shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Wedstrijdverslag Big Bulls I vs Pickwick Players I, 15 november 2015

Rain and Tears, Demis Roussos, 1968

Het WK Rugby was een geweldige ervaring voor een ieder die naar the UK is geweest, maar het heeft de sport ook een mooie boost gegeven. Meerdere nieuwe leden, opvallend genoeg velen uit het lommerrijke Nijverdal hebben de weg naar onze vereniging gevonden. Dit levert op de trainingen weer een gezellige drukte op en nieuwe talenten komen bovendrijven, waardoor er op posities concurrentie begint te ontstaan. Door deze aanwas, het feit dat het 2e team vrij was en de terugkeer van geblesseerden, konden the Big Bulls deze zondag een competitief team op de been brengen voor de wedstrijd tegen Deventer. Vorig jaar waren de wedstrijden tegen Pickwick echte derby’s gebleken, met een 1-1 stand in overwinningen. De eerste wedstrijd werd door the Bulls gewonnen en de tweede onder aanvoering van de angstgegner Cain, verdiend maar onnodig, door Deventer. Na het succes tegen Hoorn en de progressie van de afgelopen weken zou het in ieder geval een spannende wedstrijd worden.

De zaterdag voorafgaande aan de wedstrijd was voor uw reporter niet gevuld met een bezoek aan de wedstrijden van the Cubs en de Junioren, maar met een tocht naar Meppel om de echte Sint in Nederland te zien arriveren. Samen met zijn kleine zat hij al om even over 10.00 in de trein richting Drenthe, enigszins in gedachten verzonken door de gebeurtenissen in Parijs van de vorige avond. Als ouder kijk je toch op een andere manier tegen grote manifestaties aan met een dergelijke terreurdaad in het achterhoofd. Kennelijk was uw reporter niet de enige met dergelijke gedachten, want het was in Meppel beduidend minder druk dan het voorgaande jaar in Gouda, of nog eerder in Dordrecht. Ook de Pietendiscussie en de mogelijke onrust speelde hierbij mogelijk een rol, maar ook dit jaar heeft uw reporter daar, op een gekleurde Sint na, niets van gezien. Toen de Sint op twee armlengtes voorbij kwam varen, zwaaide uw reporter samen met zijn kleine meid enthousiast naar de Goedheiligman en zijn Pieten en was op dat moment alle ellende op de wereld voor een paar minuten heel ver weg. Met een positief gevoel dat de wereld toch niet zo slecht is, werd de terugreis in een comfortabele en op tijd rijdende sprinter aanvaard.

De volgende morgen regende het pijpenstelen. De dag was grauw en grijs. De dames hadden besloten om een dagje bij de openhaard te verpozen en niet met uw reporter naar de club af te reizen. Na eerst de regen in gestuurd te zijn om hout voor de dames uit de tuin te halen, vertrok uw reporter met gezonde tegenzin naar het veld. Onder deze weersomstandigheden was een ontspannen middag voor de haard wel een heel aanlokkelijk alternatief. Bij de club trof uw reporter onze hoofd lijntrekker Kevin die net klaar was met het uitzetten van de grote lijnen. Hiervoor maakte hij gebruik van de nieuwe machine, die een absolute vooruitgang was ten opzichte van het oude model. De lijnen liepen recht en konden soepel geplaatst worden. Het was echter jammer dat zijn harde werk zienderogen vervloeide in het gras dankzij de overmaat aan hemels vocht. The Bulls waren aan hun warming up bezig en Deventer was in geen velden of wegen te zien, maar naar verluid waren die reeds om 13.15 uur met hun warming up begonnen. De wedstrijd was in de kundige handen van Duncan en begon op tijd, nog steeds in de stromende regen. Dat beide partijen graag wilde winnen werd al gauw duidelijk in de eerste minuten. Beide teams gaven blijk van een gedrevenheid, maar ook van zenuwen en hielden elkaar in evenwicht op het middenveld. The Backs van Deventer waren beweeglijker dan die van Almelo, maar de scrum van the Bulls was oppermachtig.

Toch lagen er direct in het eerste kwartier de nodige kansen voor the Bulls. Hardwerken van de voorwaartsen zorgde voor de gaten waardoor aanvallen konden plaatsvinden. Helaas was de verdediging van Deventer op peil en kon er geen score geforceerd worden. Ook de wind speelde the Bulls parten, maar gelukkig kon Deventer het voordeel daarvan niet volledig uitnutten. Omdat het een gelijkwaardige wedstrijd was, draaide het allemaal om het beperken van fouten en helaas maakten the Bulls als eersten een kostbare fout. Ook hierna bleef de intensiteit van de wedstrijd hetzelfde. Beide teams vielen aan, waarbij de nadruk bij Deventer meer op de Backs was gericht en bij Almelo op de voorwaartsen. In de scrum waren the Bulls dusdanig oppermachtig dat ook nu weer de tegenstander probeerde over te stappen naar een uncontested situatie en daarmee het voordeel van Almelo teniet te willen doen. Opnieuw was een verdedigingsfoutje de oorzaak van een score van Pickwick en gingen partijen met een 0-12 stand de rust in.

Na de rust waren er niet veel veranderingen, op de komst van een nieuwe Nieuw Zeelander tussen de lijnen na. Dit deed de aanvalskracht van Deventer in the Backs geen kwaad en moest Almelo nog steviger in de verdediging. Na 10 minuten maakte Pickwick eindelijk de langverwachte verdedigingsfout en kon Tammo na een geweldige pick up scoren. Eerder was hij al zeker 3 keer in goede aanvallen langs de lijn afgestopt. Met een achterstand van 5 punten lagen er weer goede kansen voor the Bulls. Dit was ook zeker te merken want Deventer werd meer en meer in de verdediging gedrongen, maar gaf helaas geen krimp. Almelo bracht wat reserves in, zoals Anastas en Daniël om blessures op te vangen, of een speler rust te gunnen. Nieuw talent Glen werd op de wing ingebracht om ervaring op te doen en werd daarbij gecoacht door Nick wiens plaats hij overgenomen had. Het nieuwe bloed bracht ook zeker nieuw elan in het team en de aanvalsdruk van the Bulls bleef onverminderd groot. Dit noopte Deventer tot extra defensieve kracht en mogelijk ook tactische beslissingen. Door een blessure van een eerste rijspeler moest er teruggegrepen worden op de uncontested scrum, hetgeen de aanvalskracht van the Bulls ernstig beperkte. Nu is uw reporter geen arts of paramedicus, maar het blijft opvallend dat de geblesseerde speler direct na de wedstrijd niet meer strompelde en zich heel kwiek wist te verplaatsen. Met een gemuilkorfde scrum werd de aanvalsdrift van the Bulls ernstig ingeperkt en dat had helaas gevolgen. Niet the Bulls scoorden de gelijkmaker, of zelfs de voorsprong, maar de Nieuw Zeelandse aanvaller van Pickwick doorbrak de Almelose verdediging. Hierna werd de wedstrijd nog feller, maar geen van de partijen wist de verdediging van de ander te doorbreken. Met een stand van 7-19 werd de wedstrijd afgesloten. Deventer had gewonnen, maar het wedstrijdverloop had een andere uitslag in het voordeel van the Bulls evenzeer gerechtvaardigd. De regen die de hele dag gestaag was neergekomen nam iets in kracht af, maar gaf de gevoelens van dat weekend krachtig weer. Sportief gezien was het resultaat om te huilen, maar het spel en zeker de inzet van alle spelers waren dat zilveren randje om die regenwolken. The Bulls horen in de 2e klasse thuis. Het is aan de spelers de taak om dit te bewijzen. Deze wedstrijd bewees dat de spelers dat ook zeker in zich hebben.

Nu staat het verlies van een sportwedstrijd in schril contrast met het verlies aan vertrouwen in de mensheid op globale schaal. De nieuwsberichten van dit weekend konden niet anders dan omlijst worden met rouwgrijze luchten en gestage regen. Ook de natuur “huilde” om zoveel nutteloos en bloederig geweld. Het is een illusie om te denken dat het allemaal beter en anders wordt op korte termijn. Daarvoor zijn de verschillen in gedachten en rijkdom te groot op deze aarde. Toch is uw reporter niet geheel pessimistisch over de aard van de mens als diersoort. Tijdens het WK heeft hij aan den lijve mogen ondervinden dat het overgrote deel van de mensheid zich niet laat leiden door geloof, afkomst of kleur, maar zich laat leiden door de universele regels van fatsoen en rechtvaardigheid. Dat er slechts een handjevol agenten nodig was om de 150.000 supporters in Cardiff als gastheren/dames te ontvangen, omdat begeleiding niet nodig was. En dat supporters van verschillende teams gebroederlijk de wedstrijd in het stadion en op straat beleefden. Het kan dus wel. Nu maar hopen dat de hogere machten, stoffelijk of onstoffelijk, dat ook gaan beseffen, zodat een regenachtige dag en een verloren rugbypotje de enige zaken zijn waar we ons als mens verdrietig om voelen. Dat is iets om naar uit te kijken.

Uw reporter.