Wedstrijdverslagen 15 & 22 maart 2015

 

15 maart 2015 Big Bulls II vs ERC 69. 13-12
De uitwedstrijd tegen Enschede was een onaangename verrassing voor the Bulls. Gevestigd in de enige studentenstad van dit deel van ons land is ERC een “halve” studentenrugbyclub. Dit betekent dat deze club ook (tijdelijke) aanwas uit de groep buitenlandse studenten kent. Het ene seizoen zijn het er vele, van goede kwaliteit en het andere seizoen zijn ze er niet of van weinig spectaculaire kwaliteit. Het feit dat iemand Engels of Frans spreekt is immers geen enkele garantie dat men kwalitatief Rugby kan spelen. Dit is namelijk net zo goed een vooroordeel als de gedachte dat ieder Schot niets onder zijn kilt draagt of dat in Almelo alleen de stoplichten voor opwinding zorgen. We weten immers sinds het afgelopen weekend dat een zekere speler, hier uit privacyoverwegingen met A. Nonimous. aangeduid, dat ook (nog steeds) kan, voor opwinding zorgen bedoelt uw reporter dan (en dan niet eens op het veld). In de eerste wedstrijd tegen ERC werd Almelo geconfronteerd met een heel arsenaal aan buitenlandse spelers, die zowel balvaardig, als bewegelijk waren. Hiertegen had Almelo toen geen verweer, vooral na het wegvallen van spelers zoals Eitan en Gijs door blessures. Deze zondag was het aantal buitenlandse spelers bij ERC flink gereduceerd en leken de twee teams beter met elkaar in evenwicht. Omdat het de laatste thuiswedstrijd van het seizoen voor beide teams was, waren de Bulls supporters ondanks het druilerige weer in ruime getale op komen draven. De wedstrijd ging onder leiding van de altijd vriendelijke en rechtvaardige heer Olde Kotte van start en de teams hielden elkaar mooi in evenwicht op het middenveld. The Bulls waren in de scrum oppermachtig, niet in de laatste plaats door de brute fysieke kracht die Nico als prop met zich meebracht. Zonder enige moeite werd de scrum van Enschede weggezet en kon de 3/4 lijn een aanval opzetten. Dit laatste was echter niet zo eenvoudig, omdat ERC, ook zonder een aantal buitenlandse spelers nog steeds meer dan voldoende kwaliteiten had om het Almelo moeilijk te maken. Vooral hun mediterrane full back/nr. 10 wist met Italiaanse passie het the Bulls moeilijk te maken. Relatief vrij snel in de wedstrijd moest meneer Nico “Haak” zijn positie in de scrum opgeven. Een man van zijn postuur heeft heel veel “input” nodig. Kennelijk was deze “input” verkeerd gevallen, want Nico had het gevoel dat zijn maag en darminhoud gelijktijdig en van twee verschillende kanten zijn lichaam wenste te verlaten. Uit respect voor zijn medespelers in de 2e en 3e rij, maar ook zijn directe tegenstanders besloot hij zich maar terug te trekken en schielijk op zoek te gaan naar een sanitaire voorziening. Vanwege zijn activiteiten als linesman en coach/wisselspeler heeft uw reporter het score verloop niet meer scherp, maar ook hierin hielden de beide partijen elkaar behoorlijk in evenwicht, zoals ook uit de eindscore mag blijken. Het was echter aan de niet geringe inzet van spelers zoals Vinnie, de zoon van Vjenne en Good Old Maarten W. te wijten dat the Bulls niet uiteindelijk het onderspit delfden. Hoewel het een faire wedstrijd was hadden beide teams wel last van vervelende blessures. Zo raakte het team Sjors kwijt met een knieblessure en had Mathijs weer een hardhandige aanvaring met zijn hoofd tegen een niet nader te benoemen lichaamsdeel van een of meerdere tegenstanders. Deze blessure bracht de jongste Maas weer binnen de lijnen. Met zwaar ingesnoerde enkels en een zwoegend middenrif stortte Rob zich op zijn taak als nummer 10. Hoewel de stand door scores van Mark Vrasdonk en Thijs en de tegen scores van Enschede akelig dicht bij elkaar lagen, kabbelde de wedstrijd rustig naar het einde toe zonder dat het nu echt spannend werd. Een van de weinige spectaculaire momenten in de wedstrijd waren de onverschrokken tackles die Xander “The Sandman” maakte, en in ieder geval 2 keer een doorgebroken speler neerlegde, dit keer zonder daar een blessure aan over te houden. De Bulls wonnen terecht, maar het was van beide teams geen hoogstandje of “vuurwerk” geweest.

15 maart 2015 Big Bulls I vs RC Alkmaar.
De uitkomst van de wedstrijd van het eerste team zou het verschil maken tussen eindigen op een roemrijke 5e plaats of eindigen op een veilige 9e plaats, beide met klasse behoud. De spelers hadden er zin in en de verwachtingen waren hooggespannen, ondanks het gemis aan belangrijke spelers door blessures of familieverplichtingen. Zo ontbraken kernspelers, zoals Ramon en Johan, die het hele seizoen bepalende spelers waren geweest. De wedstrijd zou worden geleid door een voor The Bulls onbekende Anglo Saxische heer, die zeer capabel en vooral heel duidelijk overkwam. Zoals al vaker in dit seizoen werd gezien, kwamen the Bulls goed uit de startblokken en waren ze direct in het offensief. Dit enthousiasme heeft bij the Bulls altijd een keerzijde en dat is de neiging tot het maken van overtredingen en fouten. Op het oog zekere scoringskansen werden in het zicht van de trylijn niet afgemaakt door een slordige pass of een verkeerde inschatting, zoals het niet benutten van een penaltykick op de palen. Ook werden er fouten gemaakt die leiden tot penalty’s, waardoor Alkmaar als eerste een score op het bord kon zetten. Zoals het hele seizoen al was de scrum van the Bulls overwegend dominant en kon vanaf dat stabiele platform de aanval opgezet worden. Na 10 minuten besloot onze nummer 8 Daan met zijn lange armen het heft en de bal in eigen hand te nemen en de weg naar de lijn geheel zelfstandig en met succes af te leggen. De stand werd door een goede conversion van Jelmer naar 7-3 gebracht. Helaas duurde het niet al te lang voor dat Alkmaar daar ook een score van hun bijzonder lange en sterk ogende winger tegenover zette en de voorsprong pakte. Dit bracht the Bulls nog niet van de wijs, want het tijdperk Niels brak aan. Met een onverwachte startsnelheid wist hij meerdere midfield tackles te maken, maar ook als baldrager tientallen meters terreinwinst te maken. Als een ouderwetse stoomtrein ploegde hij met verschillende “passagiers” op de nek, in twee instanties de laatste meters naar de trylijn voort. Verdedigers op de op de lijn zagen hem als een vlees geworden “trainwreck”op zich afkomen in het besef dat een botsing en een score onvermijdelijk was.
Helaas brachten ook deze twee scores Alkmaar niet aan het wankelen en scoorden de Kaasdragers uit Noord Holland op slag van rust de aansluitende try die de score op 21-27 bracht. Na alle scoringskansen, het onwaarschijnlijke “Trickshot”met effect van Jelmer op de palen en een voorsprong was de stemming in de rust positief. Als the Bulls op deze manier door zouden gaan, dan was een overwinning een zekerheid. De waarheid zou helaas pijnlijk anders blijken. Direct na de start van de 2e helft nam Alkmaar het initiatief en had Almelo daar geen weerwoord op. In korte tijd wist Alkmaar 2 keer te scoren, waarin de eerder genoemde winger een belangrijk aandeel had. De Bulls liepen met een achterstand van 21-29 achter de feiten aan en hadden moeite zich te herpakken. Op dat moment begonnen ook oude en nieuwe blessures hun tol te eisen. Niels zijn knie had zijn beste tijd gehad, net als die van Pascal, die gedragen van het veld af moest. Deze situatie leidde tot opnieuw een score van Alkmaar en een 21-36 achterstand. Gegeven de tijd was er geen zicht meer op een overwinning, maar een bonuspunt lag nog steeds binnen het bereik. Met vereende krachten wisten the Bulls het offensief nieuw leven in te blazen en moest Alkmaar alle zeilen bijzetten. Uiteindelijk brak de defensie onder de druk van the Bulls en kon Fokko met zijn onnavolgbare looptechniek scoren en het bonuspunt veiligstellen. Helaas had deze collectieve inspanning te veel van het team gevraagd en kon opnieuw de winger van Alkmaar doorbreken en de eindstand op 43-26 bepalen. De wedstrijd was gespeeld en the Bulls hadden verloren. Nu heeft uw reporter gemiddeld genomen een zeer gematigd humeur en zelden last van hoogte of dieptepunten daarin. Deze keer was het anders. Uw reporter had er innerlijk en duidelijk zichtbaar de pest in. Op deze manier het seizoen afsluiten was niet wat hij voor ogen had gehad. Een overwinning had binnen handbereik gelegen en die hadden we niet gepakt. Gelukkig had de uitslag en de stand geen consequenties en bleven the Bulls gewoon in de 2e klasse, maar een 5e plaats had veel meer recht gedaan aan alle inspanningen die iedereen had gepleegd in dit seizoen om in de 2e klasse te spelen en te blijven.

22 maart 2015, RCO Harlequins vs Big Bulls II 10 – 67

(Speciaal voor speler A.Nonimous. en zijn grote liefde): Het werd Zomer, Rob de Nijs, 1977.

Het weekend stond in het teken van Super Saturday met drie 6 Nations wedstrijden op het scherm in het clubhuis en de laatste competitiewedstrijd van het seizoen. De zaterdag was een natte en druilerige dag, vol met gezinsverplichtingen, maar om 18.00 uur was uw reporter present op het Wembleygoor voor het sluitstuk van de avond. De kraker Engeland-Frankrijk stond op het punt van beginnen en het clubhuis was in tegenstelling tot het voorgaande jaar flink gevuld met jeugd, Tafelgenoten en spelers. De van intens geluk stralende Ross stond de bruine drab, Guinness genaamd, te tappen en vertelde dat gedurende de middag telkens 30 tot 50 personen, in wisselende samenstelling het clubhuis hadden bezocht. De wedstrijd was inderdaad een kraker, die de spanning er goed in wist te houden. Vinny zorgde op gegeven moment voor de aanvoer van een 20-tal Pizza’s tegen afbraakprijzen, zodat de inwendige mens ook op dat front culinair werd verwend. Na de uiteindelijk winst van Engeland, die de cup op een haar na misten, was er nog een gezellige nazit waarin het clubhuis weer toonbaar werd gemaakt. Uiteindelijk vertrok uw reporter na 21.00 uur weer naar huis met een tevreden maar ook voor hem nieuw gevoel, namelijk dat gezelligheid best leuk kan zijn.

De zondag was in weertechnisch opzicht 180 graden gedraaid in vergelijking met de zaterdag. Een uitnodigende zon lokte het gezin van uw reporter al vroeg naar buiten. Uit praktische overwegingen werd gekozen voor een bezoek aan het speelbos in Oldenzaal. In dit deel van het Hulsbeek wordt gebruik gemaakt van allemaal natuurlijke elementen om kinderen actief te laten spelen. Om even na 10.00 uur hing uw reporter al met zijn kleine dame aan een kabelbaan om vervolgens op een om zijn as draaiende balk de beek over te steken. Hoe oud je ook wordt, dit soort dingen blijven nu eenmaal leuk, net als een bezoek aan een grote speelgoedwinkel of Disneyland. Om 13.00 uur meldde uw reporter zich bij het clubhuis van Oldenzaal om daar het team nagenoeg compleet aan te treffen. Een geronk die deed denken aan een zomersonweersbui in de verte kondigde de komst van het restant van het team aan. Opvallend was de non verbale houding die heel plastisch het beeld “stoom uit de oren” liet zien van een van de passagiers op de “bitch seat”. Na het afnemen van de helm zag uw reporter dat het Vinny was zonder zijn geliefde rode Ducati. Deze temperamentvolle dame had hem (motorisch) in de steek gelaten, zoals vele Alfa Romeo’s vroeger ook uw reporter in de steek hadden gelaten. Net als bij Vinny had dit pijn gedaan, maar nimmer de liefde voor het merk en de Italiaanse imperfectie te niet gedaan. Na het omkleden trok het team naar het veld.
Door het verslapen van een speler werd besloten om eerst met 14 man te beginnen om de speler de gelegenheid te bieden om toch nog aan te sluiten en de beperkte backs reserve nog niet aan te spreken. Het heerlijke voorjaarszonnetje en de Twentse locatie had een hoop Bullsfans geïnspireerd om naar Oldenzaal af te reizen, zodat het gezellig druk was langs de kant van het veld. Om 14.00 uur werd de wedstrijd gestart onder leiding van Ross, die voor deze keer zijn coaching taken had ingeruild voor de fluit. Zoals verwacht waren the Bulls het betere team, maar was er sprake van serieuze tegendruk van Oldenzaal. Al snel liep Fokko door de linies om te scoren, maar ook Oldenzaal bleef gevaarlijk. Zo gevaarlijk zelfs dat in de eerste 20 minuten Oldenzaal wist te scoren en zelfs uitzicht op aansluiting hield. Gaandeweg brachten the Bulls orde op zaken, maar voor de zekerheid brachten the Bulls wel een wissel aan, door Flip in te brengen als Flanker. Dit betekende dat Mick vanuit the scrum naar de Wing werd geplaatst en in de voetsporen van zijn broer Kevin stapte. Dat deed hij helemaal niet onverdienstelijk, gezien zijn 2 scores van die dag. Zoals wel duidelijk was geworden had Vincent door zijn Italian Lover humeurtechnisch niet zijn beste dag. Dit uitte zich in zijn spel. Als ware hij een bedrogen echtgenoot stortte hij zich op zijn tegenstander en moest vooral de scrum half van Oldenzaal het ontgelden. Gaandeweg liep de score van Almelo op, maar lieten ze niet het beste spel zien. De eerste helft was slordig en soms zelf ondoordacht, maar kende ook juweeltjes met Niels die scoorde met 4 man van Oldenzaal aan zijn lichaam gekleefd en Mick die weer zigzaggend en snel door de verdediging glipte. Mark V wist gestaag de conversies te maken en de score liep verder op. Oldenzaal bleef aanvallend en geloven in de eigen kracht, maar kon weinig inbrengen tegen the Bulls op dat moment. Op de regelmatige scores na was de bloedwissel van Jeroen het spannends van die eerste helft. In de rust werden de spelers toegesproken, maar de aandacht was er niet helemaal bij. A.Nonimous, onze rappe en immer jeugdig lijkende speler van het eerste team was gearriveerd en stond te glunderen langs de kant. Niet het spel van het 2e team bracht deze gelukzalige uitdrukking op zijn babyface, maar het feit dat hij naar eigen zeggen “Geen Panda meer was”. Voor de minder ingevoerde lezers onder u: dit betekent zoveel als dat A.Nonimous. zijn pen in een meer dan gewillige dame had gedoopt en zijn liefdeloze periode was afgelopen. Dit heugelijke feit was voor zijn teamgenoten op zaterdag de aanleiding geweest om zijn slaapkamer uitbundig te versieren en een “persbericht” uit te doen gaan. Tijdens de half time bespreking stond T. zijn verhaal in geuren en kleuren te vertellen, hetgeen de teambespreking een geheel andere lading gaf. Een scherpe terechtwijzing dat A.Nonimous zijn lading al reeds had verschoten en zonder live beelden weinig aan de teambespreking toevoegde, deed de aandacht weer naar de wedstrijd en de 2e helft wederkeren.

De tweede helft ging van start en eigenlijk direct kwamen de Bulls weer tot scoren. Het spel werd wat verzorgder, maar een moment van onoplettendheid stelde Oldenzaal in staat om de verdiende tweede score van de dag te realiseren. Inmiddels was de score bij the Bulls nog steeds aan het oplopen en konden de andere spelers ook ingebracht worden. Anni en Alex namen hun plek in op de 1e rij en Margaux nam plaats op de Flankerpositie. Daar liet onze croissant al snel, met een snoeiharde tackle van de scrum half, zien dat zij haar Franse mannetje stond. Gedurende de wedstrijd was ons Bornerbroekse weerlicht Mervin wat onfortuinlijk geweest in het afmaken van een scoringskans. Harde tackles had hij moeten verdragen in het zicht van de trylijn, zonder te scoren. Nu wist hij echter zijn superieure snelheid twee keer optimaal te gebruiken. De eerste keer met het terughalen van een doorgebroken speler over een afstand van zeker 30 meter en de tweede keer met een verdiende score diep in de 2e helft. Omdat op een hoogtepunt of een blessure gestopt moet worden, werd Mervin onder luid applaus gewisseld en kwam uw reporter in het veld. Ook voor uw reporter was het de laatste competitiewedstrijd van het seizoen en deze wilde hij net als Danny T. in stijl met wat spelminuten afsluiten. Nu kan uw reporter een met dichterlijke vrijheid doordrenkt verslag maken van zijn sportieve hoogtepunt van die middag. Een verslag met beeldende beschrijvingen van side steps, ontweken tackles en een ongenaakbare sprint van 60 meter of meer, maar uw reporter heeft gekozen voor een weergave van de naakte waarheid. De lijn van the Bulls zetten in de 22 meter van Oldenzaal hun aanval op, die resulteerde in het drukken van de try door ondergetekende. Nu zou het mooi zijn geweest als dit de afsluitende try van de dag was geweest, maar in de laatste minuten perste Mick er nog een sprintje uit, met bijbehorende score. De wedstrijd was gespeeld en voor dit seizoen zat het er weer op. Na nog een drankje genoten te hebben op het zonovergoten terras reed uw reporter weer naar huis.

Daar aangekomen kwam de kleine dame nog uitgelaten van het bostripje en een kinderverjaardag op uw reporter afrennen. “Pappiiiiii heb je gewonnen?” was de standaard vraag. Met een volmondig ja kon uw reporter deze vraag beantwoorden. De toevoeging “Papa heeft zelfs gescoord”, kwam uw reporter op een megaknuffel en een dikke zoen op de wang te staan. Daar stond uw reporter dan in de voorjaarszon te genieten van zijn dochter en het moment. Een score en een megaknuffel, het leven kon op dat moment echt niet beter.

Uw reporter