Wedstrijdverslag Greate Pier vs Big Bulls II 26-7 (Januari 2014)

De zondagochtend van de wedstrijd werd gedomineerd door de vraag of er wel gespeeld zou kunnen worden. Ons kleine landje had lokaal te kampen met winterse episodes, die een tocht naar het Noorden wat ongewis maakte. Bij het ontbreken van een afmelding vanuit het Friese deel van het land werd dan ook rond de klok van 11 uur de tocht naar Leeuwarden aanvaard. Het toeval wilde dat ook het eerste team een deel van de route, richting Havelte, gelijktijdig zou volgen. Dit leidde direct tot de nodige verwarring. Als schapen gericht op de herder vertrok een deel van de spelers achter onze Senior Head Coach aan, zonder te beseffen dat hij een hele andere bestemming had. Gelukkig kon dankzij de moderne communicatiemiddelen dit probleem worden bezworen met een korte tussenstop bij het eerste de beste tankstation. Met alle schapen in de juiste kudde werd de reis voortgezet, de verkeersinformatie nauwlettend in de gaten houdend. Verontrustende berichten over ijzel op de snelweg bij Drachten maakten dat de bijna 2 uur durende reis niet werd onderbroken door een plas of rookpauze. Uiteindelijk werd even voor 13.00 uur de bestemming te Leeuwarden bereikt en kon met de voorbereiding worden begonnen. In de thuiswedstrijd waren the Bulls niet opgewassen geweest tegen een Anglo Saxische speler op de no.8 positie, die in alle opzichten groot was, maar door het selectieve geheugen mythische proporties had gekregen. Juist vanuit die opgeblazen beeldvorming kon uw reporter deze speler niet spotten tussen de overwegend grote en zware mannen van Greate Pier. Ten opzichte van de Friese spelers was het team van The Bulls jong, licht en niet zo lang, waarbij wederom de mix van leeftijden en speelervaring overduidelijk was. Naast uw reporter was ook de familie Vos met hun man en vader meegereisd. Nu kan dit worden opgevat als een getuigenis van de liefdevolle relaties binnen het gezin, maar vermoedelijk was een ander feit hierbij doorslaggevend. Onze boomlange bakkende 2e rijer Marc had namelijk zijn geinige Mini Countryman ingeruild voor een Bayerische Testosteronbom op wielen. Deze BMW M5 met 507 PK’s werd door de mannelijke leden van de familie gezien als het mooiste speelgoed op aarde, terwijl moeders het ongetwijfeld zag als het gevaarlijkste speelgoed op aarde. De waarheid zal ongetwijfeld in het midden liggen.

De wedstrijd werd om 14.00 uur begonnen met de Kick off. Het weer was guur, het veld zeiknat en de spieren stram, waardoor de eerste bal niet goed door the Bulls verwerkt kon worden. De eerste scrum was een feit en direct een verrassing voor Leeuwarden. Door technisch goed te scrummen en de brute kracht van Nico werden de Friezen achteruit gezet en de scrum gewonnen. Helaas ging de bal in de daaropvolgende aanval verloren, waardoor het gevaarlijkste aanvalswapen van de Friezen kon worden ingezet. Dit wapen was de combinatie van de full back, die de bal over meer dan 35 meter zuiver kon plaatsen en de eerder beschreven no. 8. Met de lange bal wisten de Friezen in het 22 meter gebied van Almelo een scrum te krijgen, die werd gewonnen. Hierdoor kon het beest van Albion de bal oppikken en in de 6e minuut de laatste 8 meter overbruggen en scoren. Na 10 minuten raakte het team ernstig gehandicapt door de blessure van Nico aan zijn enkel.. Nu was het de beurt aan Niels, een nieuw gezicht met een Kiwi rugby achtergrond, in de gelederen van Almelo. Niet op de door hem geprefereerde plek in de front row, maar als vervanger op de no. 8 positie. Met verve kweet hij zich van zijn taak en stortte zich in het losse werk op tegenstander en ballen dat het een lieve lust was. Na 14 minuten was het een soort gelijke situatie als bij de eerste score en weer doorbrak de Friese no. 8 de gelederen en scoorde. 10 minuten later was het de eerste en enige actie vanuit de Friese backs die tot een score leidde en werd de achterstand op 19-0 bepaald. De periode hierna betekende een kentering in het spel. The Bulls wisten door hard verdedigend werk het spel op het middenveld te houden. Uitbraken werden geïsoleerd en gestopt en ook de no. 8 kon niet meer dan 10 meter maken alvorens te worden afgestopt. Dit ging niet altijd zonder keiharde aanvaringen, want zowel Margeaux, die geen centimeter wijkte, als de nog licht benevelde Gijs kwamen hardhandig in contact met deze reus, hetgeen tot de nodige blauwe plekken leidde. Marc moest een tacklepoging bekopen met een geforceerde arm en een wissel met Martin J, wegens een blessure. Aanvallend konden the Bulls echter onvoldoende een vuist maken en gingen 4 goede kansen verloren door koude handen en onervarenheid op de positie en in het spel. Na de rust trokken the Bulls het spel naar zich toe. En al in de 44 minuut wisten the Bulls een scrum in the 22 van de Friezen om te zetten in een score. Een goede scrum en een pick up van Niels, zorgden ervoor dat hij meters kon maken met 3 tegenstanders om zijn nek. De inmiddels aangesloten Mathijs kon vervolgens de try bezegelen. Een zekere niet nader te noemen jongeman, wiens ouders nog een substantiële donatie moeten doen aan het clubhuis, dan wel een klassieker moeten afstaan, maakte de conversie. In het team was ondertussen ook gewisseld op de positie van Full Back en Flanker. Respectievelijk Harold en Michael, die veel werk met het rippen van de bal verzette, waren op half time in het spel gekomen. In de daarop volgende periode controleerden the Bulls het spel op het middenveld. De gevreesde Friese Full Back was op de Fly Half positie gaan spelen, waar hij door de combinatie Mathijs, Bas en Vinnie middels vele tackles werd geneutraliseerd. Zijn sterkste wapen, de lange bal, kon niet meer in stelling worden gebracht. Zo verstreken de minuten. De Friezen kwamen niet meer aan aanvallen toe en the Bulls waren ongelukkig in het verwerken van de bal in de aanval. Vele ballen gingen verloren en kwamen niet aan op de wing, terwijl daar zichtbaar de ruimte lag.
De laatste minuut ging het echter nog een keer mis. Het Beest van the Union Jack werd weer in stelling gebracht na een 5 meter scrum en wist te scoren. Het eindsignaal klonk en de eindstand werd bepaald op 26-7. Een terechte score, maar er had duidelijk meer in gezeten.

Na het douchen, een drankje en het hartverscheurende afscheid tussen een speler van the Bulls en een welhaast onherkenbaar, normaal (haar) gekleurde jongedame van Friese makelij werd de thuisreis aanvaard. Ook nu weer was er enige beduchtheid voor de weer- en verkeersomstandigheden, (niet bij die ene Bakker, die zijn volle 507 paarden vrijelijk liet galopperen, gelijk de gemiddelde drugsrunner bij de grensovergang met België) maar dat was onterecht. Na een genoeglijke rit werd de thuisbasis even na 18.00 uur weer aangedaan en was de reis weer veilig afgelegd. Bij binnenkomst werd de gebruikelijke vraag weer afgevuurd. Ook nu moest uw reporter antwoorden dat het eerste had gewonnen (50-10) en dat het tweede helaas had verloren. De dames vertelden over hun glibberige rit naar Plopsaland Coevorden en de avonturen aldaar. Onder het genot van een smakelijke maaltijd gleed de zondag verder de avond in en verdween ook dit weekend in de nevelen van het verleden. Met de jaren zouden alleen de hoogtepunten van deze wedstrijd mogelijk nog door een enkeling herinnerd worden. De no. 8 zou in de gekleurde herinnering steeds groter worden en de tackles steeds zwaarder. Misschien niet de realiteit, maar wel zo spannend. Het is het mooie aan het geheugen van de mens, het geeft zijn eigen gezicht aan Yesterday.

Uw reporter.