingen steevast komen, net als de vastberaden afwijzing. Om een einde te maken aan de discussie heeft uw reporter de plechtige belofte gedaan de spelers naar Bruins te vergezellen indien een kampioenschap was behaald en/of de beker was gewonnen. Met het officiële bericht van de bond was het dan zover en moest uw reporter laten zien uit wat voor hout hij was gesneden. In de voorgaande verslagen had uw reporter al verwijzingen naar het aanstaande feest gemaakt, maar nu kwam het voor hem toch angstig dichterbij. Met enig leedvermaak bereiden de twee dames van uw reporter hem voor op die avond. De kleine diva attendeerde haar ouwe heer er nog eens op dat hij niet kon dansen, terwijl zij zelf moeiteloos een pirouette draaide. Haar moeder vroeg of de oordopjes al waren ingepakt en de steunkousen waren aangetrokken. Met de organisatie van dit onzalige feest, de altijd vriendelijke Fokko “Big Beard” Manning was afgesproken, dat uw reporter zelf op de fiets richting Bruins zou gaan. De rest van het spelers gezelschap zou per bus vanaf Almelo vertrekken. Omstreeks 20.45 uur werd uw reporter gebeld door de zoon van Vjenne, Vinnie, die vriendelijk aanbood, dat de bus ook wel in Borne zou kunnen stoppen, omdat het immers op de route lag. Gelet op het rumoer op de achtergrond kon uw reporter al een mentaal plaatje schetsen van het bacchanaal dat hem te wachten stond en werd door hem het reizen per eigen fiets standvastig volgehouden. Na wat gedraald te hebben werd uiteindelijk uw reporter door zijn lief de kou in gejaagd met de woorden:  “Als je snel doorfietst ben er misschien wel eerder dan je vriendjes”. Zo trok uw reporter gewapend met de eigen muziek op de Ipod de kou in voor de fietstocht van minder dan 15 minuutjes richting Saasveld. Daar aangekomen zag hij Bruins aan de rand van het dorp en parkeerde hij zijn fiets keurig in de stalling. Bij binnenkomst werd uw reporter wat meewarig aangekeken door de dames van de garderobe. In de ogen van deze leeftijdsgenoten las uw reporter een aantal inschattende vragen. Was uw reporter een bezorgde vader die zijn kroost kwam controleren, of een inspecteur die toeziet op het alcoholbeleid ten aanzien van minderjarigen?. Of was hij gewoon een oude viezerik, die naar jonge meisjes kwam gluren?. Deze vragen werden echter in een oogopslag beantwoord door het uittrekken van de jas. Immers op de borst van uw reporter prijkte met trots het logo van The Bulls en daarmee was de aanwezigheid van uw reporter verklaard. Wat onwennig trok uw reporter verder het gebouw in om eindelijk een aantal bekende gezichten te ontwaren. Zo trof hij daar de Swarthofjes en de Bloempjes, samen met de heer Bussing aan, die in de veronderstelling waren, dat de spelers nog niet gearriveerd waren. Dit bleek echter onjuist. De feestgangers hadden namelijk al een kleinere discoruimte geconfisqueerd in de krochten van het gebouw. Daar aangekomen trof uw reporter een schouwspel dat de nachtmerrie is van iedere betrokken ouder, maar ook van een welopgevoede reporter.

De zaal overziend vanuit de schaduw zag uw reporter een overmaat aan spelers en supporters in Bullsshirts omringt door bakvissen die met grote ogen naar deze testosteron bommen keken. Aanvankelijk hadden de spelers het niet door dat uw reporter was gearriveerd. Het bier en de soepele jeugdige lichamen van hun bewonderaars eisten hun aandacht op. Echter op gegeven moment werd uw reporter door een van de spelers opgemerkt hetgeen leidde tot een vooraf afgesproken signaal naar de DJ, die de ongewenste aandacht van de hele zaal op uw reporter vestigde. Gelukkig werd al gauw de draad van te harde en waardeloze muziek weer opgepakt en feestte de meute in een door alcohol opgeroepen gelukzalige blijdschap verder. Zo zag uw reporter Tammo aan zijn riem opgehangen worden aan een spijker in een Supermanpositie
bruins
en gebruikte de boomlange Grijs Octo II zijn onwerkelijk lange armen om zijn bierglas op 3.20 m in het dakspant weg te zetten. Hij deed dit met een blik die een door alcohol volledige ontruiming van het brein suggereerde. Binnen de groep van spelers en supporters was een duidelijke scheiding zichtbaar. De jonge vaders, zoals Nick, Rob Maas en Ahmet deinden wat aan de zijkant van de groep heen en weer, met een glas in de hand. Van hun gezicht viel af te lezen, dat zij dit soort feestjes nog wel goed konden herinneren, maar blij waren, dat zij niet meer ieder weekend naar de disco hoefden. De onbezorgde studenten en werkende jongeren feesten erop los en vergrepen zich aan de aanwezige dames en elkaar. Zo werd zonder enige schroom een dansende sandwich gebouwd door twee Bulls, met een schone dame als het spreekwoordelijke luxe beleg tussen hen beiden. Er werd “geschuurd”, “gegrind” en “getwerked” alsof hun leven ervan afhing. (Voor de ouderen onder ons, dit zijn verschillende dansstijlen die het meest doen denken aan het uitvoeren van de Coïtus, ten overstaan van publiek met de kleren aan. Jongeren en niet latinisten noemen dit ook wel droogneu….) Ingegeven door een alcoholische nevel vervaagden de grenzen tussen mijn en dein, maar vooral tussen de door opvoeding en achtergrond ingeprente voorkeuren. Met enige verbazing keek uw reporter dan ook naar de playbackact, gelardeerd met verwijfde handgebaren en heupbewegingen, die door een ruime selectie van the Bulls werd opgevoerd op de tonen van de muziek van the Backstreet Boys. Even later werd de gehele zaal getrakteerd op een dansact die Miley Cyrus niet zou misstaan tussen een zekere Scrumhalf van geringe lengte en een tropische verrassing met soepele heupen. De heren lieten beurtelings op een verhoging in de zaal weinig aan de verbeelding overlatende heupbewegingen zien, terwijl de ander bewonderend de schuddende kadetten op neusafstand bekeek. De mannen van de rappe tong, zoals Vinnie en Ruben trokken als echte “players” door de zaal, hun smooth talk  verspreidend in gewillige meisjesoren van op het oog 16 jaar. Stille genieters zoals Teddy en “Be Boy” Ramon stonden met glimmende oogjes in een hoekje biertjes weg te tikken, af en toe de handen ritmisch in de lucht gooiend in de hoop dat niemand het had gezien. Mannen zoals Flip, Xander “Sandeman” en Hoefje zorgden voor een constante stroom aan Gerstenat voor de troepen, het feitelijke dansen zoveel mogelijk vermijdend. De meegereisde dames, zoals Ayla, Renée en onze eigen croissant Margaux, later aangevuld met mevrouw Jazet, lieten zien welke moves zij in huis hadden en claimden hun plek op de dansvloer, daarbij alle opzettelijke en onopzettelijke ongewenste intimiteiten lachend wegwuivend. Door het gebrek aan voor hem herkenbare muziek ontbrak het uw reporter aan de mogelijkheid om zelf een dansje te maken. Later begreep hij pas dat Dance Classics uit de zeventiger en tachtiger jaren de jeugd niet meer aansprak en dus niet meer in de danszalen gedraaid wordt. Een gemiste kans want daarop hadden mannen als Bussing en uw reporter zonder meer het gevoel van Saturday Night Fever opnieuw tot leven kunnen wekken.

Gaandeweg werd de zaal steeds voller en waren the head coach senior squad, Martin J. en de heer en mevrouw Bokkie ook gearriveerd. Langs de dansvloer stonden inmiddels vele boerenzonen met jaloezie en donkere blikken te kijken naar het spektakel dat the Bulls veroorzaakten en de bewonderende blikken van de aanwezige dames. Inmiddels was de temperatuur in de zaal behoorlijk hoog opgelopen en waren the Bulls collectief op weg naar een in alcohol gedrenkt Nirvana en werd het tijd voor uw reporter om zich terug te trekken, om verdere gehoorschade te voorkomen. Zoals gebruikelijk maakte uw reporter nog even een rondje om te groeten, hetgeen hem weer op de volledig ongewenste aandacht van de DJ en de zaal kwam te staan. Bij de uitgang weigerde uw reporter beleefd het retourstempel, wat hem op een wat verbaasde blik van de portier kwam te staan. Kennelijk was het ongebruikelijk voor een bezoeker om voor sluitingstijd te vertrekken. Bij de garderobe was een blik met een onuitgesproken vraag zijn deel. Vriendelijk als hij is legde uw reporter uit, dat het feest nu verder aan de jongeren was, hetgeen met instemming werd begroet.

Het was een spannende en leerzame wedstrijd geweest en een bijzondere afsluiting van de dag. Morgen zou het weer een gewone dag zijn, met nog twee wedstrijden in het verschiet. Nu maar eens zien dat het kampioenschap de maximale glans zou kunnen krijgen door ongeslagen te blijven. Moet wel lukken, want The Bulls waren een team. Met piepende oren ging uw reporter op zijn fietsje weer richting huis. Op zijn Ipod de klanken van I’am a Soulman, vertolkt door The Blues Brothers. Eindelijk muziek die hij herkende en al Swingend peddelde uw reporter tevreden richting zijn bed. Hallelujah !!!!

Uw reporter

 

Klik hier voor de link naar de facebook pagina en de foto’s

 

{youtube}tnH2lVjQ7hI{/youtube}