shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

kempioenen

Wedstrijdverslag Phoenix vs Big Bulls I, 7-41 (Januari 2014)

Na de wedstrijd van de voorgaande week ontstond er een periode van onduidelijkheid. Waren the Bulls nu wel of geen kampioen. De bond had nog geen uitsluitsel gegeven over de ingediende claim, dus was er formeel nog geen sprake van een kampioenschap. Dit betekende dat de wedstrijd tegen Phoenix doorslaggevend zou zijn. Met die gedachte was het dan ook zaak om een goed team mee naar het noorden te nemen. De wedstrijd van het 2e team was verplaatst, vanwege het ontbreken van een volledige 1e rij, dus dat bood wat ruimte om de geblesseerden en andere afwezigen te vervangen. De kern van het team stond overeind met de bekende namen op de vertrouwde posities, maar ook nu moest er geïmproviseerd worden. Op de bank zat een aantal 2e team spelers die net hun schreden hadden gezet in het seniorenrugby en zouden hun debuut maken. In het team was plaats ingeruimd voor Edwin the Fox, die de voorgaande week bij het 2e team een prima indruk had gemaakt, ter vervanging van Pascal op de flankerpositie. De omstandigheden op en langs het veld waren zwaar. De aanhoudende regen hadden voor hele zware en drassige kleigrond gezorgd, die in combinatie met de straffe wind, een snelle sprint of een stuiterende bal onmogelijk maakte. Hoewel de omstandigheden bedroevend waren, hadden een aantal supporters de weg naar Delfzijl weten te vinden. Naast de Jazetjes, waren ook de heren Olde Kotte en Manning afgereisd, net als de mannen van Bakkerij Vos en de familie Fraatz, die hun schoonzoon kwamen aanmoedigen. Gegeven de weersomstandigheden en de reisafstand kan uw reporter alleen maar zijn petje afnemen voor deze Bullsfans en hen bij deze collectief te nomineren voor Buurman van het Jaar seizoen 2013/2014.

De wedstrijd begon om 14.00 uur direct voortvarend voor the Bulls. Na 2 minuten wist Edwin op een geslepen wijze die past bij zijn achternaam, de bal te bemachtigen en een break te maken. Door een tijdige pass werd Fokko bediend en stonden de eerste 7 punten, mede dankzij Jelmer op het scorebord. Nog geen 3 minuten later was het de beurt aan Kevin “Boom Boom” Bakker om zijn weergaloze snelheid in stelling te brengen en te scoren. In de 9e minuut was het Old Man Maas die zijn score veiligstelde en na 10 minuten spelen stonden the Bulls op een 0-17 voorsprong. Op alle vlakken waren the Bulls superieur, maar in de Line Out speelde de wind behoorlijk parten en deed de kou niet veel goeds voor het vangen en passen van de bal. Het eerste kwartier leek de opmaat voor een walk over te worden, maar dat bleek anders te zijn. In de 19e minuut moest Phoenix, die kampten met spelerstekorten, noodgedwongen overstappen op een uncontested scrum. Hiermee werd een deel van de aanvalskracht van the Bulls lamgelegd. In defense konden de Groningers nu veel sneller opkomen en verdween een deel van de dynamiek in het spel bij the Bulls. Het duurde dan ook ruim 20 minuten voor the Bulls weer tot scoren kwamen. Ook nu weer was het de hardwerkende docent Frans, die met een break meters maakte voor the Bulls en Daniël in de gelegenheid stelde te scoren. In de voorlaatste minuut van de eerste helft wist Nick, die als Full Back speelde een lange bal met een rush en een kick te retourneren in de 22 meter van de tegenstander. Door goed op te lopen kon hij zijn tegenspeler daar ook direct onderscheppen en strijden voor het balbezit. Helaas ging de bal verloren en door een wat lakse houding van bewondering bij de rest van het team voor de actie van Nick, wist de speler van Phoenix de nodige meters te overbruggen en de ruststand op 7-22 te bepalen. De tweede helft liet een zelfde beeld zien. Phoenix verdedigde strak, mede door de inzet van Ruben, die sportief zijn diensten aan de Groningers had verleend en The Bulls hadden in aanvallend opzicht last van de omstandigheden. Het duurden dan ook tot de 14e minuut voordat the Bulls weer aan scoren toe kwamen. Opnieuw was het de sympathieke opleider met de zachte G die een break maakte om vervolgens in tegenstelling tot de vorige week nu wel tot een afrondende score te komen. Als een publiekswissel voor het getoonde spel werd Edwin vervangen voor Vinny en kwamen ook gaandeweg de andere wissels op het veld. Soms was hierbij blessurepreventie de aanleiding maar soms ook de wens om jonge en nieuwe spelers ervaring op te laten doen. Spelers als Frank, Bas en Gijs deden hun best en lieten zien wat hun kwaliteiten waren. Oudgedienden zoals Martin J, Eitan en Anastas verzorgden op betrouwbare wijze hun bekende taken. Zo golfde het spel wat op en neer. Beide partijen vochten om de bal en met de omstandigheden, waarbij Almelo wel voortdurend de bovenhand had. Na een break van de altijd zeer bewegelijke Eitan wist Fokko te scoren. Kort daarna zetten the Backs de eerste echte en meteen geslaagde aanval op, waarbij na een samenspel tussen Bas en Fokko, Kevin de score afmaakte. Met een score van 7-41 werd de wedstrijd beëindigd en kon de thuisreis aanvaard worden.

Gelet op de ervaringen op de heenreis vertrok uw reporter spoorslags met zijn reisgenoten, zonder op de rest van de karavaan te wachten. Na wederom een lange en bochtige weg arriveerde uw reporter op de plek die hij thuis noemt. Daar aangekomen trof hij zijn dames die hem verwelkomde met de vraag of “we” nu wel kampioen waren geworden. Volgens de berekeningen van uw reporter was dat inderdaad het geval waarna de welgemeende felicitaties werden uitgesproken en in omhelzingen overgebracht. Vervolgens werd door de kleine dame via Youtube op de TV een nummer van M. Jackson opgezocht, met de mededeling dat pappiii dan nu maar moest gaan dansen. Het gezicht van uw reporter veranderde in een vraagteken, waarop de kleine antwoordde, dat hij dan in ieder geval nu wel publiek had, want zijn team zou die avond toch niet komen om naar Bruins te gaan en het kampioenschap te vieren. Aanvankelijk schoorvoetend begon uw reporter dan ook aan zijn Moonwalk om vervolgens in de soepelste moves los te gaan. Het kampioenschap was binnen, volgende week wachtte de beker en weer zat uw reporter te vergeefs te wachten. Dit keer echter met een echt gevoel een kampioen te zijn, al was het maar van de eigen dansvloer.

Uw reporter.