shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Wedstrijdverslag Big Bulls vs Wild Rovers 39-19 |April 2012

Nu was laatst de film Invictus op tv en deze was door uw reporter opgenomen om te bekijken tijdens “de strijk”. Deze film is de romantische weergave van de betrokkenheid van Nelson Mandela bij de Zuid Afrikaanse overwinning in de Rugby Worldcup van 1995. Het is een inspirerende film met mooie rugby beelden, maar het is tevens de film met de beste definitie voor het verschil tussen rugby en voetbal.

Op verjaardagen en andere verplichte sociale nummers wordt uw reporter wel eens gevraagd om rugby te omschrijven en het verschil met voetbal aan te geven. Meestal put ik mij dan uit in het toelichten van de regels. Het achteruit spelen van de bal vanuit de hand, de scrum, de tackles en het scoren. Steevast komt dan de vraag of het niet gevaarlijk is of vuil en ook dat wordt dan weer omstandig door mij bestreden. Nu hoeft dat dus niet meer, want in een paar heldere regels kan ik dankzij de film Invictus het spel en de verschillen met voetbal helder karakteriseren.

Football is a game of gentlemen, played by barbarians.
Rugby is a game of barbarians, played by gentlemen.

En dat beste mensen is een waarheid als een Bull, want hoe de van die zondag wedstrijd ook zou verlopen, één ding was zeker, het zou een faire, maar harde wedstrijd worden en na de 80 minuten zouden beide teams gezamenlijk het glas heffen. Afhankelijk van de uitslag zou Twente of de Achterhoek naar de halve finale van het Bekertoernooi gaan. Wat uw reporter betreft had Twente de beste kaarten.

Het team van the Bulls bestond uit een mix van ervaren en minder ervaren spelers om zo de blessures en afwezigen op te vangen. Gelukkig was er ook weer een aantal spelers teruggekeerd, hetzij van langdurige blessures, dan wel van inspirerende (muzikale) trektochten. Zo achtte Ahmet zich weer fit genoeg om zich voor de eerste rij te melden en was Oskar na de hele Lonley Planet reeks te hebben afgewerkt weer in Almelo neergestreken. Joris was ook weer present na een blessure en verplichtingen met zijn band. Al met al een team, dat voor de overwinning zou kunnen en moeten gaan.

Om 13.45 uur stonden the Bulls op het veld voor de warming up. Zo op het eerste gezicht waren de mannen gefocust en klaar voor hun taak. Tijdens het warmdraaien liepen de ballen soepel rond, waren de missers zeldzaam en bleef het gebek wat achterwege. Slechts een speler viel wat op, door zijn wat afzijdige houding. Het was de senior uit the backs, Old Man Maas, met voorsprong de meest “ervaren” (lees: op leeftijd zijnde) speler in the backs.

Omdat uw reporter altijd op zoek is naar de menselijke kant van het verhaal, stelde hij, wat in reporterskringen “de Vraag” wordt genoemd. “Peter wat gaat er door je heen?” Het antwoord was duidelijk en verrassend tegelijk. “Ik ben zenuwachtig”, drie woorden, die uw reporter nog niet eerder van een Buller had gehoord. Alras zou blijken of deze zenuwen goed of slecht zouden zijn.

De wedstrijd zou geleid worden door de jonge bruidegom (27/03/2012) Johan Kuik, die de ondankbare taak had dit onder het alziend oog van een grootheid te moeten doen, the Bulls eigen clubicoon en scheidsrechter Marinus Buist. Marinus, die ontegenzeggelijk bij de top van rugbyscheidsrechters in Nederland behoort, had de dag ervoor de finale van het Landskampioenschap gefloten en dat op een uitmuntende en kenmerkende wijze gedaan. Johan kon dus rekenen op een hoop (goedbedoelde) raad vanaf de zijlijn. Uiteraard werd Johan hierbij geassisteerd door de trouwe vlaggenist Rutger en in de tweede helft tevens door de niet minder aardige, maar onbetrouwbaar grijnzende Martin J. De heer Jazet had op een haar na de finale van Penningmeester van het Jaar gemist. Uw reporter acht het zeer aannemelijk dat de verplichte foto, met die ietwat onbetrouwbare grijns de doorslag had gegeven, die leidde tot het missen van een finaleplaats in de verkiezing Penningmeester van het Jaar. Heel jammer, maar aan de andere kant blijft ons en de rest van Nederland zo de bikinironde van Martin in deze (miss)verkiezing bespaard.

Kijkend op de spelers groep viel de concentratie van de spelers duidelijk op. De priemende blik van Tammo en als contrast de open vriendelijke, maar vastberaden blik van Jasper. Twee uitersten op de vleugels van het veld. Iedere speler had zo zijn eigen blik en houding van concentratie, maar het dwalende oog van uw reporter ontdekte nog een ander, licht verontrustend beeld. Er moet binnen een team altijd ruimte zijn voor excentriek gedrag. De afwijkende sokken, teksten in het haar geschoren, of een string van de geliefde van dat moment onder het rugbybroekje. Uw reporter heeft het inmiddels allemaal wel gezien. Ik was echter niet voorbereid op de nieuwe haardracht die zich binnen het team aan het ontwikkelen is. Opgegroeid in een omgeving die werd gedomineerd door mannen met een KNIL verleden heeft uw reporter altijd een voorkeur voor kort haar gehad. Het liefst opgeschoren en gemillimeterd. Nu lijkt langer haar tegenwoordig de norm te zijn, maar dat neemt bij sommige spelers bedenkelijke proporties aan.

Uw reporter heeft in de inleiding aangegeven geëmancipeerd te zijn en begrip te hebben (of te veinzen), voor de vrouwelijke zijde, maar er zijn grenzen. Een schok ging dan ook door uw reporter heen toen ik een tweetal staarten tussen de spelers ontwaarde. Sietse had boven op zijn hoofd een pluim gemaakt, zoals in de jaren 80 populair was bij de girlbands, zoals Bananarama. Ruben had een toefje op het achterhoofd gemaakt dat het midden hield tussen een windvaan en de staart van een niet gecoupeerde Yorkshire terriër. Veel tijd om er aan te wennen kreeg uw reporter niet, want het was showtime. The kick off werd genomen.

De concentratie vooraf werd ook in het spel vastgehouden, want the Bulls gingen direct in het offensief. De trainingen waarin extra aandacht aan de defensie was besteed hadden effect gehad, net als de aandacht voor de balbehandeling. De eerste 20 minuten waren The Bulls overtuigend. De scrums stonden als een huis, de line-outs een shure thing, de verdediging solide en de aanval vanuit de backs snel en dodelijk. Dit resulteerde al gauw in de eerste try’s op het scorebord. Jelmer was als vanouds trefzeker, dus de score liep al snel op naar 19 tegen nul. Alles liep lekker, op een bloedwissel van Tammo na, die kundig door Joris tijdelijk vervangen werd.

Na de eerste 20 minuten sloeg het noodlot toe. In een schijnbare onschuldige ruck werd Ross getorpedeerd. Een schreeuw van ontzetting en een misselijkmakend geluid gaven aan dat het serieus was. Ross zijn seizoen en mogelijk zijn actieve spelersloopbaan was ten einde. Met de brancardparade, die Ross zijn deel werd, kwam tegelijkertijd Oskar in het veld. Nog steeds gekleurd van zijn reizen en versierd met Oosterse goden op de bovenbenen nam hij zijn plaats in op de flank. Kennelijk had de blessure en de spelonderbreking voor een opleving bij The Rovers gezorgd. Almelo begon wat te wankelen en de verdediging werd gepenetreerd. The Wild Rovers stonden ook op het scorebord. Inmiddels begonnen ook de blessures en andere ongemakken bij enige spelers zich te openbaren. Rinie had last van hooikoorts en Pascal verloor snelheid door een onwillige rug. Ook Ahmet begon aan zijn taks te komen. Dit alles zorgde voor wat onrust binnen het team, dat zich uitte in aanmerkingen op de scheidsrechter en de medespelers, maar ook in wat vervelend gedrag naar de tegenstander. Inmiddels was Doetinchem wederom doorgebroken en werd de rust met een voorsprong van slechts 7 punten gehaald.

In de rust werd vers bloed ingebracht in de scrum. Wouter kwam op de 9 positie en Eitan ging naar de flank om Pascal te vervangen. Ramon kon zijn plek innemen in de eerste rij, die mede door Ahmet vakkundig de tegenstander had afgemat. Na een paar wankele minuten om alles weer goed te zetten, begon het na 10 minuten weer te draaien. Een mooi opgezette aanval vanuit the backs die door Oskar en Gerald werd voortgezet resulteerde in een mooie try door Tammo. Omdat Gerald zijn actie deze wedstrijd toch niet meer kon evenaren, werd Phillip op zijn plaats ingebracht. Teddy kwam in de plaats voor Rinie, die met opgezwollen ogen en een dichte neus de kant opzocht.

Hoewel The Bulls de zaken weer aan het draaien hadden gekregen, bleven The Rovers ook gevaarlijk. Door stevig werk van de voorwaartsen wist Doetinchem door te breken en de bal over de lijn te brengen. Ondanks protesten van de kant van the Bulls werd de try door de scheidrechter toegekend. Dit leverde een stroom van verbale protesten op, die volledig aan Johan voorbij ging, vermoedelijk omdat hij en zijn jonge bruid nog op die roze wolk zweven. Met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht liep hij dan ook terug naar de middellijn om het spel te hervatten.

Een nieuwe try die werd opgezet vanuit de driekwartlijn deed het gemopper en gezeur weer verstommen. Jasper wist op zijn kenmerkende manier van bedrieglijke traagheid, maar vastberaden loopstijl de defensie van Doetinchem te breken en te scoren. De 2 wingers van the Bulls verdienen voor hun aandeel in de overwinning zo wie zo extra waardering. Het harde werken in zowel de aanval als in de verdediging viel eenieder op. Tenslotte werd de wedstrijd beëindigd met een terechte stand van 36 – 19 voor the Bulls. De halve finale was bereikt en de finale ligt binnen handbereik.

Na afloop zocht uw reporter wederom Old Man Maas op, die als een ware dirigent de Backs had geleid. Ook nu weer stelde ik hem “De Vraag”. “Peter, wat gaat er op dit moment door je heen ?” Het antwoord was dit keer minder verrassend. “Ik ben moe, maar tevreden” was zijn antwoord en veel meer viel er dan ook niet te zeggen. Uw reporter ging dan ook tevreden naar huis.

Uw reporter