Wedstrijdverslag Drachten – Big Bulls Oktober 2013

Op het bijzonder (on)Christelijke uur, die herinneringen opriep aan de vroegmis, van even na negenen, toog uw reporter naar de club om aldaar een wat trieste verzameling van spelers aan te treffen. Met nauwelijks uitgeslapen hoofden stonden daar 12 spelers te wachten op wat komen ging. De altijd charmante heer Burgwal was eveneens gearriveerd met onder meer de mededeling dat een tweetal spelers door ziekte waren afgevallen. Even later bleek ook Leroy door ziekte te zijn geveld, waardoor de bonte karavaan compleet was. The “Cool Brothers” Bob en Max zouden rechtstreeks gaan, net als de Hooker “Brede Bert”. Al met al was er een compleet team op de been, maar dan zou er ook niets mis mogen gaan. Na een genoeglijke rit waarbij uw reporter volledig is bijgepraat over miniauto’s, Nederlandse taallessen voor Franstalige jonge dames en de productie van een Bolletje beschuitje, kwamen we tijdig aan te Zwolle. Dat het vroeg was, bleek wel uit het feit dat onze welwillende tegenstander nog druk doende was met het organiseren van kantinediensten, spelerskaarten en spelers. Zwolle had ingestemd met een Kick off om 11.00 uur, zodat The Bulls II ook nog op tijd bij de Kick Off in Drachten zouden kunnen zijn. Dit sportieve gebaar geeft aan dat ondanks de jaren van harde strijd op het veld, de twee clubs elkaar waarderen en respecteren. Terwijl uw reporter bezig was met het invullen van het formulier, werd hij op de rug getikt door de Ref, de altijd vriendelijke Jan den Broeder. Dit gewaardeerde lid van Groningen kent uw reporter al vele jaren, vanuit een hele andere hoek, maar het was daardoor niet minder leuk om hem daar te treffen. Niet alleen dit weerzien was plezierig, ook de aanwezigheid van de dames René en teamgenoot leonie was prettig. Met name Leonie had in voorgaande wedstrijden de voorkeur aan het eerste team gegeven, waardoor het tweede deels van supporters verstoken bleef. Wellicht dat het kruidnotendispuut hieraan ten grondslag had gelegen. Nu was zij met vader en hond gekomen om het tweede aan te moedigen. Ook welkom was de verschijning van Old Man Maas, die samen met oudste zoon (de “paddogebruiker” zie vorig verslag) beide teams kwam ondersteunen, net als het trouwe supportersgezin Jazet.

Het team van the Bulls was wederom de bekende mix van spelers, die steeds beter op elkaar raakt ingespeeld. Echter door het ontbreken van enkele vaste waarden zoals Leroy, Mark en Gerald was de scrum verzwakt en ontbrak het aan een goede springer. Zwolle was bij aanvang niet compleet, maar bestond, naast een aantal minder ervaren spelers, uit bekende gezichten die ook het voorgaande seizoen nog in het eerste hadden gespeeld. Met name de voorwaartsen van Almelo zouden het heel zwaar gaan krijgen. Direct na de kick off werd al duidelijk, dat the Bulls alle zeilen moesten bij zetten om de zware voorwaartsen af te stoppen. Vanaf de eerste minuut waren de Almelose spelers aan het sleuren en tackelen om de zware mannen in het blauw tegen te houden. In de scrum waren the Bulls geen partij en in de line out hadden ze ook niets te zoeken In de lijn had Zwolle op dat moment nauwelijks wat in te brengen. Dat resulteerde in een uitgespeelde bal in the backs van waaruit Nick met zijn karakteristieke grote passen kon scoren. Nog geen 4 minuten later volgde Daniël met een score. Opnieuw koppelde hij  een bewegelijke loopstijl, met brute kracht om door de verdediging van Zwolle heen te breken. De conversie van Bas zorgde voor de 0-12. In de opvolgende spelperiode kreeg Zwolle aanvulling van een tweetal spelers, waaronder een bewegelijke nr. 10 die ook voor het eerste speelde. Nu moest ook de lijn verdedigend zwaar aan de bak. De flyhalf van the Bulls, de altijd zeer beleefde Bas P., lag veelvuldig op de grond, met twee Zwolse benen tussen de armen geklemd. Deze situatie deed zijn moedertje lief, die weer kundig de vlag hanteerde verzuchten, dat haar zoon deze wedstrijd nauwelijks op zijn benen stond. Ook de andere Backs hadden hun handen meer dan vol. Na 20 minuten voltrok zich een klein drama voor Almelo. Na een actie bleef de hardwerkende en motiverende Freddy B. als een afgeschreven tijgerbolletje liggen met een blessure aan het onderbeen. Op geen enkele wijze zou verder spelen mogelijk zijn. Met 14 man gingen de Bulls verder. Met man en macht hielden the Bulls tegen een overwicht de linies gesloten. Dankzij hard werk en een training van de voorgaande week op de defensie van de Ruck kon de blauwe aanvalsgolf keer op keer gestuit worden. Uiteindelijk was het tij niet meer te keren en in amper 4 minuten wist Zwolle met twee try’s langszij te komen. Met hangen en wurgen werd de rust gehaald met een gelijke stand, maar Zwolle was duidelijk op stoom gekomen.

In de tweede helft stonden the Bulls direct onder druk en werd terug gedrongen naar de eigen 22. Van daaruit wist Nick, na een heel kundig kickje van de berekend spelende Eitan, met de bal te ontsnappen en in een sprint van 80 meter opnieuw een voorsprong te pakken. Ook deze conversie kon Bas bijschrijven, zodat de score 12-19 werd. Opnieuw begonnen de Zware Zwollenaren hun aanval op the Bulls. Keer op keer beukten de voorwaartsen op de defensie van Almelo. De eerste rij, met Anastas en Bert, waarin Alexander bewonderenswaardig debuteerde, vocht om iedere bal en elke tackle. De tweede rij met Flip en “Ginger” Mattijn deed daar niets voor onder. Helaas moest Mattijn zijn inzet in de 55e minuut bezuren met een zware blessure aan het onderbeen. Vermoeidheid in combinatie met een slippende techniek deden hem na een tackle kermend van de pijn op de grond belanden. Dit betekende een roemloze aftocht op de brancard en een probleem voor the Bulls. Good Old Koos, die tot dan toe de gaten op de flank en nr. 8 had gevuld, nam zijn plaats in als 2e rij. Hiermee aantonend, dat je voor de 2e rij geen fysieke lengte hoeft te hebben, maar slechts een rugbyhart en “Balls of Steel”.  Conform de regels was er nog geen reden voor een uncontested scrum, hetgeen Zwolle gegeven de achterstand ook begrijpelijk niet wilde gunnen. De kracht lag bij hun voorwaartsen, zeker nu de ingebrachte flyhalf het spel had verlaten in voorbereiding op een latere wedstrijd. Het verlies van Mattijn werd direct defensief merkbaar en Zwolle wist door te breken en te scoren. De stand werd gelijkgetrokken tot 19-19. Margaux die tot dan toe haar beste wedstrijd had gespeeld, met vele tackles en het maken van vele balvaste meters, viel uit met een blessure aan de voet.. Met 12 man moesten the Bulls verder, dit keer wel met een uncontested scrum. Dit gaf the Bulls wat lucht en de aanvallen vanuit de lijn werden gevaarlijk. Dit leidden tot het onreglementair afstoppen van de wingers door Zwolle. Met name de karakteristieke Zwolse Prop, met het uiterlijk van het Bikerbroertje van Sinterklaas, bediende zich onbedoeld van te hoge tackles op zowel Max als Frank. Door de uncontested scrum en het wegvallen van de aanvalskracht in de lijn van Zwolle konden the Bulls op pure wilskracht de verdediging instandhouden. Ook aanvallend wisten zij nog de nodige krachten te verzamelen en Bob in stelling te brengen, die het kundig af wist te maken op 19-24. De laatste minuten waren voor zowel toeschouwers als spelers kringspiertrekkend spannend en leken uren te duren. Met ware doodsverachting wierpen the Bulls zich op tackles en streden met veel zwaardere tegenstanders om de bal. Zwolle bleef komen en Almelo bleef het met de moed der wanhoop dichthouden. De tot dan toe onberispelijk spelende Eitan “Took one for the Team” en moest met geel eraf, de gevaarlijkste prop van Zwolle in zijn kielzog meenemend. De fluit voor het eindsignaal maakte dan ook een golf van blijdschap en emotie los bij de spelers en toeschouwers. The Bulls hadden met 19-24 gewonnen, na een strijd die zich laat vergelijken met die van Roelant. In het aangezicht van een overmacht aan tegenstanders “sterven” met de bal, voor de teamgenoten en de overwinning. Een prestatie, die een lofzang waardig is.

Het tweede couplet:

Na afloop van de wedstrijd konden een aantal spelers niet nagenieten van hun succes. Zonder verfrissende douche werden deze gladiatoren in de verschillende auto’s gepropt om spoorslag richting Drachten te vertrekken. Tijdens een rit waarin men nagloeide van de overwinning en de in testosteron doordrenkte lichaamsdampen in de bekleding trok, konden deze heren herstellen. Even voor 14.00 uur was uw reporter, met dank aan de sportieve medewerking van Zwolle, met zijn lading reserve spelers in het spreekwoordelijke hol van de Friese Leeuw. Het voorgaande seizoen was het de eerste wedstrijd van uw reporter in dit deel van het land. Een wedstrijd bij bijna 30 graden Celsius en 2 man naar het ziekenhuis, die met verlies werd afgesloten.   Ook nu weer waren de Friezen in grote getale opkomen draven om hun jongens te zien strijden tegen de Tukkers. Ook The Bulls waren ruim vertegenwoordigd, met spelers en supporters. Zo waren Old Man Maas, de altijd sympathieke heer Burgwal en de Jazetjes, doorgereisd en waren Rutger en de Buurmannen ook present. Al met al waren er toch zeker 20 supporters meegereisd naar deze heksenketel in het Noorden. The Bulls waren ten opzichte van de voorgaande week in opstelling licht gewijzigd door het ontbreken van Kevin “BoemBoem” Bakker, waardoor Frank “Rumba” van Ingen direct op de wing startte. De wedstrijd werd vanwege het grote belang geleid door een aangewezen Ref., de heer Huiskamp, die de wedstrijd tevens middels een videobril vastlegde.

Zoals altijd zijn the Bulls op hun best als er weinig van hen verwacht wordt. Zonder grote druk floreren zij, maar loopt de spanning op, dan raken zij wat uit hun doen. Dit was al duidelijk toen de spelers van Almelo uit de kleedkamer kwamen. Een strakke blik en zonder lach kwamen zij naar buiten. Alleen Fokko wist onder zijn baard een glimlach van herkenning  uit te persen en Sgt. Kuik gaf een knikje van herkenning. Vrijwel direct na aanvang van de wedstrijd bracht Drachten het tot in de 22 meter van Almelo en wist een penalty te forceren. Met een strakke kick op de palen joeg de speler van Drachten de eerste punten op het bord. 3-0. Dit deed niet de kopjes hangen van the Bulls, maar het was wel een gevoelige tik. Vervolgens ontspon er een strijd op het middenveld, waarbij de voorwaartsen elkaar in evenwicht hielden en de lijn vastliep op de wederzijdse defensie. Drachten had goed het huiswerk gedaan en hield the Backs van Almelo erg kort. Door heel fel op te lopen en kort te verdedigen kon de kracht van Almelo niet benut worden. Lopers als Tammo en Frank kregen geen ruimte en werden lamgelegd. Ook de krachtige looptechniek van Jasper en de bewegelijkheid van Johan brachten geen oplossingen. Het hebben van een zeer ervaren ref was prettig voor het eerlijke verloop van de wedstrijd, maar geen voordeel, daar er weinig ruimte was voor kleine overtredingen. Jasper was daar het slachtoffer van en moest met geel het veld ruimen wegens herhaalde overtredingen rond om de ruck. Na 20 minuten wist Drachten opnieuw een scoringskans te creëren en de eerste try op het bord te zetten. Nu werd het wat penibel, immers met 8 punten voor Drachten moest Almelo minimaal een try met conversie en een penalty, of 2 try’s scoren om op voorsprong te komen. Dit leek gegeven de felle defensie van Drachten en het ontbreken van overmacht in de scrum of line out geen gemakkelijke opgave. Na weer een vastgelopen aanval gaf Fokko aan een blessure te hebben, die verder spelen onmogelijk maakte. Dit betekende dat Daniël na een titanenstrijd in Zwolle nu weer tussen de lijnen moest opdraven, hetgeen hij zonder klagen deed. Toch kon hij niet voorkomen dat Drachten nog een keer scoorde en 13-0 op het scorebord zette. Na 30 minuten in de eerste helft begon de wedstrijd wat te kantelen. Drachten had duidelijk heel wat van het kruit verschoten, door de felle manier van verdedigen. Dit betekende dat er ruimte voor de backs in het Bruin/Wit ontstond. Deze ruimte werd in eerste instantie geclaimd door Ramon, die als een center het gat in dook en meters maakte. Vervolgens was het Frank, die op zijn karakteristieke wijze weer met een choreografie van beweging door de Friese defensie  laveerde om uiteindelijk te scoren. Een zucht van verlichting ging door het team en de meegereide toeschouwers. Deze opleving zette nog geen paar minuten later door in een aanval vanuit the backs met Johan en Frank. Op slag van rust wisten zij de trylijn te bereiken en te scoren, om vervolgens de try vanwege een forward pass afgekeurd te zien. Vanuit het standpunt van uw reporter geheel onterecht, maar deze dingen gebeuren.

In de rust werd duidelijk dat Almelo de spirit nog niet had verloren en op weg wilde naar een overwinning. Uiteraard wilde Drachten de voorsprong niet uithanden geven, zodat de tweede helft met een vergelijkbare intensiteit begon. Bij de kick off sloegen de twee partijen als een bruine/witte watergolf op een rood/zwarte zeewering in de strijd om de bal. Gedurende de tweede helft werd de kentering in de wedstrijd voelbaar. Almelo drong aan en Drachten werd meer in een verdedigende rol geduwd, maar zonder te buigen voor de aanhoudende aanvallen. Ook bleven zij gevaarlijk en meer dan eens stond Sgt. Kuik als de laatste verdediger paraat om zijn tegenstander snoeihard neer te leggen. Na ongeveer 25 minuten in de tweede helft was Almelo weer ver in de 22 van Drachten doorgedrongen en kon de zindering van het onvermijdelijke gevoeld worden. Uitspelen in de lijn bracht nog niet de verlossende aansluiting. Het ovaal terug naar de voorwaartsen en na hard en onvermoeibaar werken van het pack wist Ahmet uiteindelijk te scoren. De gouden voet van Jelmer zorgde voor de aansluiting, echter er bleef een gat van 1 punt met Drachten 13-12. Beide teams begrepen het belang van de wedstrijd en de laatste minuten. De strijd was fel en op het randje, daardoor werd er soms wat fysiek gereageerd. Zo ook naar Teddy, die overal waar strijd om de bal raasde, samen met Ruben en Pascal te vinden was. In de felheid van de strijd kreeg Teddy wat klappen van Drachten. Dit ging tegen het sportieve gevoel van Jasper in, die zijn teamgenoot te hulp sprong. Helaas werd dit weer opgemerkt door de Ref, die Jasper, normaal het braafste jongentje van de klas, weer dreigde met een kaart. Geheel verontwaardigd door zoveel onrecht trok Jasper zich terug op zijn positie in de lijn. Gelukkig zorgde de spanningen ook bij Drachten voor foutjes, die weer tot penalty’s leiden. Op ongeveer 30 meter van de palen nam Jelmer het gecalculeerde risico met een schot voor de punten. Na een tergend lange voorbereiding joeg Jelmer het ovaal tussen de palen door en een golf van ontzetting gleed door de Drachten aanhang. 13-15 was de stand en beide ploegen moesten om verschillende redenen vol aan de bak. Ook nu weer keek het toegestroomde publiek met samengeknepen cadetten naar de slotakkoorden van de wedstrijd. Drachten drong aan en kreeg een penalty die werd gemist. Ook de aanvallen liepen vast in de muur van Almelo. The Bulls probeerden hun meters te pakken en de voorsprong uit te breiden, maar kwamen er niet door. Een dropgoal poging van Drachten ging verloren en nog was de wedstrijd niet ten einde. De laatste actie werd geroepen en dat was in de 22 van the Bulls met een scrum tegen. Een machtige push, een sublieme hook en de bal werd gewonnen door the Bulls. Daan als nummer 8 nam zijn verantwoordelijkheid, pakte de bal, zette zijn schoen eronder en joeg de bal hoog de lucht in. Voor het oog tergend langzaam dreef de bal over de zijlijn. De bal was uit en de wedstrijd teneinde. The Bulls hadden een zwaarbevochten overwinning behaald. Niet met goed spel, maar door toewijding en hard werk. Ook nu weer was de ontlading groot en de overwinning zoet.

Slotstrofe:

Na het douchen van zijn reisgenoten begon uw reporter aan zijn terugreis. De auto geurde nu naar Badedas en deo en er werd vrolijk gekeuveld. Over het vijftig tinten grijsachtige liefdesleven van Jon, de moeizame relatie van zijn lief met Dönner,  het belang van dansles voor Bas, de musicalaspiraties van Anastas met  Cyrano de B. en de statistisch minieme kans op mooie vrouwen bij de studie technische natuurkunde aan de UT. De reistijd vloog dan ook voorbij. Thuis aangekomen trof hij zijn dames, die de altijd belangrijke vraag stelden. “En gewonnen?”, wederom kon uw reporter deze vraag in tweevoud beamen. “Pappi ga je me nog voorlezen ?” vroeg de kleine. Nee, sprak ik en liet een kleine pauze vallen. Ik ga je niet voorlezen maar wel een spannend verhaal vertellen. Welk verhaal kunt u wel raden. U heeft het zojuist gelezen.

Uw reporter.

Heeft u Drachten – Big Bulls gemist?

Dan kunt u het onderstaand terug kijken vanuit de ogen van de ref! Deze unieke beelden zijn danke de ref medemogelijk gemaakt.

{youtube}nsmRlmGS4V8{/youtube}

Klik op lees meer voor de overige filmpjes.

{youtube}e25a3FhGRqM{/youtube}

{youtube}cgO4dL5MbeY{/youtube}

{youtube}yJbOTkI91Hc{/youtube}