Wedstrijdverslag ERC ’69/Big Bulls 19 – 27 december 2011

 

Het team was vanwege blessures en ziekte redelijk gehavend, maar kon met de aanvulling van spelers die eigenlijk dit weekend voor het 2e waren geselecteerd toch een goed team op het veld brengen. Zoals altijd was de start van de Bulls moeizaam. De slaap moet dan nog uit de ogen en de alcohol moet nog wat verder verdampen en dan pas komen we op gang. Enschede had daar wat minder last van en kwam eigenlijk direct al op stoom. Zowel in de scrum als in het losse werk werd er druk op de Bulls uitgeoefend en gingen we steeds verder terug op onze eigen helft. Uiteindelijk wist ERC dan ook te scoren en stonden de eerste punten op het bord. Kennelijk was dit de wake up call die het team nodig had en opeens werd er getackeld en gepusht, zodat ERC onder druk kwam te staan. De line outs werden gewonnen en ook de scrums against the head liepen goed.

Heel vaak zag je een klein krullenbolletje een tegenstander in de “kuiten bijten”, waardoor deze man neer ging ofeen lange wat slungelig ogende jongeling met een uitstraling en de gang van een nobel rijdier door de line out breken, in diezelfde line out een onmogelijke bal vangen of een snoeiharde tackle maken. Dit was het gelegenheidsduo Eitan en Pascal, die samen met Ross de derde rij vormden. Kennelijk hadden deze twee jongeheren een zware zaterdag
achter de rug, want naar mate de wedstrijd vorderde, begon Pascal steeds meer te bloeden uit de vele gapende wonden, die met vaseline uit een dubieuze bron werden dicht gesmeerd. Eitan moest meermalen met lieve woordjes en zachte aanrakingen door zijn teamgenoten weer op de been worden geholpen om zich vervolgens weer met even veel vreugde op de eerst volgende voorbijkomende kuit te storten. De bloedbehandelingen van Pascal resulteerde in nieuwe records voor Ramon, die zowel het record voor de kortste invalbeurt, als het record voor het uittrekken van een trainingsbroek
verbeterde. Gelukkig werd zijn ongeduld (“wanneer mag ik, mag ik mag ikke”) beloond, toen Gerald in de tweede helft uitviel met een blessure.

Het harde werken en de druk van de Bulls werd beloond door een score van de gelegenheids full back Kevin, die gelijk “Meep Meep Roadrunner” op onnavolgbare wijze door de verdediging sneed. Het blijft onbegrijpelijk hoeveel snelheid in zo’n klein, rokend en bierdrinkend pakketje gehuisvest kan zijn. Na dit gelijkmakende punt, incluis de conversie van Jelmer bleef de druk vanuit de Bulls hoog en begon de aanval vanuit de backs te lopen. Dit resulteerde in nieuwe scores, waaronder die van onze oudere jongere Peter Maas. Deze score deed bij de oude Maas het hart een sprongetje van vreugde maken, waarna hij verviel in het gemompel: “Dat is mijn jongen, dat is mijn jongen”. Zelden zo’n glunderde ouder gezien langs de lijn.

In de tweede helft kon aanvankelijk de opgaande lijn niet goed vastgehouden worden. De druk van ERC werd groter en de backs kwamen goed door onze verdediging heen. Omdat de score op dat moment heel dicht bij elkaar lag is op een cruciaal moment een kick benut met een schop op de palen, zodat er meer ruimte in de voorsprong werd gerealiseerd. Mede dankzij zijn “lucky tee” die op miraculeuze wijze weer boven water is gekomen wist Jelmer de extra 3 punten aan de score toe te voegen
en ontstond er weer wat lucht. Op dat moment ging het spel redelijk op en neer, met scoringskansen over en weer, maar met flinke druk van ERC, die ook door slim spel wisten te scoren. De mooiste try van de dag kwam echter op naam van Nick. Na een uitbraak vanuit de eigen 22 van Kevin en een leep kickje op Nick wist deze gracieuze loper met zijn gestroomlijnde uiterlijk door te breken, de bal zo te laten stuiten, dat deze zich in zijn armen vleide, waarna hij kon scoren.

Een andere opvallende speler was Jon. Zijn tackles en breaks waren hard en (sportief) agressief. Heel vaak waren langs de kant de doffe dreunen van intermenselijk contact te horen die vaak werden gevolgd door het ontsnappen van lucht als Jon zich weer in een tegenstander boorde. Helaas deed hij het een keer te laat wat hem op een gele kaart kwam te staan, een straf die hij uiteraard
droeg als een echte vent. Het gemis aan extra mankracht in de scrum en het team werd direct gevoeld en de druk werd opgevoerd. Dit betekende dat ERC weer kon scoren, maar gelukkig bleef de schade beperkt. Gelukkig kon Jon in de slotfase van de strijd weer zijn plek innemen en kon de wedstrijd winnend worden afgesloten.

Man of the match voor de afgelopen zondag is niet aan te wijzen, want het is duidelijk een team prestatie geweest, die het scoren op individuele klasse mogelijk heeft gemaakt.
Uw reporter.